به گزارش خبرگزاري ايمنا، در زبان فارسي ضميرهاي زيادي براي پرداختن وجود دارد، اما در ميان همه آنها، «ايشان» همواره جايگاه متفاوتي داشته است. کلمه ای که بدون اینکه گفته شود احترام را می رساند.
سالها پیش، در اولین روزهای خبرنگاریام، وقتی چند بار در گزارشی از یک نشست خبری از یک ضمیر استفاده کردم، دبیر خدمت با لبخندی جدی گفت: «برای همه استفاده نمیکنیم؛ در خبرها این ضمیر فقط برای رهبر انقلاب است.
آن روز شاید این جمله یک قاعده نوشتاری به نظر می رسید اما صبح روز تشییع رهبر شهید انقلاب معنای واقعی آن را در خیابان های تهران می شد دید.
از ساعات اولیه صبح در میان سیل جمعیتی که از هر سو به محل تشییع جنازه آمده بودند، بیش از هر چیز به همان کلمه فکر می کردم. به “آنها”. ضمیری که گویا با شهادت صاحبش معنای دیگری پیدا کرده است.
مردم برای بدرقه کردن یک مقام سیاسی نیامدند. آنها آمده بودند تا با کسی خداحافظی کنند که برای هر یک از آنها بیش از یک عنوان رسمی معنی داشت.
در یکی از کوچه های منتهی به محل تشییع، زن و شوهری که شاید نمی دانستند چگونه اندوه خود را ابراز کنند، دیوار خانه خود را با تصاویری از رهبر شهید تزئین کرده بودند و پشت میز کوچکی، لیوان های شربت فوفل را بین رهگذران پخش می کردند.
چند کوچه پایین تر، صاحبخانه ای در خانه اش را به روی عزاداران باز کرده بود تا هرکس خسته بود، لحظه ای در سایه خانه اش استراحت کند.
پیرمردی که دستگاه مه پاش نداشت، شلنگ آب حیاط خانه اش را گرفته بود و رهگذران را خنک می کرد. گویی می خواست سهم کوچکی در این تعقیب و گریز تاریخی داشته باشد.
گرمای تیراندازی تهران مانع آمدن کسی نشد. پیرزنانی که به سختی می توانستند راه بروند، پیرمردانی که با عصا حمایت می شدند، مادرانی که نوزادان خود را سیاه پوش می کردند و جوانانی که ساعت ها زیر آفتاب ایستاده بودند، همه یک مقصد داشتند. آخرین جلسه.
از سیستان و بلوچستان تا گیلان، از خوزستان و شادگان تا مازندران، لرستان، گلستان و ده ها شهر و روستای دیگر مردمشان به تهران رسیده بودند. هرکس به زبان و لهجه خود عزاداری کرد، اما غم زبان مشترک همه بود.
چیزی فراتر از غم در چهره ها دیده می شد. حس یتیمی و حسرت و مسئولیت گویی از این پس بر دوش یک ملت گذاشته شده است.
آن روز متوجه شدم آنچه را که سال ها به عنوان یک قانون خبری یاد گرفته بودم، فقط یک قانون نوشتن نیست. «آنها» نه تنها برای بسیاری از مردم یک ضمیر محترمانه بود. این نام نانوشته مردی بود که با کلمه دیگری نمی شد وضعیتش را توصیف کرد.
شاید از فردا این ضمیر دوباره در فارسی برای دیگران استفاده شود، اما برای نسلی که در آخرین وداع با رهبر شهید خیابان های تهران را پر کردند، «ایشان» همیشه یادآور یک استثنا خواهد بود. استثنایی که رفت اما احترامش در خاطره یک ملت ماند.
منبع : به گزارش میهن تجارت
