آینده– شهیر شهید الطلیحی، تحلیلگر ارشد مسائل خاورمیانه در مجله خاورمیانه ای.
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از مجله میدل ایست ای، جنگ ایران و آمریکا در شرایطی ادامه دارد که هیچ یک از طرفین نشانه ای از عقب نشینی نشان نمی دهند. هم واشنگتن و هم تهران منتظرند طرف مقابل اولین قدم را به عقب بردارد. اما منطق سیاسی و امنیتی حاکم بر هر دو طرف، عقب نشینی را پرهزینه تر از ادامه درگیری کرده است. در چنین شرایطی ممکن است مسیر پایان جنگ بیشتر به تحولات سیاسی واشنگتن و به ویژه قدرت کنگره بر منابع مالی جنگ بستگی داشته باشد تا تحولات میدان نبرد.
ترامپ و هزینه سیاسی خروج
برای دونالد ترامپ، عقب نشینی از جنگ می تواند با روایت سیاسی که از ابتدای درگیری ساخته است، در تضاد باشد. روایتی که بر پیروزی آمریکا و شکست ایران تاکید دارد. ادامه جنگ هزینه هایی را نیز در داخل آمریکا ایجاد کرده است. نظرسنجی رویترز/ایپسوس در سپتامبر نشان داد که تنها 34 درصد از آمریکایی ها نحوه مدیریت حملات علیه ایران را تایید می کنند و 82 درصد انتظار دارند که جنگ برای مدت طولانی ادامه یابد. همین نظرسنجی همچنین از افزایش فاصله بین دموکرات ها و جمهوری خواهان در اولویت احزاب برای انتخابات کنگره خبر داده است.
هزینه مالی جنگ نیز در حال افزایش است. برآورد جدید فرماندهی مرکزی آمریکا هزینه عملیات تا سوم سپتامبر را حدود 43.6 میلیارد دلار اعلام کرده است. رقمی که شامل هزینه تعویض مهمات و تجهیزات آسیب دیده می شود. دفتر بودجه کنگره همچنین برآورد کرد که هزینه جنگ تا اول آگوست به حدود 38 میلیارد دلار رسیده است و در صورت ادامه درگیری، 2 تا 3 میلیارد دلار دیگر در ماه افزایش خواهد یافت.
تهران; این فقط متوقف کردن جنگ نیست
از سوی دیگر، تهران جنگ را موضوعی مرتبط با بقای نظامی و امنیتی خود می داند. منطق ارائه شده در مقاله این است که اگر جنگ بدون بازدارندگی موثر به پایان برسد، ایران ممکن است با این نگرانی مواجه شود که آمریکا یا اسرائیل در آینده دوباره حمله کنند.
در این زمینه فشار بر تنگه هرمز و تحولات باب المندب به ابزاری برای افزایش هزینه های جنگ تبدیل شده است. اختلال در مسیرهای انرژی می تواند قیمت نفت، سوخت، حمل و نقل و کالاهای مصرفی را افزایش دهد و فشار اقتصادی بیشتری بر جامعه آمریکا وارد کند.
کنگره؛ اهرم مهمتر از میدان جنگ؟
دموکراتها در کنگره ماههاست که تلاش میکنند درباره اختیارات جنگی رئیسجمهور رایگیری کنند. در مجلس نمایندگان، تعدادی از جمهوری خواهان با پیوستن به دموکرات ها خواستار خروج نیروهای آمریکایی از درگیری با ایران بدون اجازه صریح کنگره شدند. نمونه های مشابهی در مجلس سنا نیز رخ داده است.
با این حال، پذیرش چنین قطعنامه هایی لزوماً به معنای پایان جنگ نیست. رئیس جمهور می تواند یک قطعنامه مشترک را وتو کند و برای غلبه بر وتو، دو سوم رای هر دو مجلس لازم است. بنابراین، قدرت مالی کنگره می تواند اهرم عملی تری باشد.
مجلس نمایندگان در ماه جولای چارچوب بودجه ای را تصویب کرد که راه را برای حدود 73 میلیارد دلار بودجه دفاعی مربوط به جنگ ایران هموار می کند. منابع کنگره نیز این رقم را به عنوان بخشی از بسته بودجه بزرگتر تایید کرده اند. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می شود که حاشیه اکثریت جمهوری خواهان در مجلس نمایندگان بسیار کم باشد. در چنین شرایطی تغییر موضع حتی چند نماینده جمهوری خواه می تواند بر سرنوشت تامین مالی جنگ تاثیر بگذارد.
“دوره انتقال”؛ فرصت محدود برای جمهوری خواهان
اگر ترکیب کنگره در انتخابات نوامبر تغییر کند، جمهوری خواهان همچنان کنترل قوه مقننه را تا زمان آغاز به کار کنگره جدید در ژانویه در دست خواهند داشت. این دوره انتقالی می تواند آخرین فرصت برای تصویب بودجه جنگ باشد. از سوی دیگر، اگر دموکرات ها کنترل یک یا هر دو اتاق را در دست بگیرند، می توانند بودجه عملیات نظامی علیه ایران را در مذاکرات بودجه آینده محدود کنند. تجربه جنگ ویتنام همچنین نشان داد که کنگره میتواند محدودیتهای مربوط به جنگ را در لوایح بودجه ضروری وارد کند و رئیسجمهور را مجبور کند که محدودیتها را بپذیرد یا در معرض خطر تامین مالی سایر بخشهای دولت باشد.
سرانجام، بن بست کنونی نشان می دهد که پایان جنگ لزوماً به معنای شکست نظامی یک طرف نیست. ایران در تلاش است با افزایش هزینه های منطقه ای و اقتصادی جنگ، زمان بخرد و قدرت بازدارندگی خود را تقویت کند. در حالی که دولت ترامپ در تلاش است تا روایت پیروزی و دستاورد نظامی خود را حفظ کند.
اما افزایش هزینههای جنگ، فشار بر قیمتهای انرژی و افزایش مخالفتهای عمومی میتواند موضوع را در داخل ایالات متحده پیش ببرد. در این شرایط، کنگره و به ویژه قدرت آن بر بودجه جنگ، می تواند به یکی از مهم ترین عوامل تعیین کننده روند آینده درگیری تبدیل شود. میدان جنگ ممکن است بن بست را بشکند. اما این احتمال نیز وجود دارد که سرنوشت جنگ در پای صندوق های رای و سپس در ساختمان کنگره مشخص شود.
