به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، امروز تهران در خانه ای بزرگ در حوالی خیابان «کشوردوست» عزادار است. امروز تقویم صبور این شهر به آخرین صفحه خود رسیده و کینه ای وحشتناک بر گلوی البرز سنگینی می کند. پایتخت با همه عظمتش امروز احساس یتیمی می کند. چون قرار است «آقا» برای همیشه از این شهر برود. مردی که چندین دهه پشتوانه این مملکت بود سفر را کنار بگذارد و تهران را با خاطرات حضورش تنها بگذارد.
تشییع جنازه هنوز شروع نشده بود، مردم قبل از سحر به خیابان ها هجوم آورده بودند تا به مردی که آنها را “پدر” می دانستند ادای احترام کنند.
دیروز این افراد هنگام نماز بر پیکر امام شهید سنگ گذاشتند اما امروز ماجرا متفاوت است. امروز روز تشییع است. روزی که پیکر مطهر رهبر شهید به همراه خانواده اش در دستان ملتی قرار می گیرد که هنوز باور ندارند این فراق ابدی است.
آقا! تهران را ترک می کنی؟ آیا ممکن است؟ آیا ممکن است سحرهای این شهر دیگر شاهد قدم های استوار شما در مسیرهای کوهنوردی صبحگاهی نباشند؟ مگر می شود ضریح فاطمیه و محرم در آن حسینیه ساده برپا شود و جای خالی شما مثل آتشی در دل منبر و کتیبه ها بماند؟ آن دیدارهای روزانه، آن لبخندهای پدرانه در میان نخبگان و ایثارگران، آن تکان دادن های خاموش و فروتنانه به مقدسات بهشت زهرا… همه چیز تمام شد؟ تهران بدون تو انگار هویت خود را از دست داده است. به درستی گفته اند که: «باید خیلی صبور بود تا فلک پیر، گیتی چو مادر دیگری به دنیا آورد».
ساکن قدیمی خیابان کیشوردوست اکنون در حال بازگشت به زادگاهش است. اما قبل از آن راه آسمانی در پیش دارد. سالها در دل آرزوی زیارت کربلا را داشتی. سالها در تهران ماندی تا پاسدار خیمه انقلاب باشی و چشمانت در حسرت حرم شش ضلعی بارانی شد. حالا چه باشکوه سرنوشت فرا رسیده است! تو که پیاده نرفتی، حالا روی دست مردمت به کربلا می روی.
به راستی ما از کربلا مطلع شدیم. این را بگویم که دیشب در آخرین ساعات خداحافظی در مصلی فضای عجیبی حاکم بود. ما قبلاً مسجد را دیده بودیم، شلوغی آن، نمازهایش. اما «طریق العلماء» و «مشایی» را به خاطر زیبایی اش هرگز به یاد نیاوردیم. اما امشب در ورودی مصلی که ذرات غبار زیر نور پروژکتورها می رقصیدند، چشمانمان ستون های کربلا را دید. بوی پیراهن مشکی عزاداران سیدالشهدا فضا را پر کرده بود. گویی روح مشتاق تو که از قفس تن رها شده بود برای رسیدن به کربلا چنان عجله داشت که تمام مسجد تهران و خیابان های اطراف را به پیاده راه تبدیل کرده بود.
راز چیست که در این وداع همه چیز امام حسین است؟ پشت دعایی که بر پیکرت خوانده شد و هر دستی که بر تابوتت دراز شده بود، نوری از ارادت به طهارت پاک شهید کربلا بود. مدهن، نه از روی آمادگی و برنامه، بلکه از روی اخلاص، سلام تو را به حسین (ع) رساندند. تو مظهر عینی این دعای شریف شدی: «اللهم جل جلیل المحمم و آله و الموت محمد و آله». اگر راستگو باشی، خداوند چنین پاداشی به تو می دهد; راستش را بخواهید در راه بازگشت به خانه، کربلا را هم برای شما فراهم می کنند.
آقای شهید ایران! مردم آماده خداحافظی نیستند. به قول آن مداح پرشور: “آقایان! ما نمی دانیم با شما خداحافظی کنیم…” چگونه می توانیم با کسی که زندگیش با هدایت و درایت او گره خورده بود خداحافظی کنیم؟ پدری رفت، بگو با دل بچه ها چه کنم؟ با غم انگیزترین وضعیت تهران چه کنیم؟
پروردگارا! او در میان ما با ستایش فراوان زندگی کرد. او همراهی مهربان، راهنمای شجاع و یاور خوبی برای ما بود. او ارزشمندترین لحظات زندگی خود را وقف عزت این ملت کرد
خداحافظ عزیزترین همراه زمان ما. خداحافظ ای کسی که حضورت آرزوهای بزرگ را در دل ما زنده کرد و به زندگیمان معنای ایستادن داد. خداحافظ ای یاور که بودی نامت مایه آرامش و جلال بود و اینک که جامه از تنت در می آوری، فراق روح را به درد می آورد.
خداحافظ همسایه دل ما با ما بودی با حرفت جان ما را جلا می دادی. خداحافظ، همانطور که می دانی دیروز در میان ما بودی، می خواستیم بمانی و امروز که ما را ترک می کنی، آتش حسرت دیدار دوباره ات در روز بازگشت همیشه در دل ما می سوزد.
پیکر مطهر امروز از تهران راهی قم برای زیارت اهل بیت (علیهم السلام) در جوار کریمه می شود. سپس برای اقامه آن زیارت غیب به سوی کربلا پرواز می کند و سرانجام روز پنجشنبه در مشهد مقدس در جوار امام رئوف به خاک سپرده می شود. به خانه ات باز خواهی گشت، همان جایی که از آنجا برخاستی تا جهان را با پیام «رستاخیز خدا» بیدار کنی.
آقا! برای ما هم «گام حقیقت» را بخواهید. در راه حضرت حجت (عج) و در راه سیدالشهدا. ما را در این یتیمی ناگهانی تنها نگذارید. تهران، خیابان کیشوردوست و تمام جاده های این دیار تا ابد بوی تو را می دهد. به امید دیدار تو ای شهید راه حق در کنار مولایت حسین علیه السلام.
منبع : به گزارش میهن تجارت
