در دیپلماسی هیچ حرکتی بی طرف نیست. این از کتاب های روابط بین الملل نیست، بلکه از تجربه است. نوع دست دادن، دوری از دوربین، حتی لحظهای که رئیسجمهور روی صندلی خود مینشیند، همه اینها زبانهای خاموشی است که دیپلماتهای حرفهای میخوانند. رئیسجمهوری که با اعتماد به نفس راه میرود پیامی متفاوت از رئیسجمهوری که شانههایش کمی خمیده است ارسال میکند. این اغراق نیست. اینها قوانین نانوشته دیپلماسی است.
چرا این سفر با تمام سفرهای قبلی متفاوت است؟
بیایید صادق باشیم. سال هاست که تصویر ایران در اذهان افکار عمومی جهان ترکیبی از کلیشه های قرن نوزدهم و اتهامات قرن بیست و یکم است. ایرانی در ذهن یک آمریکایی معمولی شتر سوار است، در بیابان زندگی می کند و تروریست است. گردشگرانی که به ایران می آیند بعد از چند روز متوجه می شوند که چقدر این تصویر دروغ بوده است، اما افکار عمومی دنیا هرگز به ایران سفر نمی کنند. او روایت خود را از رسانه های دروغگوی غربی گرفته است.
اینجاست که نیویورک معنای دیگری پیدا می کند. پزشکان فقط برای صحبت به مجمع عمومی نمی روند. او می رود تا یک ضد روایت زنده باشد. رئیس جمهور که فرزند این سرزمین است و باید با زبان استدلال صحبت کند، سند را باز کند و از موضع یک ملت صحبت کند.
نطق در مجمع عمومی یک ویژگی دارد که کمتر به آن توجه می شود. متن آن در آرشیو رسمی سازمان ملل متحد ثبت شده است. حتی اگر رسانه های غربی آن را سانسور کنند، اصالت آن باقی می ماند. پزشکان فردا فقط برای حاضران در سالن صحبت نمی کنند. او برای تاریخ صحبت می کند. برای نسلی که سال ها بعد وقتی این اسناد را می خواند بداند که ایران در سخت ترین شرایط صدایش را با عقل و وقار به گوش مردم رساند.
دغدغه ای که باید با ظرافت بیان شود
اما پشت این تصویر خارجی، نگرانی جدی در تهران شکل گرفته است. نگرانی ای که نیاز به بیان دقیق دارد.
در برخی از سخنان ماه های گذشته پزشکان از موضعی صحبت کردند که به گفته برخی ناظران پیام قدرت را به اندازه کافی منتقل نکردند و این انتقاد یک دغدغه راهبردی است. در شرایط جنگی، لحن یک رئیس جمهور نه تنها بیانگر شخصیت او نیست، بلکه آینه ای از چهره ملی است. این روزها مردم نگران این بوده اند که رفتار رئیس جمهور از موضع قدرت نباشد و پیام ضعف را به گوش جهانیان برساند. این نگرانی به این معناست که باید مراقب بود این بار در مهم ترین انجمن دنیا این اتفاق نیفتد.
راه حل چیست؟ جداسازی واضح تاکتیک ها از استراتژی. پزشکان باید در همان دقایق اولیه روشن کنند که حضور در نیویورک تاکتیکی دیپلماتیک برای افشای چهره واقعی آمریکا و به چالش کشیدن ادعاهای دروغین آن است، اما راهبرد کلان ایران در عدم اعتماد به آمریکا، تقویت محور مقاومت و دفاع از حقوق ملت تغییر ناپذیر است. یک جمله قاطع بهتر از یک ساعت توضیح است.
چه باید گفت؟
اگر قرار است پزشکان گوینده مظلومیت ایران باشند که باید باشد، این ظلم باید با مصادیق عینی همراه باشد نه کلیات. از حمله به مدرسه میناب تا شهادت رهبر انقلاب. از تحریم های دارویی که بیماران را هدف قرار می دهد تا جنگ های تحمیلی، از سکوت شورای امنیت تا استانداردهای دوگانه ای که هر روز بیشتر نمایان می شود.
این رویکرد دو کار را انجام می دهد: هم بر افکار عمومی جهان تأثیر می گذارد و هم موقعیت ایران را به عنوان قربانی تجاوز قدرتمند تثبیت می کند. تفاوت این دو قربانی قدرتمند با قربانیان منفعل مرزی است که پزشکان باید روی آن بایستند.
نیویورک، شهر فرصت های پنهان
نیویورک تنها سالن مجمع عمومی نیست، در حاشیه این رویداد، رهبران و مقامات ده ها کشور در یک مکان گرد هم می آیند. این به معنای فرصت هایی است که در هیچ جای دیگری تکرار نمی شوند. نشست های دوجانبه، رایزنی های چندجانبه، تقویت اتحادها. ایران می تواند از این فضا برای توضیح مواضع خود در خصوص برنامه هسته ای، امنیت خلیج فارس و مبارزه با تروریسم واقعی استفاده کند.
اما هشدار جدی وجود دارد که هر گونه عادی سازی روابط با آمریکا باید در این سفر کنار گذاشته شود. این شامل دست دادن، عکس های یادگاری یا هر چیز دیگری که به اعتبار ایران لطمه می زند. حتی اگر پیشنهادی از سوی واسطه های پاکستان و قطر برای رساندن پیام باشد، این سفر جای آن نیست! ایران به عنوان قربانی تجاوز باید ظاهر شود و موضع خود را اعلام کند.
