به گزارش میهن تجارت، تاریخچه کشمکش ورزش و «صهیونیسم» در دهه های اخیر از «راز آشکار» در قالب عقب نشینی های مکرر ورزشکاران ایرانی، به «قیام جهانی» علیه حضور اسرائیل در میادین ورزشی تبدیل شده است.
این دگرگونی به ویژه پس از کشتارهای وحشیانه و گسترده در نوار غزه، از حاشیه بیرون آمده و از مرزهای ایدئولوژیک عبور کرده است.
تقابل در مسیر جهانی شدن
ریشه های تاریخی این رویارویی را باید در سیاست رسمی جمهوری اسلامی جست و جو کرد که اسرائیل را غاصب و کودک کش نمی شناسد. از همان سال های اول پس از انقلاب، رویارویی با نمایندگان اسرائیل به «خط قرمز» تبدیل شد.
در مسابقات کشتی سال 1361 بیژن سیفی خانی وی با نماینده اسرائیل دیدار کرد و به دستور وزیر امور خارجه وقت کاروان به ایران بازگشت. این نقطه آغاز زنجیره ای از عقب نشینی ها، محرومیت ها و محرومیت ها بود که تا امروز ادامه دارد.
از تهران تا پاریس؛ وقتی “نفرت” جهانی می شود
آنچه این پدیده را بیش از یک «سیاست دولتی و دولتی» صرف می کند، گسترش آن به ورزشکارانی است که هیچ تعهد ایدئولوژیکی رسمی ندارند. پس از کشتار غزه، چهره های مطرح فوتبال اروپا و جهان از پل پوگبا (قهرمان جام جهانی فرانسه) و حکیم زیچ (ستاره مراکشی) تا آداما ترائوره (اسپانیا) و انور الغازی (هلند) نامه ای خطاب به رئیس یوفا امضا کردند و خواستار تعلیق اسرائیل از تمامی رقابت ها شدند.
در این نامه که توسط بیش از 70 ورزشکار و سازمانی مانند Game Over Israel یا Athletes 4 Peace حمایت می شود، به صراحت آمده است:
“در جامعه مدنی بین المللی هیچ استادیوم، صحنه یا میدانی وجود ندارد این کشور نباید میزبان رژیمی باشد که مرتکب نسل کشی، آپارتاید و جنایت علیه بشریت می شود خواهد شد.” این زبان دیگر زبان دیپلماسی ورزشی نیست، زبان “دیوار نفرت” است.
قاره سبز؛ قلب تپنده اعتراض
اروپا کانون این اعتراضات شده و زندگی اسرائیل را سیاه کرده است. در ایتالیا دیدار تیم ملی فوتبال اسرائیل با ایتالیا در شرایط سخت امنیتی برگزار شد اما صدای اعتراض هواداران و بی احترامی به سرود ملی اسرائیل نشان از شکاف عمیق افکار عمومی اروپا با این رژیم داشت.
در ایرلند، فدراسیون فوتبال قطعنامه ای را برای تعلیق اسرائیل با اکثریت قاطع (74 رای موافق در مقابل هفت رای مخالف) تصویب کرد. نروژ و ترکیه نیز به این کمپین پیوستند.
در ایرلند شمالی، برگزارکنندگان مسابقات سه‌گانه اروپا، شرکت چهار ورزشکار اسرائیلی را لغو کردند و اعلام کردند که «هیچ نمایندگی رسمی اسرائیل در این رقابت‌ها را نمی‌پذیرند». این اقدامات نشان دهنده یک «دیپلماسی ورزشی معکوس» است که از پایین به بالا شکل گرفته و دولت ها را مجبور به واکنش می کند.
ایران؛ رهبر در سکوت و نفرت
در این میان ایران اسلامی همچنان در خط مقدم این تقابل قرار دارد. در سال 2021 رهبر شهید مجاهد ایران نیز به صراحت از ورزشکاران خواست برای کسب مدال با نماینده رژیم جنایتکار دست نزنید.
نمونه اخیر روژان گودرزی، تکواندوکار ایرانی بود که از مسابقات جهانی زیر 21 سال در کنیا انصراف داد. او به دلیل همگروهی با حریف اسرائیلی از دور رقابت ها کنار رفت. اگرچه این تصمیم هزینه های ورزشی دارد اما در چارچوب الف “مقاومت نمادین” به عنوان تبدیل ورزش به عرصه ای برای بیان موضع سیاسی تعریف می شود.
تنفر ورزشکاران از صهیونیسم دیگر «استثنای ایرانی» نیست. از میادین کشتی تهران گرفته تا ورزشگاه های ایتالیا و ایرلند، از قهرمانان فرانسه و مراکش تا تکواندوکاران ایرانی، خط مشترکی شکل گرفته است: ورزش دیگر نمی تواند بی طرف بماند. شاید هیچ جمله ای نتواند جوهره این مسخ را بهتر از این بیان کند:
ما یک معیار برای همه ملت ها می خواهیم؛ عدالت بدون استانداردهای دوگانه. این صدایی است که از خاکستر غزه و فلسطین مظلوم برخاست و اکنون در سکوهای خالی ورزشکاران اسرائیلی که هر روز کشته و بمباران می شوند طنین انداز می شود.
