از العدید تا آمازون، زیر چتر اشراف موشکی ایران

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، پایگاه های آمریکایی دیگر فقط باند و آشیانه جنگنده نیستند. امروزه برخی از آنها در مراکز داده، سرورهای ابری و تراشه های هوش مصنوعی پنهان شده اند. اگر روزی نام هایی مانند العدید، عین الاسد، الزفره یا علی السالم نمادهای حضور نظامی واشنگتن در غرب آسیا بودند، اکنون نام هایی مانند آمازون، مایکروسافت، اوراکل، انویدیا و پالانتیر نقشی برابر در معماری قدرت آمریکا ایفا کرده اند. شرکت هایی که داده های اطلاعاتی را پردازش می کنند، تصاویر ماهواره ای را تجزیه و تحلیل می کنند و سیستم های هوش مصنوعی را تغذیه می کنند، بازوی دیجیتال ماشین جنگی آمریکا را تشکیل می دهند.

به همین دلیل بود که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران پس از حمله ارتش آمریکا به تاسیسات غیرنظامی دارکوین، در اقدامی تلافی جویانه، مرکز داده شرکت آمریکایی آمازون در بحرین را هدف قرار دادند. مرکزی که از نظر تهران صرفاً یک مرکز تجاری نبود، بلکه بخشی از زنجیره فرماندهی و پشتیبانی اطلاعاتی ارتش آمریکا به شمار می رفت. سه روز بعد در ادامه عملیات، ساختمان باقیمانده این مجموعه مجددا مورد هدف قرار گرفت. اقدامی که نشان داد در جنگ های مدرن، اتاق های سرور می توانند به اندازه پایگاه های هوایی از اهمیت استراتژیک برخوردار باشند.

سیلیکون ولی؛ ستاد جنگ های آمریکا

دونالد ترامپ و تیم امنیتی او سال هاست که تلاش می کنند تا جنگ های آینده آمریکا را از میدان های سنتی به حوزه داده منتقل کنند. در این مدل، هوش مصنوعی باید قبل از اینکه سرباز ماشه را بکشد، هدف را انتخاب کند. ماهواره باید تصویر را ارسال کند. ابر رایانه باید میلیون ها داده را تجزیه و تحلیل کند و سیستم های نرم افزاری باید بهترین سناریو حمله را روی میز فرماندهان قرار دهند. در چنین ساختاری، غول‌های فناوری دیگر فقط شرکت‌های خصوصی نیستند. آنها به پیمانکاران دائمی پنتاگون تبدیل شده اند.

آمازون با زیرساخت AWS خود، ستون اصلی پردازش اطلاعات نظامی ایالات متحده است. تصاویر پهپاد، داده های ماهواره ای، اطلاعات رهگیری و رادارها در مراکز داده این شرکت جمع آوری و با استفاده از هوش مصنوعی مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. مرکز داده بحرین همچنین اولین منطقه ابری بزرگ AWS در خاورمیانه بود. مرکزی که به فرماندهان آمریکایی امکان پردازش حجم عظیمی از اطلاعات نظامی را می داد.

میلیاردها دلار برای جنگ، نه تجارت

شعارهای شرکت‌های فناوری همیشه «نوآوری برای زندگی بهتر» بوده است، اما اسکناس‌های چند میلیارد دلاری آنها چیز دیگری را نشان می‌دهد. قرارداد 10 میلیارد دلاری آمازون با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و حضور این شرکت در پروژه عظیم JWCC وزارت دفاع آمریکا نشان می دهد که هیچ دیوار بلندی بین سیلیکون ولی و پنتاگون وجود ندارد. آمازون، مایکروسافت، اوراکل و گوگل مأمور ایجاد ستون فقرات رایانش ابری ارتش ایالات متحده شده اند. شبکه ای که قرار است از اتاق های فرماندهی به خط مقدم نبرد متصل شود.

در این ساختار، هدف تنها ذخیره اطلاعات نیست. بلکه تصمیم گیری نظامی در لحظه انجام می شود. سیستم‌های هوش مصنوعی بر روی زیرساخت یکسانی اجرا می‌شوند و هزاران تصویر را در چند ثانیه تجزیه و تحلیل می‌کنند، حرکت نیروها را شناسایی می‌کنند و حتی اهداف را برای فرماندهان اولویت‌بندی می‌کنند.

