به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، در میان میلیون ها عزادار که برای وداع با رهبر شهید انقلاب اسلامی در حرم امام خمینی (ره) تهران گرد آمده بودند، یک نماد بیش از هر تصویر دیگری خودنمایی می کرد؛ یکی از این نمادها در میان میلیون ها عزاداری که برای وداع با رهبر شهید انقلاب اسلامی حضور داشتند، خودنمایی می کرد. پرچم های قرمز با کلمات «یالثارات الحسین (ع)» الگو بسته شد. پرچم هایی که نه تنها بخشی از مراسم عزاداری بودند، بلکه پیامی روشن برای جهانیان داشتند. که خون رهبر شهید همچون خون سیدالشهد(ع) مطالبه ای فراتر از غم و اشک را در دل ملت ایران زنده کرده است.
در فرهنگ شیعی، پرچم سرخ تنها نماد عزاداری نیست. اگر هدف تنها عزاداری است، رنگ سیاه زبان عزا است، اما سرخی پرچم نشانه خون مظلومی است که هنوز دعوایشان به پایان نرسیده است و صاحبان آن خون خود را مسئول اجرای عدالت می دانند. از این رو، برافراشتن پرچم سرخ بر فراز حرم مطهر امام حسین علیه السلام در آغاز ماه محرم، قرن هاست که این پیام را به جهانیان می دهد که جنایت کربلا هنوز یک پرونده بسته نشده و خون حسین علیه السلام همچنان الهام بخش مبارزه با ظلم است.
همین معنی دیروز در مصلی تهران تکثیر شد. پرچمهای سرخ در کنار تابوت رهبر شهید انقلاب اسلامی، شهادت ایشان را نه بهعنوان یک حادثه، بلکه بهعنوان حلقهای دیگر از زنجیره نبرد حق و باطل نشان میداد. نبردی که از عاشورا آغاز شد و تا برچیده شدن نظام سلطه ادامه خواهد داشت.
شعار «یالثارات الحسین(ع)» نیز از همین منظومه فکری نشات می گیرد. پس از واقعه عاشورا، این شعار رمز قیام خونخوار امام حسین (ع) شد. شعاری که نه تنها بیانگر احساسات بود، بلکه اعلام آغاز حرکت عملی برای مجازات عاملان جنایت بود. در اندیشه مقاومت، این شعار فراخوانی برای ادامه مبارزه با مستکبران و زورگویان زمان است. شعاری که امروز در جبهه مقاومت از فلسطین و لبنان گرفته تا عراق و یمن به عنوان نماد ایستادگی در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی شناخته می شود.
رهبر شهيد انقلاب اسلامي در تمام دوران رهبري خود مبارزه با استكبار جهاني را نه يك حربه سياسي، بلكه يك اصل اعتقادي برگرفته از مكتب عاشورا مي دانستند. بارها تاکید کرده بود که سازش با ظلم به معنای دوری از راه امام حسین (ع) است. از این رو شهادت وی در حمله ای که به دستور دشمنان جمهوری اسلامی انجام شد، برای افکار عمومی ایران ادامه همان مسیر تاریخی تلقی شد. راهی که پایانش تسلیم نیست، مقاومت و عدالت خواهی است.
از این منظر خونخواهی رهبر شهید تنها به معنای پاسخ احساسی یا واکنش جزئی نیست. انتقام در ادبیات انقلاب اسلامی مفهومی چند بعدی دارد. مفهومی که باید در حوزه های اطلاعاتی، امنیتی، نظامی، سیاسی، حقوقی و رسانه ای دنبال شود.
طرف اول این خونخواهی افزایش هزینه جنایت برای عاملان آن است. تجربه دهههای گذشته نشان داده است که هرگاه آمریکا و رژیم صهیونیستی تصور میکنند میتوانند بدون پرداخت هزینه، فرماندهان، دانشمندان و مسئولان جمهوری اسلامی را ترور کنند، دامنه این جنایات گستردهتر شده است. بازدارندگی زمانی شکل می گیرد که دشمن مطمئن باشد هر اقدام او پاسخی متناسب و پرهزینه را به دنبال خواهد داشت.
طرف دیگر این خونخواهی، حوزه دیپلماسی و حقوق بین الملل است. ترور رهبر یک کشور در محل سکونت و خارج از میدان نبرد، همراه با شهادت اعضای خانواده وی و سایر غیرنظامیان، مصداق بارز نقض قواعد جنگ و اصول اساسی حقوق بشردوستانه از دیدگاه حقوق بین الملل است. جمهوری اسلامی می تواند این پرونده را به یکی از مهمترین محورهای مطالبات حقوقی در مجامع بین المللی تبدیل کند تا چهره واقعی دولت هایی که خود را مدافع حقوق بشر معرفی می کنند بیش از پیش آشکار شود.
بعد رسانه ای کمتر از سایر حوزه ها اهمیت ندارد. دشمن با گذشت زمان تلاش خواهد کرد تا این جنایت را به حاشیه براند، اما زنده نگه داشتن روایت شهادت رهبر انقلاب و هزاران شهید جنگ اخیر، می تواند افکار عمومی جهان را با واقعیت تروریسم دولتی آمریکا و رژیم صهیونیستی آشنا کند. هرچه این روایت گسترده تر و مستندتر باشد، مشروعیت ادعاهای حقوق بشر غربی بیش از گذشته زیر سوال خواهد رفت.
در پایان مهم ترین پیام سرخ پوشان تهران، ادامه راه مقاومت بود. ملتی که رهبر خود را با شعار یالثارات الحسین (ع) بدرقه می کند، در واقع اعلام می کند که شهادت پایان راه نیست. همانطور که خون امام حسین(ع) اسلام را زنده نگه داشت، خون رهبر شهید نیز سرمایه ای برای تقویت جبهه مقاومت و ادامه مبارزه با استکبار خواهد بود.
پرچمهای سرخ آن روز تنها پارچههایی نبودند که در باد برافراشته بودند. آنها بیانیه ملتی بودند که اعلام کردند خون شهیدانش فراموش نمی شود، عدالت خواستی برای استراحت نیست و راه مقاومت تا تحقق کامل خونخواهی و شکست نظام سلطه ادامه خواهد داشت.
منبع : به گزارش میهن تجارت