رئیس جمهور در نیویورک باید از حقوق مردم ایران دفاع کند
علیرضا محرابی کارشناس مسائل بین الملل در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت وی با اشاره به اهمیت سفر رئیس جمهور ایران به نیویورک و حضور وی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، تصریح کرد: این سفر یک رویداد روتین سالانه است و روسای جمهور اکثر کشورها در مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور می یابند و دقایقی برای ارائه مطالب و دیدگاه های خود فرصت دارند. با این حال، سفر رئیس جمهور ایران به مجمع عمومی سازمان ملل از بسیاری جهات اهمیت ویژه ای دارد.
وی افزود: یکی از دلایل این اهمیت تقابل جدی ایران و ایالات متحده آمریکا است. از سوی دیگر، استقرار سازمان ملل در نیویورک و در کشوری که یکی از طرف های اصلی درگیری و رویارویی با ایران محسوب می شود، آثار و پیامدهایی دارد. البته ترامپ در سال های گذشته نیز پیشنهاد داده بود که چون سازمان ملل در آمریکا و نیویورک مستقر است و آمریکا هزینه های این سازمان و گروه های وابسته به آن را پرداخت می کند، باید بیشتر به حرف های آمریکا گوش داد.
اهمیت حضور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد
این کارشناس مسائل بین الملل ادامه داد: بنابراین حضور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل با توجه به شرایط منطقه ای و بین المللی امروز و تقابل تهران و واشنگتن از اهمیت ویژه ای برخوردار است و رئیس جمهور ایران باید رویکرد و عملکرد مناسبی متناسب با این شرایط داشته باشد تا تاثیرگذاری لازم را ایجاد کند.
محرابی تصریح کرد: اینکه روسای جمهور ایران تا چه اندازه در چنین سفرهایی موفق یا ناموفق بوده اند، بحثی فنی و کارشناسی است که در جای خود قابل طرح است و نمی توان به طور کلی قضاوت کرد، اما طبیعتا رئیس جمهور ایران باید بتواند از جایگاه و حقوق ملت ایران به نحو مطلوب و موثر دفاع کند.
وی بیان کرد: رئیس جمهور علاوه بر ارائه بیانیه و سخنرانی جدی و عمیق، باید بتواند به موضوعاتی مانند برخورد نظامی و حمله ظالمانه آمریکا به ایران در دوره اخیر نیز بپردازد و این موضوع را به خوبی در سطح بین المللی برجسته کند.
ترامپ به دنبال دیدار با پزشکان است
این کارشناس مسائل بین الملل با اشاره به درخواست ترامپ برای دیدار با رئیس جمهور ایران گفت: آمریکایی ها و شخص ترامپ با توجه به انتخابات آبان ماه و شرایط پیش روی آن، علاقه زیادی به دیدار با آقای مدزیکیان دارند و حتی ترامپ چند روز پیش اعلام کرد که برای چنین دیداری آماده است.
محرابی افزود: البته این موضوع با توجه به شخصیت ترامپ چندان عجیب نیست; او در سال های گذشته نیز چنین رویکردی داشته است. وی در دوره اول ریاست جمهوری خود با رهبر کره شمالی دیدار کرد و چند سال پیش نیز در سفر نخست وزیر ژاپن به ایران، علاقه زیادی به استفاده از این موضوع در رسانه ها در قالب دیدار با مقامات سیاسی ایران داشت.
رئیس جمهور نباید به ترامپ اجازه سوء استفاده از رسانه ها را بدهد
وی تاکید کرد: بنابراین بسیار مهم است که رئیس جمهور ایران در سفرها و برنامه های مختلفی که در این سفر انجام می شود ساده لوح نباشد و اجازه ندهد ترامپ از یک دیدار یا حتی عکس استفاده سیاسی و رسانه ای کند.
محرابی ادامه داد: در این زمینه آداب و ملاحظات کنسولی نیز بسیار حائز اهمیت است و لازم است افرادی که در وزارت امور خارجه در کنار رئیس جمهور حضور دارند به طور کامل این مسائل را توجیه کنند چرا که مسائل کنسولی در این گونه سفرها بحث جدی است.
فشار لابی صهیونیستی بر معادلات آمریکا
وی با اشاره به نقش عوامل مؤثر بر سیاست خارجی آمریکا، گفت: نکته سوم این است که اساساً در معادلات بینالمللی، آمریکا تنها تصمیمگیرنده اصلی درباره ایران نیست و فشار لابیهای صهیونیستی و یهودی در آمریکا نیز در این زمینه مؤثر است. نتانیاهو نیز تلاش می کند از فضای موجود استفاده کند و شرایط را به سمتی سوق دهد که بتواند تاثیر خود را داشته باشد.
این کارشناس مسائل بین الملل خاطرنشان کرد: این نکات نشان می دهد که در مجمع عمومی فعلی سازمان ملل، رئیس جمهور باید توجه و دقت بیشتری داشته باشد تا نگرانی ها و ملاحظات موجود به گونه ای مدیریت شود که لطمه ای به دیپلماسی خارجی ایران وارد نشود.
به گزارش به گزارش میهن تجارت، این سخنرانی پایان می یابد؛ روزنامه نگاران می روند تا تیتر خود را بنویسند، سالن خالی می شود، اما آنچه می ماند صدای ایران در آرشیو ملت هاست. سالها بعد وقتی کسی این سند را باز میکند، میبیند که ایران در سختترین روزهایش، با استدلال، با سند، با عزت و مقتدرانه صدایش را به گوش جهانیان رساند. حالا اینکه آن روز دنیا گوش کرد یا نه، دیگر مشکل ایران نیست.
منبع : به گزارش میهن تجارت
