آخرین مأموریت هفت سرباز – به گزارش میهن تجارت

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، امروز روز سرباز است. روز جوانانی که بخشی از بهترین سال های زندگی خود را با لباس خدمت سپری می کنند. جوانانی که شاید صبح های پادگان برایشان با نوبت صبح و صدای فرمان شروع شود و شب هایشان با خستگی یک روز خدمت به پایان برسد اما برای هفت سرباز تیپ 388 ایرانشهر یکی از این شب ها آخرین شب زندگی شان بود. شبی که موشک های آمریکایی به پادگان بمپور اصابت کرد و خواب را از خانه های سالمندان ربود.

سکوت امروز پادگان بمپور یک سکوت عادی نیست. پشت این سکوت، صدای انفجارهایی به گوش می رسد که دیوارها را شکافت، سقف ها را فرو ریخت و هفت جوان را از همرزمانشان جدا کرد. نشانه های آن حمله هنوز در اینجا باقی مانده است. دیوارهای ترک خورده، سقف های فروریخته، درختان شکسته و تکه های موشک در میان آوارها دیده می شود.

بامداد چهارشنبه 3 تیرماه، 13 موشک به بخش‌هایی از تیپ 388 ایرانشهر در بمپور اصابت کرد. پادگانی که نیروهای ارتش در آن مستقر بودند و خدمت می کردند. آسایشگاه سربازان، مهمانسرا، محل اسکان کارکنان، تاسیسات برق و برخی اماکن نگهبانی و فرهنگی از جمله اماکنی بود که مورد هدف قرار گرفت.

آسایشگاهی که دیگر شبیه آسایشگاه نیست

در میان ساختمان های آسیب دیده، آسایشگاه سربازان شاید بیش از هر مکان دیگری معنای حمله را روایت می کند. مکانی که قرار بود پس از ساعت ها نگهبانی و خدمت، استراحتگاهی برای خواب چند ساعته سربازان باشد، حالا دیوارهای ترک خورده و تخت های خمیده دارد.

فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران در منطقه جنوب شرق هنگام بازدید از این بخش توضیح می دهد که اجرای دقیق دستورالعمل پدافند غیرعامل به این معناست که هنگام اصابت موشک هیچ سربازی در این بخش حضور نداشته است. این اقدامات از افزایش تعداد قربانیان جلوگیری کرد.

اما چند قدم بعد داستان دیگری شروع می شود.

اینجا محل شهادت تعدادی از سربازان و کارکنان تیپ است. در لحظه حمله، جوانان به جای ماندن در محل امن، وظیفه داشتند سایر نیروها را از ساختمان ها خارج کرده و به مکان های امن برسانند.

آنها همان مأموریتی را که برای حفظ جان همرزمانشان بر عهده داشتند را انجام می دادند.

هفت نام برای روز یک سرباز

در این حمله هفت تن از کارکنان پایور و تیپ 388 ایرانشهر به شهادت رسیدند. هفت نامی که امروز در روز سرباز باید بیش از هر چیز به خاطر بسپارید:

رضا شفیعی، فرهاد علوی، ابوالفضل ملایی، حسین جعفری، علیرضا قاسمی، حسام الدین عباسی و عباس حسنشاهی.

پنج تن از این شهدا هنگام انجام ماموریت حفاظتی و هدایت نیروها در مسیر خروج از ساختمان بودند. موشک در ورودی آسایشگاه فرود آمد. درست در مسیری که سربازها همرزمانشان را بیرون می آوردند.

فرمانده پادگان با اشاره به محل شهادتشان می گوید: اجساد این شهدا در همان محوطه ورودی ساختمان پیدا شد. جایی که برای نجات دیگران قدم گذاشته بودند.

شاید این تصویر بتواند بیش از هر روایت دیگری معنای سربازی را توضیح دهد. جوانی که در لحظه خطر، ابتدا به فکر بیرون آوردن یک نفر می افتد و در همان مسیر جان خود را از دست می دهد.

در قسمتی دیگر از پادگان دو شهید دیگر نیز هنگام خروج از ساختمان مورد اصابت ترکش قرار گرفتند. درختان اطراف هنوز آثار ترکش روی تنه خود دارند. طبیعت بی آنکه حرفی بزند بخشی از آن شب را نگه داشته است.

موشک هایی که به آسایشگاه رسیدند

در حمله صبح چهارشنبه فقط یک ساختمان هدف قرار نگرفت. مهمانسرا، اسکان کارکنان، تاسیسات برق و ساختمان صندوق قرض الحسنه عقیدتی – سیاسی نیز آسیب دیده است. بخش‌هایی از پادگان که کاربرد مستقیم عملیاتی نداشتند جزو اهداف موشکی بودند.

از منظر حقوق بشردوستانه، حمله به مکان‌ها و افراد در جریان درگیری تابع قوانینی است که بر تفکیک اهداف نظامی، تناسب و استفاده از اقدامات پیشگیرانه برای کاهش آسیب به انسان تأکید می‌کند. این اصول به گونه ای وضع شده است که حتی در میانه جنگ نیز جان انسان ها به طور کامل از قوانین حقوقی خارج نمی شود.

در بمپور، امروز سخنرانی اصلی فراتر از متون قانونی است. نام هایی ذکر می شود که دیگر در صف صبح ظاهر نمی شوند.

“در صورت نیاز دوباره برمی گردم.”

در میان خرابه های پادگان، زخم های یکی از سربازان مجروح هنوز روی بدنش باقی مانده است. او از بازگشت به پادگان با وجود زخمی که بر او باقی مانده است صحبت می کند.

می گوید: اگر دوباره مجروح شود به همین پادگان برمی گردد. زیرا اینجا را خانه خود و دفاع از این سرزمین را افتخار خود می داند.

این جمله ممکن است ساده باشد، اما در روز سرباز معنای عمیق تری دارد. سرباز بودن فقط پوشیدن لباس و گذراندن دوره ای از زندگی نیست. برای بسیاری از جوانانی که در مرزها، پادگان ها و پاسگاه ها خدمت می کنند، این به معنای ایستادن در جایی است که دیگران راحت زندگی می کنند.

امروز روز سرباز است و در بمپور این روز با هفت نام همراه است. رضا شفیعی، فرهاد علوی، ابوالفضل ملایی، حسین جعفری، علیرضا قاسمی، حسام الدین عباسی و عباس حسنشاهی.

هفت جوانی که قرار بود دوران خدمت خود را تمام کنند، به خانه برگردند و زندگی را از سر بگیرند، اما موشک های جنگی فرصت بازگشت را از دست دادند.

پادگان بمپور هنوز زخمی است. دیوارها و تخت های فروریخته ای که دیگر هیچکس روی آن نمی خوابد. با این حال، در میان این خرابه ها، چیزی هنوز پابرجاست. اسامی سربازانی که در لحظه خطر همرزمان خود را تنها نگذاشتند.

امروز شاید بهترین زمان برای گفتن درباره سربازانی است که معمولاً در سکوت خدمت می کنند. جوانانی که در روزهای عادی کمتر دیده می شوند اما در روز حادثه نامشان در تاریخ این سرزمین ثبت می شود.

امروز بمپور یاد و خاطره هفت سربازی را گرامی می دارد که آخرین ماموریتشان ایستادن تا پای جان بود.