به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، زندگی مشترک از کنار هم قرار گرفتن دو نفر با دنیای ذهنی و تجربیات متفاوت شکل می گیرد. دو نفر که ممکن است دیدگاه یکسانی در مورد سبک زندگی، روابط خانوادگی، امور مالی، تربیت فرزندان یا حتی نحوه ابراز احساسات خود نداشته باشند، بنابراین انتظار رسیدن به توافق کامل در مورد همه مسائل نه تنها غیرواقعی است، بلکه می تواند فشار زیادی را به رابطه وارد کند.
در یک رابطه سالم، قرار نیست اختلافات به میدان رقابت برای اثبات حقیقت یکی از طرفین تبدیل شود. زوجین باید بتوانند با حفظ نیازها و هویت فردی خود برای رسیدن به یک نقطه مشترک مذاکره کنند و گاهی اوقات بخشی از نیازهای خود را نادیده بگیرند. مهارتی که مستلزم شناخت متقابل، گفتگو و پذیرش تفاوت هاست.
اما مرز بین انعطاف و خود ناآگاهی بسیار مهم است و سکوت مداوم برای پرهیز از دعوا، کنار گذاشتن مداوم خواسته های شخصی یا پذیرش تصمیمات طرف مقابل از روی ترس، نشانه ایثار و گذشت نیست و ممکن است در درازمدت احساس نارضایتی و آزردگی را افزایش دهد.
از طرفی نحوه بیان تفاوت به اندازه خود تفاوت مهم است و زمانی که گفتگوی مستقیم جای خود را به کنایه، کنایه و سرزنش می دهد، کم کم موضوع اصلی تحت تاثیر شیوه نادرست ارتباط قرار می گیرد و به جای حل مشکل، رابطه وارد چرخه دلخوری و واکنش متقابل می شود.
وقتی اختلافات به میدان نبرد تبدیل می شود
عاطفه السادات هاتف الحسینی، روانشناس و مشاور خانواده وی در گفت وگو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت با بیان اینکه وقتی دو نفر با هم ازدواج می کنند، دو فرد متفاوت با ارزش ها، عقاید، سبک های تربیتی، تجربیات و شیوه های زندگی متفاوت کنار هم قرار می گیرند، گفت: با توجه به این موضوع وجود اختلاف نظر در زندگی مشترک امری طبیعی است و حتی می توان گفت تا زمانی که اختلاف نظر وجود داشته باشد، زندگی پویا است.
وی با بیان اینکه قرار نیست زندگی سالم، زندگی ای باشد که در آن تفاوت وجود نداشته باشد، افزود: مسئله اصلی این است که زوج ها چگونه با اختلافات برخورد می کنند و چگونه می توانند بدون آسیب رساندن به یکدیگر به یک راه حل مشترک برسند و اینجاست که مفهوم انعطاف پذیری اهمیت پیدا می کند.
روانشناس و مشاور خانواده تصریح کرد: گاهی اوقات زوج ها انعطاف پذیری در زندگی مشترک خود را با این اشتباه اشتباه می گیرند که همیشه باید کاهش داد. یعنی برای دعوا نکردن، بلند نکردن صدای طرف مقابل یا ایجاد تنش، سکوت کنید و حتی ممکن است فکر کنید با این رفتار، همسر بسیار فداکار و خوب است، در حالی که انعطاف به معنای تسلیم شدن نیست.
هاتف الحسینی با بیان اینکه انعطاف به این معناست که در صورت لزوم توانایی تغییر روش هایم را داشته باشم، بدون اینکه به خودم، ارزش ها، هویت و مرزهای سالم آسیبی وارد شود، ادامه داد: انعطاف به این معناست که بتوانم در کنار یکدیگر بایستیم و در برخی مسائل کوتاه بیایم، اما به شرطی که اولویت ها و خطوط قرمز اولیه ما رعایت شود.
کنایه هایی که جای دیالوگ را می گیرند
وی بیان کرد: بهترین شرایط این است که زوجین با گفت وگو، تفکر و حل مشکلات به راه حل هایی برسند که نه خود و نه طرف مقابل آسیب نبیند و انعطاف پذیری زمانی ارزشمند است که نتیجه آن حفظ رابطه، آرامش بیشتر و احساس رضایت برای طرفین باشد نه اینکه یکی از خواسته های خود دست بکشد و دیگری همیشه خواسته های خود را تحمیل کند.
این روانشناس و مشاور خانواده یکی از رفتارهایی که نشان می دهد انعطاف و گفت و گوی سالم در رابطه وجود ندارد، استفاده از کنایه و کنایه است و افزود: کنایه در یک رابطه رفتار سالمی نیست، زیرا فرد به جای ابراز تمایل یا ناراحتی مستقیم، طرف مقابل را سرزنش، تحقیر یا مسخره مستقیم می کند.
هاتف الحسینی افزود: ریشه این رفتار معمولاً در ناتوانی زوجین در گفتگوی مستقیم و سازنده است و باید از خود بپرسیم چه شد که به جای صحبت صریح و صریح مجبور شدم با کنایه و کنایه صحبت کنم؟ و به همین دلیل توجه زوجین به نحوه صحبت کردنشان ضروری است.
زمانی که هر دو نفر فرصت بیان خواسته ها، نگرانی ها و مرزهای خود را داشته باشند، انعطاف می تواند به یک نقطه قوت در یک رابطه تبدیل شود. یک رابطه سالم بر اساس حذف یکی از طرفین نیست، بلکه نتیجه تلاش مشترک برای یافتن راهی است که بیشترین رضایت و کمترین آسیب را برای هر دو نفر به همراه داشته باشد.
پذیرش تفاوت ها به معنای نادیده گرفتن خواسته های شخصی نیست. زوجها میتوانند دیدگاههای متفاوتی در مورد مسائل مختلف داشته باشند و در عین حال یاد بگیرند که در مورد این تفاوتها مذاکره کنند، اولویتها را تشخیص دهند و در مورد مسائل کمتر مهم انعطافپذیری بیشتری از خود نشان دهند.
در چنین رابطه ای گفتگوی شفاف جایگزین حدس زدن، سرزنش و کنایه می شود و ابراز مستقیم ناراحتی و میل اگر با احترام و بدون تعرض به شخصیت طرف مقابل همراه باشد، فرصت بیشتری برای درک مشکل و یافتن راه حل ایجاد می کند و از انباشته شدن دلخوری های کوچک جلوگیری می کند.
کیفیت زندگی مشترک تنها با میزان علاقه یا تعداد تفاوتها سنجیده نمیشود، بلکه توانایی زوجین در گوش دادن به یکدیگر، حفظ مرزهای سالم، پذیرش تفاوتها و حل و فصل مسالمتآمیز تعارضهاست که میتواند رابطه را در برابر بسیاری از چالشهای روزمره مقاومتر کند.
منبع : به گزارش میهن تجارت
