غزل خوان سوگ شماییم آقاجان

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، برخی داغ ها آنقدر بزرگ هستند که نثرشان جا مانده و شعر زبانشان می شود. تاریخ بارها نشان داده است که هرگاه بزرگی از دنیا می‌رود، پیش از آنکه نامش در صفحه‌های کتاب تاریخ ثبت شود، در اشعار شاعران جاودانه می‌شود. زیرا شعر پناهگاه احساسات جمعی ملت هاست; جایی که غم، حماسه، حسرت و امید در کنار هم می‌نشینند و از دل کلام تصویری ماندگار از آدمی می‌سازند.

شهادت رهبر شهيد انقلاب اسلامي چنين لحظه اي را رقم زده است. گرد و غبار این فقدان هنوز بر دل ها نشسته بود که دفترهای شعر یکی پس از دیگری گشوده شد و شاعرانی از نسل ها و سلایق مختلف با دل به استقبال این غم رفتند. یکی آهنگی است در مورد قدرت او، دیگری در مورد مهربانی او. یکی از حسرت بعد از رفتنش گفت و دیگری از راهی که با شهادتش تمام نشد. گویی هر شعری تلاشی بود برای زنده نگه داشتن نام و آرمان او نه تنها در خاطره تاریخ، بلکه در یاد احساسات مردم.

آنچه در این اشعار بیش از هر چیز تکرار می شود، روایت حسرت مردمی است که سال ها او را تکیه گاه روزهای سخت، نماد استقامت و پرچمدار عزت ایران می دانستند. مجموعه شعرهای سروده شده در روزهای اخیر بیش از آنکه مرثیه باشد، بازتاب پیوند عاطفی مردم با رهبری است که به گفته شاعران حتی با شهادت نیز از متن زندگی و خاطره این سرزمین جدا نشده است.

اون رهبر جاده داره برمیگرده

اون رهبر جاده داره برمیگرده

با «موسوی» و «رشید» برمی گردد.

روز فرج منتقم خدا

سید علی شهید برمی گردد

بعد از تو اوضاع دنیا به هم ریخت…

آتشفشان از سینه ها بلند می شود قربان

از گرمای شما آقا در جان ما غوغا شده است

از چشم مردم پنهان شدی

قیافه شما در قاب قلب دیده می شود آقا

تو رفتی عالم مملکت، نیفتاد

پرچم در دست ملت شماست آقا

وضعیت دنیای بعد از تو به هم ریخته بود

من تعجب می کنم که جهان بعد از رفتن شما چگونه است، آقا

آتش بر خاندان کاخ شیطان

شما برای آمریکا گرم هستید آقا

چشمان اشکبار ایران بیش از هر زمان دیگری

در انتظار مهدی (عج) زهرست آقا

تو در راه ایران شهید شدی

ای رهبر و ستون ایران

پناهگاه ایران در زمان خطر

با این همه عشق و ارادت

تو در راه ایران شهید شدی

چگونه هجرت را تحمل کردیم؟

اگر اسیر شدیم غم تو کم است

اگر هر روز صبح عزاداری کنیم، کافی نیست

چگونه هجرت را تحمل کردیم؟

دوست من مردن از گرمای تو کافی نیست

گرم و گران قیمت

آنقدر داغ است که حرفی برای گفتن ندارد

گرمایی که گدازه دل مجنون است

در سوگ شما با کدام یک گریه کنیم؟

یک چشمش اشک است و دیگری خون

تو در دل دنیا زنده تر شدی

غم داغ تو نشسته بر جانم بی کران/ زیر ابری پر از اشک غرق بارونم

هزار شمع در درونم می‌سوزد/ حماسه‌ست برای روحم هر چند گریه می‌کنم

چه خبر داغ دل من که بعد از تو/ من چون طوفان با شور موج خروشان.

تو در دل دنیا زنده تر شدی/ همیشه از حماقت دشمن تعجب می کنم

اگر چه درد تو زخم بزرگی است اما همیشه به خاطر من است عهد من

از نیمه ماه رمضون دوباره میرسه…/ بگه شب خونه مهمونم بودم.

