به گزارش خبرگزاري ايمنا، سال تحصيلي در دانشگاه شهيد بهشتي آغاز شده است اما در مسير رفت و آمد دانشجويان به همت دانشجويان بسيجي تصاويري با حال و هواي متفاوت قرار داده شده است. مجموعه بیلبوردهای «با عصبانیت قدم بزن» نام و عکس اساتید و دانشجویان شهید و ماجرای آسیب رساندن به مراکز تحقیقاتی دانشگاه را پیش روی دانشجویان قرار داده است.
این بیلبوردها قرار است چیزی را به ما یادآوری کنند که شاید در هیاهوی بازگشایی دانشگاه ها نادیده گرفته شود: در جریان حملات اخیر آمریکا به زیرساخت های علمی کشور، بخش مهمی از جامعه علمی ایران هدف قرار گرفت و بخشی از زیرساخت های پژوهشی نیز آسیب دید.
اول معلم، بعد آزمایشگاه
از میان نام هایی که در این روایت آمده، نام شهید فریدون عباسی و شهید سید امیرحسین فقیهی به چشم می خورد; اساتیدی که در جریان این حملات ترور شدند.
اما ماجرا به حذف چند چهره علمی خلاصه نشد. روز چهاردهم فروردین، ساختمان «دکتر برادران قاسمی»، محل پژوهشکده لیزر و پلاسما دانشگاه شهید بهشتی نیز مورد حمله قرار گرفت و آسیب جدی دید.
هنگامی که این دو رویداد در کنار هم قرار می گیرند، معنای دیگری پیدا می کنند; از یک سو دانشمندانی که دیگر پشت میز و کلاس حضور ندارند و از سوی دیگر آزمایشگاه هایی که بخشی از تجهیزات و زیرساخت های خود را از دست داده اند.
حمله به مکانی که برای درمان و تحقیق ساخته شده بود
چهاردهم فروردین ماه امسال بود که ساختمان برادران قاسمی، محل پژوهشگاه لیزر و پلاسما دانشگاه شهید بهشتی هدف حمله هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفت و بخش قابل توجهی از ساختمان آسیب دید. دانشگاه شهید بهشتی در همان زمان اعلام کرد که این ساختمان یکی از مراکز آموزشی و پژوهشی دانشگاه بوده است.
اهمیت ماجرا زمانی آشکارتر می شود که بدانیم پژوهشگاه لیزر و پلاسما محل فعالیت های علمی در زمینه هایی مانند لیزر، اپتیک، فوتونیک و پلاسما است و بخشی از تحقیقات آن در حوزه های پزشکی و تصویربرداری انجام می شود.
رئیس دانشگاه شهید بهشتی بعداً اعلام کرد که در زمان جنگ حدود 90 درصد تجهیزات دو مرکز لیزری دانشگاه از بین رفته است. اما فعالیت های آموزشی و پژوهشی متوقف نشده و دانشگاه سعی کرده است مسیر پژوهشی را در فضاهای جایگزین ادامه دهد.
وقتی هدف فقط یک ساختمان نیست
بیلبوردهای “Walk with Anger” در واقع قطعات یک روایت را کنار هم می گذارند. اسامی اساتید ترور شده، تصویر مراکز علمی آسیب دیده و یادآوری تحقیقاتی که قبل از حمله در این دانشگاه انجام شده است.
این روایت، تقابل ایران و آمریکا را از سطح تیترهای سیاسی پایین می آورد و به جایی می رساند که برای دانشجویان ملموس تر است: کلاس، استاد، آزمایشگاه و آینده یک پژوهش.
اگر تحریم، فشار سیاسی و تهدید را از ابزارهای شناخته شده رویارویی با ایران بدانیم، ترور دانشمندان و هدف قرار دادن مراکز علمی، نمای تاریک دیگری از این رویارویی را نشان می دهد. جایی که دانش و زیرساخت های علمی از میدان مناقشه مستثنی نیستند.
“با عصبانیت راه برو”
اکنون دانش آموزان در ابتدای سال تحصیلی از کنار این تصاویر عبور می کنند. شاگردی ممکن است از کنار اسامی شهیدان فقیهی یا عباسی بگذرد، وارد کلاس شود و روی صندلی استادی که زمانی همکار ایشان بوده بنشیند.
شاید از پژوهشگاه لیزر و پلاسما می گذرد. جایی که زمانی دانشجویان روی پروژه های علمی کار می کردند و امروز بخشی از تجهیزات آن از بین رفته است.
«با خشم راه برو» از همین فاصله کم کلاس و حافظه استفاده کرده است. یادآوری می شود آنچه در جنگ مورد هدف قرار گرفت بخش مهمی از سرمایه انسانی و علمی کشور بود که در این حملات از دست رفت.
و شاید به همین دلیل است که این بار دانشگاه به جای یک پیام معمول، تصویری از اتفاقات علم و دانشگاه را در مقابل دانشجویان قرار داده است تا فراموش نکنند که دشمنی آمریکا با ایران بسیار فراتر از رویارویی های نظامی است و قلب پیشرفت و استقلال ایران را نشانه رفته است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
