عباس عراقچی وزیر امور خارجه در گفتگویی اظهار داشت: با شروع جنگ شخصا با وزرای خارجه کشورهای منطقه تماس گرفتم و با توجه به اینکه از قبل از این سناریوها مطلع بودم موضوع را برای آنها توضیح دادم. سپس بیانیه ای صادر کردیم و مصاحبه های رسانه ای را آغاز کردیم. هدف اصلی ما در آن روزها این بود که هر چه سریعتر صدای ایران را به گوش جهانیان برسانیم. این صدا باید صدایی با اعتماد به نفس باشد.
وی افزود: نباید کوچکترین نشانه ای از تردید در آن دیده می شد. زیرا اگر دشمن احساس می کرد اراده ایران متزلزل شده، فکر می کرد ظرف دو سه روز به اهداف خود می رسد. اگر مصاحبه های من در آن روزها را مرور کنید یا مصاحبه های آقای بقایی را ببینید، متوجه می شوید که ایشان واقعاً در آن چند روز سنگ تمام گذاشتند. تعداد مصاحبه های انجام شده واقعا بی سابقه بود. من، معاونانم و همه همکارانم در وزارت امور خارجه به طور مستمر مشغول کار بودیم.
عراقچی تصریح کرد: البته ساختمان اصلی وزارت امور خارجه نیز مورد هدف قرار گرفت. به همین دلیل همکاران به ساختمان های دیگر منتقل شدند. ما در دفاتر همیشگی خود هم مستقر نبودیم، اما در همان محوطه وزارت امور خارجه، مکان هایی از پیش برنامه ریزی شده داشتیم که اگرچه نمی توان به طور قطع گفت که کاملاً امن هستند، اما در آن شرایط بهترین امکانات موجود به حساب می آمدند.
مجری جواد موگویی پرسید: اساساً جای امنی نبود؟
عراقچی گفت: بله واقعا جای امنی نبود. حتی پناهگاه ها و تونل ها نیز مشکلات خاص خود را داشتند. با این حال ما در وزارت امور خارجه ماندیم و همه معاونان هم حضور داشتند.
وی خاطرنشان کرد: در آن زمان تلاش های زیادی انجام شد تا برخی از دیپلمات های ما متقاعد به پناهندگی شوند. دلیل آن هم این بود که دیپلمات های مستقر در خارج از کشور هم در دسترس بودند و هم تحت فشار روانی شدید. وقتی یک دیپلمات بحران کشورش را از خارج دنبال می کند، طبیعی است که فشار روحی بر او چند برابر می شود. زیرا نه امکان حضور در داخل کشور وجود دارد و نه می تواند نقش مستقیمی در مدیریت بحران داشته باشد. از طرفی دائماً در معرض فشار رسانه های غربی است و این فشار واقعاً فرساینده و خردکننده است.
عراقچی تصریح کرد: با این حال هیچ یک از همکارانم نه تنها ماموریت خود را رها نکردند بلکه همه با انگیزه و جدیت بیشتری به فعالیت خود ادامه دادند. در واقع در آن شرایط سخت، بسیاری از همکاران ما حتی بیش از گذشته فعال بودند و سعی می کردند وظایف خود را به بهترین نحو ممکن انجام دهند.
وزیر امور خارجه گفت: دو جلسه در تونل رفتم. من و معاونان وزارت امور خارجه در زمان جنگ از ساختمان وزارت خارجه خارج نشدیم. ساعاتی از روز را در ماشین در شهر می گذراندیم. نمی توانستم موبایل را ترک کنم.
موگویی به شوخی گفت: یک تونل در خیابان پیروزی و تونل دیگر دربند!