ترامپ؛ رئیس جمهوری که جنگ را به شرکت های فناوری واگذار کرد

ترامپ بارها از «برتری تکنولوژیک آمریکا» صحبت کرده است، اما آنچه امروز دیده می شود تبدیل این برتری ادعایی به ابزار جنگ و مداخله در کشورهای دیگر است. دولت او راه را برای وابسته شدن ارتش آمریکا به شرکت های فناوری هموار کرد. مسیری که اکنون هوش مصنوعی، محاسبات ابری و کلان داده را به بخشی جدایی ناپذیر از عملیات نظامی ایالات متحده تبدیل کرده است.

مایکروسافت با Azure، اوراکل با مراکز داده فوق محرمانه، انویدیا با پردازنده های هوش مصنوعی و Palantir با توسعه سیستم Maven هر کدام بخشی از پازل جنگ دیجیتال آمریکا را تکمیل کرده اند. این شرکت ها دیگر فقط تولید کننده نرم افزار یا سخت افزار نیستند. آنها کارخانه های تصمیم گیری نظامی هستند.

پالانتیر; کارخانه تبدیل داده به هدف

در میان این شرکت ها پالانتیر نقش ویژه ای دارد. این شرکت تصاویر ماهواره‌ای، داده‌های پهپاد، اطلاعات راداری و نظارت الکترونیکی را با هم ترکیب کرده و با کمک هوش مصنوعی یک تصویر واحد از میدان جنگ ایجاد می‌کند. محصول نهایی Palantir یک گزارش تحلیلی ساده نیست. بلکه فهرستی از اهدافی است که روی میز فرماندهان نظامی قرار می گیرد تا در مورد حمله به آنها تصمیم گیری شود.

به عبارت دیگر، اگر بمبی روی نقطه‌ای فرود بیاید، هزاران خط کد، میلیون‌ها داده و صدها پردازنده در شرکت‌هایی مانند Palantir، آمازون و مایکروسافت قبلاً فعال شده‌اند. جنگ مدرن قبل از اینکه در آسمان شروع شود در مراکز داده آغاز می شود.

پایگاه هایی که علائم نظامی ندارند

جنگ های قرن بیست و یکم دیگر فقط با ناوهای هواپیمابر و جنگنده ها انجام نمی شود. امروزه سرورها، تراشه ها و الگوریتم ها نیز بخشی از زرادخانه آمریکا شده اند. از این منظر، مراکز داده و زیرساخت‌های پردازشی که مستقیماً در پشتیبانی عملیاتی و اطلاعاتی نیروهای نظامی استفاده می‌شوند، دیگر تنها امکانات تجاری نیستند. بلکه بخشی از شبکه تدارکات و فرماندهی جنگ هستند.

ترامپ و سیاستمداران کاخ سفید سال ها تلاش کردند تا جنگ را از پادگان ها به سیلیکون ولی منتقل کنند، اما این وابستگی چهره واقعی ماشین جنگی و تروریستی آمریکا را آشکار کرده است. ماشینی که امروزه نه تنها با موشک و بمب، بلکه با سرورها، هوش مصنوعی و ابررایانه ها کار می کند. اگر زمانی پایگاه های آمریکایی با حصارهای سیم خاردار شناخته می شدند، اکنون برخی از آنها در ساختمان های شیشه ای شرکت های فناوری قرار دارند. جایی که داده های خام به یک تصمیم نظامی تبدیل می شود و تصمیم نظامی به آتش جنگ تبدیل می شود.

هر سروری که برای پنتاگون بجنگد یک پایگاه نظامی آمریکاست

حامد یزدیان نماینده مردم اصفهان در شورای اسلامی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت وی با اشاره به نقش شرکت های بزرگ فناوری آمریکایی در حمایت از عملیات نظامی آمریکا، تصریح کرد: آمریکا سال ها تلاش کرد تا پایگاه های نظامی خود را پشت آرم های رنگارنگ شرکت های فناوری پنهان کند. او فکر می کرد که اگر به جای سیم خاردار فیبر نوری بگذارد و به جای آشیانه جنگنده یک مرکز داده بسازد، هیچکس این مراکز را جزئی از ماشین جنگی واشنگتن نمی دانست، اما واقعیت این است که امروز فاصله بین دره سیلیکون و پنتاگون به اندازه یک کابل فیبر نوری است.

وی افزود: زمانی آمریکا ناو هواپیمابر به کشورهای اشغالگر می فرستاد اما امروز ابررایانه، هوش مصنوعی و سرور ارسال می کند. تفاوت فقط در شکل جنگ است. ماهیت آن سلطه، مداخله و خونریزی است. هنگامی که یک مرکز داده، داده‌های پهپادها، ماهواره‌ها و سیستم‌های جاسوسی را پردازش می‌کند و آنها را به مختصات حمله تبدیل می‌کند، برچسب “شرکت خصوصی” دیگر نمی‌تواند آن را از مسئولیت اقدامات خود مصون نگه دارد.

