به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، گروه های مسلح تجزیه طلب مستقر در اقلیم کردستان عراق از آغاز جنگ در 18 اسفند 1404 به طور مستمر مورد هدف نیروهای مسلح ایران قرار گرفتند و این حملات حتی در دوران آتش بس و تفاهم نامه اولیه متوقف نشد، زیرا این گروه ها در توافق نامه ها گنجانده نشدند. از سوی دیگر ایران توانست نام گروههای مقاومت و لبنان را در توافقها ذکر کند و پس از نقض تعهدات طرف مقابل، با حملات موشکی و اقدامات متقابل از جمله بستن تنگه هرمز پاسخ داد.
در آخرین نمونه، در روز جمعه 26 ژوئیه 1405، یکی از مهمترین حملات موشکی علیه گروه تروریستی کومله انجام شد. در این عملیات 6 فروند موشک به مقر این گروه اصابت کرد که سه فروند آن قسمت خاصی از مجموعه را هدف قرار داد. بر اساس گزارش ها در نتیجه این حمله 9 نفر از اعضای این گروه کشته شدند. با توجه به پراکندگی نیروهای این گروه ها به منظور کاهش آسیب پذیری، تمرکز حملات بر حذف فرماندهان و کادرهای اصلی، هدفمندی این عملیات ها را نشان می دهد.
همزمان با حملات به اقلیم کردستان، بر شدت عملیات علیه پایگاه های آمریکایی در کویت نیز افزوده شده است. از نظر اهداف اولویت دار، کویت در صدر قرار دارد و پس از آن اردن، بحرین و سپس اقلیم کردستان قرار دارند. تفاوت در شدت حملات نیز به دلیل تفاوت در ماهیت اهداف است. در کشورهای عربی منطقه، پایگاه های بزرگ و مستحکم آمریکایی ها هدف قرار می گیرد، در حالی که در اقلیم کردستان، گروه های مسلح با ساختار شبه نظامی و تجهیزات سبک مورد حمله قرار می گیرند.
یکی از چالش های اصلی در این مورد، وضعیت امنیتی در اقلیم کردستان عراق است. با استناد به ساختار قبیله ای و پراکندگی قدرت، دولت محلی نتوانسته یا نمی خواهد مسئولیت جمع آوری سلاح و مهار این گروه ها را به طور کامل اجرا کند. ادامه حضور نیروهای مسلح تجزیه طلب در مناطق مختلف منطقه از دیدگاه تهران می تواند پیامدهای امنیتی گسترده ای برای اربیل و سلیمانیه داشته باشد.
استراتژی عملیاتی ایران در قبال این گروه ها بر چند محور استوار است. هدف قرار دادن فرماندهان، انهدام انبارهای سلاح، تخریب پادگان ها و جلوگیری از سازماندهی مجدد نیروها. اگرچه ممکن است تلفات هر حمله محدود باشد، اما ادامه این عملیات ها در طول زمان باعث فرسایش نیروی انسانی، انهدام شبکه فرماندهی، کاهش توان رزمی و افزایش فشار روانی بر اعضای این گروه ها می شود. علاوه بر این، احتمال خروج اعضا از این سازمان ها به دلیل ناامنی مستمر نیز به عنوان یکی از پیامدهای مورد انتظار این استراتژی ذکر شده است.
برخی گزارشها حاکی از آن است که قرار بود این گروههای مسلح در طول جنگ چهل روزه نقش فعالتری داشته باشند، اما تغییر زمان درگیریها و شروع زودهنگام جنگ، بخشی از برنامههای آنها را مختل کرد. همچنین ارزیابی ها نشان می دهد که با حفظ کنترل میدانی ایران، ورود مستقیم این گروه ها می توانست به شکست سریع آنها منجر شود. موضوعی که آنها را محتاط تر کرد.
در ارزیابی های نظامی دو عامل «قدرت موشکی» و «بسیج» همچنان مهمترین مانع در برابر سناریوهای دشمن برای ایجاد ناامنی داخلی تلقی می شود. تولید غیرمتمرکز موشک، اتکای گسترده به ظرفیت های داخلی، هزینه پایین تولید انبوه و نگهداری بخش مهمی از این تجهیزات در تاسیسات زیرزمینی، حملات هوایی یا فشارهای اقتصادی را برای از بین بردن این قابلیت غیرممکن کرده است. در عین حال، ساختار گسترده و پراکنده بسیج، هدف قرار دادن آن به عنوان یک نقطه ثقل را نیز دشوار کرده است.
از منظر جغرافیای نظامی، دو محور جنوب و غرب به عنوان گزینه های ممکن برای هر عملیات زمینی مطرح می شوند. اما شرایط اقلیمی، موقعیت جغرافیایی و ملاحظات لجستیکی باعث شده است که محور غرب آمادگی بیشتری برای هرگونه حرکت احتمالی در مقطع فعلی داشته باشد. از سوی دیگر، جنوب علاوه بر شرایط جوی، با محدودیت های عملیاتی، فاصله جغرافیایی و احتمال واکنش مستقیم ایران در خلیج فارس مواجه است.
بر این اساس، حملات مستمر ایران به اقلیم کردستان و برخی مناطق اطراف آن تنها واکنش به تحرکات امنیتی روزانه تلقی نمی شود، بلکه بخشی از راهبرد پیشگیرانه برای جلوگیری از شکل گیری هرگونه مسیر حمله زمینی علیه کشور محسوب می شود. در این چارچوب، تضعیف زیرساختهای نظامی گروههای جداییطلب، کاهش توان سازماندهی آنها و افزایش هزینههای هرگونه اقدام احتمالی از اهداف اصلی این عملیات است.
از سوی دیگر، گروه های جدایی طلب نیز با چالش های زیادی روبرو هستند. از محدودیت نیروی انسانی و عدم انسجام سیاسی و نظامی گرفته تا وابستگی به حمایت خارجی، ضعف خطوط حمایتی و خطرات ناشی از واکنش احتمالی ایران، گروه های مقاومت عراق و حتی مخالفت برخی بازیگران منطقه با هرگونه تقویت جریان های تجزیه طلب.
در مجموع، ادامه حملات ایران به مقرهای گروههای مسلح مستقر در اقلیم کردستان را میتوان بخشی از یک راهبرد بازدارنده دانست که هدف آن جلوگیری از تثبیت ظرفیتهای نظامی این گروهها، افزایش هزینه هرگونه تحرک احتمالی و حفظ تعادل امنیتی در محور غرب کشور است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
