محمدعلی فیاضبخش نوشت: عده ای تا کی می خواهند با ایجاد گلوگاه های رسانه ای و روانی و پاسخگویی به اصل مذاکره و تفاهم و خروج از بحران حمله کنند؟
محمدعلی فیاضبخش در اطلاعات نوشت: سالی که برای تحصیل فرزندانمان گذشت، سالی کم نظیر از نظر بلاتکلیفی، سردرگمی و پر نشدن برنامه های مصوب بود. به نظر می رسد آنقدر بی برنامه گذشت که جا دارد در صورت عادی شدن شرایط اعلام شود همه دانش آموزان در همه پایه ها همان رتبه را تمدید می کنند و در همان صندلی های سال گذشته می مانند! یک سال هزینه اضافی بر جای می گذارد که هم به خانواده ها و هم به آموزش تحمیل می شود. احتمالا باکی نیست! … و این تنها یکی از نتایج جادویی است!
نظام آموزشی رسمی آزمون خود را پس داده است. هم در کمیت آموزش، هم در کیفیت تربیت و هم در بودجه و اعتبار که پشیمان نبوده است. حساب اکثریت خانواده ها این روزها در سختی های معیشت از آفتاب روشن تر است. چه برسد به تمدید یک سال تحصیلی اضافه فرزندشان و غیره! بنابراین پیشنهاد تمدید – اگر کسی آن را بشنود – بعید است که خریداری شود. همان در و همان گردش پاشنه باقی می ماند; مطالعه کم و بیش فراتر از حجاب مجازی و صرفه جویی در زمان و مکان به دلیل عدم تعادل انرژی و ماجراهای دیگر. خب! تا کی!؟ فقط بگوییم خدا می داند؟
حقیقت کسانی که بدون توجه به این واقعیت ها و بدون اینکه خود یا فرزندانشان در چنین تنگناهایی قرار گرفته اند و دست و پنجه هایشان آنقدر لطیف است که از عهده چنین مسائلی بر نمی آیند، تا کی می خواهند با ایجاد تنگناهای رسانه ای و روانی و خارج از مسئولیت، اصل مذاکره و تفاهم و برون رفت از بحران را خدشه دار کنند و در عین حال غایب و غیبت از بحران هستند؟ به تازگی، آموزش نامشخص کودکان یکی از صدها عدم قطعیت است. صبر کن تا صبح که دولت به من می دهد!