نماینده مردم اصفهان در شورای اسلامی بیان کرد: ترامپ فکر می کرد با خصوصی سازی جنگ می تواند هزینه های سیاسی آن را نیز خصوصی کند؛ اما در این راستا به دلیل اینکه جنگ در این کشور به شکلی قابل قبول نیست. یعنی ارتش تیراندازی می‌کند، اما شرکت‌های فناوری سود می‌برند و هیچ‌کس آنها را بخشی از جنگ نمی‌داند. این بزرگترین اشتباه محاسباتی کاخ سفید بود. اگر کارخانه گلوله بخشی از زنجیره جنگ باشد، کارخانه داده برای موشک نیز همین مکان را دارد.

یزدیان ادامه داد: امروز موشک آخرین حلقه زنجیر است. گلوله اول در واقع کمی اطلاعات است که روی سرورهای این شرکت ها پردازش می شود. فرمان حمله قبل از اینکه از دهانه موشک خارج شود از الگوریتم ها و پردازنده هایی که شرکت های آمریکایی در اختیار ارتش این کشور قرار داده اند می گذرد.

وی با بیان اینکه آمریکا سال ها از فناوری به عنوان ماسک استفاده می کند، گفت: واشنگتن می خواهد دنیا باور کند که آمازون فقط یک فروشگاه آنلاین است، مایکروسافت فقط ویندوز می فروشد، انویدیا فقط تراشه تولید می کند و پالانتیر فقط نرم افزار می نویسد. اما وقتی همین شرکت ها قراردادهای چند میلیارد دلاری با پنتاگون و آژانس های اطلاعاتی آمریکا امضا می کنند، دیگر نمی توان بین اتاق سرور و اتاق عملیات مرزی تمایز قائل شد.

نماینده مردم اصفهان در شورای اسلامی تاکید کرد: هر سروری که مختصات یک حمله را پردازش کند، هر پردازنده ای که در انتخاب هدف کمک کند و هر الگوریتمی که تصمیم نظامی را تسریع کند، در واقع لباس نظامی به تن دارد. حتی اگر مدیرانش کت و شلوار بپوشند و نشانی از شرکت فناوری روی ساختمانشان باشد.

یزدیان خاطرنشان کرد: آمریکای ترامپ می خواست جنگ را از بیابان ها به مراکز داده منتقل کند تا هزینه های آن را از افکار عمومی پنهان کند، اما در جنگ های مدرن، جغرافیای درگیری تغییر کرده است. امروز مرز بین «پایگاه نظامی» و «پایگاه داده» از همیشه باریکتر شده است و هر زیرساختی که سوخت اطلاعاتی ماشین جنگی آمریکا را تامین کند، نمی تواند خود را از پیامدهای آن جدا کند.

وی در پایان هشدار داد: واشنگتن باید این واقعیت را بپذیرد که دوران مصونیت زیرساخت‌های حامی جنگ به پایان رسیده است. کسانی که جنگ را با هوش مصنوعی، کلان داده و رایانش ابری مدیریت می کنند، نباید تصور کنند که همیشه امنیت پشت صفحه نمایش وجود دارد. وقتی فناوری برای تهاجم به کار می رود، دیگر ابزار توسعه نیست. بخشی از میدان جنگ است و قوانین میدان نبرد بر آن حاکم خواهد بود.

به گزارش به گزارش میهن تجارت، تحولات سال های اخیر نشان می دهد که ماهیت جنگ های مدرن از میدان های سنتی به زیرساخت های دیجیتالی گسترش یافته و هوش مصنوعی، رایانش ابری و کلان داده به اجزای جدایی ناپذیر چرخه تصمیم گیری و عملیات نظامی تبدیل شده اند. از این منظر، هر زیرساخت فناوری که مستقیماً در پشتیبانی اطلاعاتی، پردازش داده ها و هدایت عملیات نظامی نقش داشته باشد، دیگر یک مرکز تجاری یا فناوری محسوب نمی شود، بلکه بخشی از معماری قدرت و پشتیبانی رزمی محسوب می شود.

بر این اساس مرز بین «پایگاه نظامی» و «پایگاه اطلاعاتی» بیش از هر زمان دیگری کمرنگ شده و جنگ‌های آینده علاوه بر میدان‌های زمینی، دریایی و هوایی در اتاق‌های سرور و شبکه‌های هوشمند رخ خواهد داد.