به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، زندگی مشترک تنها با هم بودن دو نفر و تقسیم مسئولیت های روزمره معنا ندارد و آنچه به یک رابطه جان می دهد، احساس صمیمیت، دیده شدن و اعتماد به نفسی است که بین زوجین شکل می گیرد. در میان دغدغه های مختلف زندگی، گاهی جنبه های عاطفی رابطه کنار گذاشته می شود و زوجین فکر می کنند انجام وظایف و رفع نیازها برای حفظ صمیمیت کافی است.
یک رابطه عاطفی برای دوام و پویایی خود به نشانه های آشکار محبت نیاز دارد و یک جمله محبت آمیز، توجه ساده، قدردانی از زحمات همسر یا ابراز صمیمانه احساسات می تواند پیام مهمی از ارزش و اهمیت طرف مقابل را منتقل کند. پیامی که گاهی در مشغله های روزمره نادیده گرفته می شود.
صمیمیت عاطفی نیز یکی از پایه های احساس امنیت در یک رابطه است. انسان ها در هر سنی باید بدانند که برای فردی که دوستش دارند مهم و ارزشمند هستند و می توانند احساسات خود را بدون ترس از قضاوت یا طرد شدن با او ابراز کنند. برخلاف تصور رایج، این نیاز با پایان دوران کودکی از بین نمی رود و همچنان در روابط بزرگسالان اهمیت دارد.
از سوی دیگر، رابطه زن و شوهر به خودشان محدود نمی شود; در محیط خانواده، فرزندان با مشاهده رفتار والدین، بسیاری از مفاهیم عاطفی و اجتماعی را می آموزند و نوع تعامل والدین می تواند اولین الگوی ذهنی آنها از محبت، احترام و رابطه سالم باشد و به همین دلیل کیفیت عاطفی زندگی مشترک می تواند تأثیری فراتر از رابطه دو نفره داشته باشد.
صمیمیت؛ قلب تپنده زندگی مشترک
عاطفه السادات هاتف الحسینی، روانشناس و مشاور خانواده وی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت با بیان اینکه صمیمیت در زندگی مشترک فقط یک مفهوم یا یک کلمه نیست، بلکه باید در رفتار زوجین تجلی پیدا کند، اظهار کرد: یکی از مهمترین جلوه های صمیمیت ابراز محبت و احساسات زن و شوهر است.
وی افزود: بسیاری از افراد فکر می کنند تنها با انجام کاری برای همسر، رفع نیاز، خرید و یا کمک به او در امور مختلف زندگی، برای ابراز علاقه کافی است، در حالی که خدمات عملی و حمایت تنها بخشی از رابطه عاطفی است و ابراز محبت کلامی و عاطفی نیز بسیار مهم است.
این روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه بسیاری از افراد به ویژه در روابط عاطفی نیاز به دریافت محبت و محبت کلامی دارند، تصریح کرد: این بدان معنا نیست که مردان نیازی به نوازش کلامی و عاطفی ندارند، مردان نیز نیازمند توجه، محبت و تایید کلامی و خدمات و مراقبت های عملی از یک سو و محبت و نوازش کلامی از سوی دیگر هر دو در شکل سالم رابطه نقش دارند.
هاتف الحسینی با بیان اینکه در این زمینه می توان به نظریه دلبستگی جان بالبی اشاره کرد، ادامه داد: به طور معمول از دلبستگی ایمن در دوران شیرخوارگی و کودکی صحبت می شود. وقتی والدین با عشق، توجه و پاسخگویی مناسب در کودک احساس امنیت ایجاد می کنند، نیاز به دلبستگی ایمن به دوران کودکی محدود نمی شود.
عشق بین زوجین؛ میراثی که به نسل بعد می رسد
وی بیان کرد: افراد در بزرگسالی نیز برای داشتن یک رابطه عاطفی سالم نیاز به عشق، محبت، توجه، احساس ارزشمندی و امنیت عاطفی دارند و وقتی فرزندان می بینند که والدین یکدیگر را دوست دارند، محبت و احترام بین آنها جاری می شود و احساسات خود را به شکلی سالم ابراز می کنند، این الگو را یاد می گیرند و به نسل بعد منتقل می کنند.
این روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه در چنین فضایی کودک متوجه می شود که عشق، محبت و صمیمیت جزء طبیعی زندگی مشترک است، افزود: اگر کودک در خانواده ای بزرگ شود که والدین از نظر عاطفی از یکدیگر فاصله داشته باشند و هیچ گونه محبت و صمیمیت بین آنها مشاهده نشود، ممکن است در آینده تصور کند که زندگی مشترک تنها به معنای انجام وظایف و رفع نیازهای بیرونی است.
هاتف الحسینی خاطرنشان کرد: این موضوع می تواند بر روابط فرد با دوستان، همکاران و حتی زندگی مشترک او در آینده تأثیر بگذارد، زیرا ممکن است فرد از دوران کودکی به درستی با مفاهیمی مانند عشق، دوست داشته شدن، احساس امنیت و ارزشمندی آشنا نشده باشد، بنابراین ابراز محبت بین زوجین نه تنها برای آنها مهم است، بلکه الگویی است که فرزندان از آن درس می گیرند.
رابطه ای که در آن عشق تنها محدود به انجام وظایف نباشد و زوجین بتوانند احساسات خود را به صورت شفاف و محترمانه بیان کنند، ظرفیت بیشتری برای ایجاد آرامش و رضایت عاطفی خواهد داشت. توجه به نیازهای عاطفی یکدیگر به همان اندازه که رسیدگی به نیازهای روزمره مهم است، می تواند پیوند بین زوجین را عمیق تر و پایدارتر کند.
دوست داشتن نیازی به رفتارهای بزرگ و پرهزینه ندارد و گاهی اوقات یک تشکر صمیمانه، گوش دادن با حوصله، ابراز علاقه یا توجه به احساسات همسرتان پیام ارزشمندی را منتقل می کند که نقش مهمی در تقویت رابطه دارد. ادامه این رفتارهای ساده می تواند فضای عاطفی خانه را گرمتر و ارتباط بین اعضای خانواده را سالم تر کند.
تجربه امنیت و پذیرش در یک رابطه می تواند کیفیت ارتباط فرد را در مراحل مختلف زندگی تحت تاثیر قرار دهد. کودکی که شاهد احترام، توجه و محبت بین والدین در فضای خانواده است، فرصت بیشتری پیدا می کند تا تصویری سالم از روابط انسانی در ذهن خود شکل دهد و روابط خود را بر اساس اعتماد و احترام در آینده بنا کند.
صمیمیت بین زوجین نه تنها یک ویژگی مطلوب برای زندگی مشترک است، بلکه بخشی از فرهنگ عاطفی خانواده است که می تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. هنگامی که محبت در رفتار و گفتار والدین وجود داشته باشد، فرزندان نیز یاد می گیرند که محبت را می توان با احترام، توجه و بیان سالم احساسات نشان داد. الگویی که ممکن است سال ها بعد در کیفیت روابط خودشان منعکس شود.
منبع : به گزارش میهن تجارت
