به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، جمله معروفی در آرشیو تاریخ خاورمیانه دفن شده است. بیانیه غرورآمیز از پشت میکروفن های بغداد در شهریور 59: «فردا ناهار را در تهران می خورم!» صاحب آن جمله صدام حسین با تکیه بر زرادخانه های مدرن شرقی و غربی جنگی هشت ساله را آغاز کرد که هدف آن ایجاد گسل ابدی و خونین بین دو ملت ایران و عراق بود.
دشمنان این دو جغرافیا می خواستند برای همیشه بین تهران و بغداد دیوار نفرت بکشند. اما تاریخ طنزآمیزتر و البته منصفانه تر از محاسبات دیکتاتورهاست. او در خواب هم نمی دید روزی برسد که کشورش نه برای فتح، بلکه برای ادای احترام و تشییع پیکر رهبر انقلاب ایران تعطیل رسمی باشد و مردمش زیر تابوت مردی که سال ها برای شکستن اقتدارش نقشه کشیده بود، شانه به شانه ایرانیان گریه کنند.
تصاویری که امروز از عراق پخش می شود بیش از یک مراسم ساده دیپلماتیک یا مراسم مذهبی، یک «رفراندم خیابانی» برای اثبات پیوند قلوب بود. عشایر غیور، علمای نجف، مبارزان جوان و مردم عادی عراق، پیکر رهبر شهید انقلاب ایران را با همان احترامی که از برادر، پشتیبان و الگو انتظار داشت، در آغوش گرفتند.
این استقبال گرم پاسخ روشنی بود به سال ها تلاش رسانه های غربی و عربی که سعی داشتند ایران را «اشغالگر» و عراق را «قربانی» بسازند. غافل از اینکه نفوذ معنوی رهبر شهید در میان قبایل عراقی، سنی و شیعه، ریشه در احترام متقابل داشت، نه بازی های سیاسی.
این همدلی بی نظیر ریشه در خاک محکمی دارد که سال هاست در مسیر نجف به کربلا آبیاری می شود. پیاده روی اربعین سالهاست که رویه برادری دو ملت بوده است. همان مردمی که در ایام اربعین با سخاوتی مثال زدنی اموال خود را در برابر زائران ایرانی پخش کردند و شعار «حب الحسین یجمعنا» را سرلوحه زندگی قرار دادند، امروز نیز در ایام وداع با رهبر شهید، همین پیوند و صمیمیت را به نمایش گذاشتند.
رهبر شهيد انقلاب در اربعين بارها با ادبيات خارج از پروتكل هاي خشك ديپلماتيك از عزت و سخاوت مردم و مسئولان عراقي تجليل كرده بودند. احترامی که ناشی از ایمان عمیق او به عظمت عراق مستقل است و اکنون مردم عراق نشان داده اند که هرگز این احترام و دانش نمک را فراموش نکرده اند.
دشمنان در تمام این سال ها تلاش کردند با ابزار جنگ، تحریم، فتنه های مذهبی و پروژه های نفوذ، یاد و خاطره جنگ هشت ساله را زنده نگه دارند و آتش کینه را شعله ور سازند. اما آنچه در صحنه واقعی اتفاق افتاد، بیداری دو ملت بود که متوجه شدند درد مشترک و دشمن مشترک دارند.
منبع : به گزارش میهن تجارت