به افق های دور وطن بنگر…/ محکم و زنده است با عشق خاک ایران زمین

رفتی و روز روی آینه تاریک شد

امشب به کل قبیله بگو

امام قبيله را بر دوش دارند

کاش به جای تو بمیرد

زندگی کل ملت، کل قبیله

برگرد، بهاری که سالهاست گل می دهد

مقام قبیله را با تو سنجیده ایم

بعد از تو، بعد از رفتنت، گرچه نامناسب است

ما به ماندگاری قبیله اعتقادی نداریم

لازم نیست تا آخر راه بدوید

فردا به دست یکی از دوستان رهبری قبیله

من مجروح شدم، خنجر یمنی را بیاور

سینه ها را بیاورید

ای خفته در چشم تو صد کشور آینه است

مدتی است که در آینه نگاه نکردی

رفتی و روز روی آینه تاریک شد

رفتی و غبار دنیا را روی آینه گذاشتی

رفتی از شعله ی جنون

در خشکسالی، چشمان تو در آینه خاکستری است

چون از این باغ پوسیده رنگ باخته ای

خون پر از حسرت بال و آینه است

کار دل ما به دست چرخ است

یعنی به آینه آهنگر داده اند

جهان بینی آزادگان، دنیای ماست. ما حسودیم، ما افتخار می کنیم، ما به زمان خود افتخار می کنیم

چهل شب دلیرانه در دل میدان

یکی پشت پرتابگر یکی در خیابان

چهل شب وطن، یک جان و یک تن

زن و مرد، گردآفرید و تهمت

چهل شب وطن عشق ایمان خدا شد

وطن دشت غیرت شد وطن کربلا

چهل شب عزاداری انتقام تو شد

فرستاده به خانه رفت، شما را فرستاده می نامند

چهل شب گذشت و تو بودی و دیدی

چه مردانی را از مردم خود خلق کردی

سر دیو به پای شجاعان خم شد

به پابوس ایران در تل آویو تعظیم کرد

جهان بینی آزادگان دنیای ماست

ما حسودیم، ما افتخار می کنیم، ما به زمان خود افتخار می کنیم

حالا به میدان با شهدا نگاه کنید

به پرچم، مردم، ایران نگاه کنید

در بالا، به افرادی که گفتید نگاه کنید

همان شد، همان شد، همان طور که گفتی

با شهادت روزه ات افطار شکسته شد ای لب تشنه

کاسه صبر من پس از رفتنت پر از آه است

نبض قلب بعد از رفتن شما کم است

به اشک های من گوش کن ای دلیل زندگی

گریه از حال من بعد از رفتنت خبر دارد

با شهادت روزه ات افطار شکسته شد ای لب تشنه

اوه، بعد از رفتنت خیلی غمگین است

قطره قطره خونت ای شهید آیت الله

در اینکه بعد از رفتن شما آیت الله می شود شکی نیست

ای دانشمند، سحرگاهان برخیز و پرچم را به دست بگیر

بعد از رفتنت آسمان کینه بی ماه است

تهمت‌آمیزترین رستم داستان این بود که پیروز تا آخر هفتخوان رفت.

الا، بزرگان! دنیای بزرگ رفته است

جانان بگو، کائو جانان ما باده/ بگو جان جان کجا رفت

راهی جز آسمان نیست/ تا کجا می توانی در این خاک بروی؟

سلیمان ما بود و با فرش زندگی به آسمان رفت/ معراج

خودمون نشستیم و کاری نکردیم/ متاسفانه اون قافله رفت

سلام من به آن شمع تا صبح روشن/ ناگهان به دیدار پروانه ها رفت

روحی عاشق از این بدن سفر کرد/ مرد تاج و تختی از این زمین رفت

تو آن شعله ور، شعله در دلم افتاد/ تو آتش آتشی

خبر مثل تیر مغزم را سوزاند/ خبر مثل تیغ به استخوانم خورد

تهمت‌آمیزترین رستم داستان این بود که پیروز تا آخر هفتخوان رفت.

دلش برای جمع شهدا تنگ شده بود/ سحر آمد و با خوشحالی رفت

کمتر از خشم قیافه های قیامه نبود/ خروش تو صدایت به بی نهایت رفت

در برابر بت ها سر خم نکرد/ خلیل سرافراز، آن غیبتگر رفت.

دریغا گلستان ما سیاه شد/ دریغا سهی سارو به این باغ رفت

دل من غریب است، دل ما غریب است

همه فیلسوفان در ماتم هستند

سحرگاه، سود آسمان/ آن سرو، آن سایه، آن سایه رفت

دلم دو چشمش را می بوسید/ که اشکم از قافله فرود آمد

بگو مهربانی از این به بعد یتیم است/ باور نمی کنی که مهربانی از بین رفته است؟

یکی فرصت بود و دوست را نکشتی

افسوس خفاش خورشید او بود/ چرا حرمت عشق را فراموش کردی؟

به خورشید تابان چه نفرین کردی؟ / در تاریکی بمان که او برای همیشه رفته است

گریه کن ای لاله های داغدار/ که سرو به بالای باغ جانان برخاست.

یکی یار قرآن است یکی افتخار عصر/یکی صاحب قرن و صاحب قرآن است.

به قاتل مرده اش بخند / رویای او که خورشید ما رفته است

تسلیت به صاحب الزمان