حسین شریعتمداری در کیهان نوشت: جناب آقای دکتر علی باقری قائم مقام محترم دبیر شورای عالی امنیت ملی در خصوص علت برگزاری این جلسه گفت: این جلسه دو هدف اساسی دارد که هدف اول این سفر تبریک به سرلشکر رضایی به مناسبت دستیابی به این مسئولیت مهم و دومین هدف منطقه گفتگو با شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران است. آقای باقری ضمن اشاره به الگوی موفق ایران در تامین امنیت ملی و جایگاه ملت ایران و نیروهای مسلح در برابر تجاوزات آمریکا و رژیم صهیونیستی و عدم تحقق اهدافشان، تصریح کرد: نشست تهران گامی در راستای شکل‌گیری امنیت درون‌زای منطقه است و تاکید کرد: این نشست چهارجانبه در تهران می‌تواند گامی مؤثر در روند شکل‌گیری و روندساز امنیتی منطقه‌ای باشد.
توضیحات آقای باقری درباره این جلسه و ضرورت برگزاری آن تا جایی که به «شکل مسئله» و تشریح نظری آن مربوط می شود، اقدامی ضروری به نظر می رسد. اما وقتی زمان گذر از نظریه و نظر به میدان عمل و عمل فرا می رسد، سؤالات متعددی مطرح می شود که نه تنها متفاوت، بلکه با موضوع و آنچه معاون محترم دبیر شورای عالی امنیت ملی درباره نشست تهران و اهداف آن توضیح داده اند، متناقض به نظر می رسد.
صحبت از مقابله با حضور آمریکا به بهانه تامین امنیت (!) و تاکید بر این مطالبه است که سه کشور مذکور با هماهنگی و اقدام مشترک با ایران، امنیت منطقه را تحت کنترل خود داشته باشند و به تعبیر دکتر باقری با «هر گونه دخالت و نفوذ خارجی به ویژه رژیم آمریکا و همچنین با نقش رژیم صهیونیستی در منطقه، ناتوانی و ناتوانی رژیم صهیونیستی در هر سطحی، مقابله کنند». این خواسته برخلاف ظاهرش که شایسته و شایسته است اولا; با هویت سه کشور عربستان، پاکستان و ترکیه ناسازگار است زیرا هر سه کشور یاد شده با آمریکا و رژیم صهیونیستی روابط نزدیک دارند و بارها نشان داده اند که بدون کسب مجوز از آمریکا و هماهنگی با رژیم صهیونیستی قدمی برنخواهند داشت.
دولت عربستان سعودی یکی از شرکای آمریکا در جنگ 12 روزه و ماه مبارک رمضان علیه ایران اسلامی بوده است. ترکیه یکی از اعضای ناتو است و ناتو در حملات نظامی اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بی طرف نبوده است. پاکستان به دستور آمریکا مرزهای زمینی خود را به روی ایران بسته بود و….
حال سوال این است که آیا سه کشور مذکور برای تامین امنیت منطقه که مستلزم اخراج آمریکا از منطقه است به آمریکا و رژیم صهیونیستی پشت کرده و به ایران پیوسته اند؟! اگر پاسخ این سوال منفی است که نشانی از مثبت بودن آن نیست، واقعاً هدفشان از حضور در جلسه تهران چیست؟!
دو ماه پیش سه کشور عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان با حضور مقامات بلندپایه خود در عربستان، قرارداد نظامی موسوم به «پیمان مکه» را منعقد کردند. یکی از اهداف اصلی پیمان مکه دفاع از عربستان در برابر تهدیدات خارجی است. سوال اینجاست که عربستان با کدام تهدید خارجی مواجه است؟ آمریکا و اسرائیل که همسو با حکومت عربستان و به اصطلاح خاله و خواهرزاده هستند! تنها درگیری حکومت عربستان با انقلابیون یمن است و دو کشور ترکیه و پاکستان در پیمان مکه متعهد شده بودند که از عربستان در برابر انقلابیون یمنی حمایت نظامی کنند(!) -البته عربستان را دوشیدند و کاری نکردند- اما نتوانستند بمانند.
اما نکته اصلی این است که انقلابیون یمنی متحدان ایران اسلامی هستند. به عبارت دیگر بر اساس اصل «وحدت مناطق» که مورد تأکید امام راحل، جناب شهید و رهبر معظم انقلاب بود، ایران اسلامی، حزب الله لبنان، انصارالله یمن، حشدالشعبی عراق و مقاومت فلسطین «روح واحدی» هستند که در چندین تن دمیده شده و ظهور کرده است. لذا مقابله با نیروهای مقاومت مذکور از جمله رویارویی سه کشور مذکور با انقلابیون یمنی، مقابله و مقابله با ایران اسلامی نیز می باشد. اینطور نیست؟! اگر اینطور است اعضای محترم شورای عالی امنیت ملی باید به این سوال پاسخ دهند که آیا عربستان از رویارویی با مردم مظلوم یمن دست برداشته است؟! پاسخ این سوال منفی است، بنابراین سوال بعدی این است که آیا نشست تهران برگزار می شود؟ [خدای‌نخواسته] در مقابل دشمنان مقاومت یمن چه پاسخی به این حرکت الهی خواهد داد؟!
جمهوری اسلامی ایران در دفاع از مقاومت یمن کمترین تردیدی ندارد، اما از کجا می دانید که یکی از اهداف سه کشور ذکر شده در حضور در اجلاس تهران، القای بی توجهی ایران به انقلابیون یمن است؟! اگرچه این رویداد هرگز ممکن نبوده و نخواهد شد.
حضور سه کشور عربستان، ترکیه و پاکستان در تهران ناشی از اقتدار مثال زدنی جمهوری اسلامی ایران و شکست سختی است که بر آمریکا و رژیم صهیونیستی تحمیل کرده است. اما چرا؟ به جرأت می توان گفت که بستن تنگه هرمز عرصه را بر آمریکا و متحدان غربی، عبری و عربی آن تنگ کرده و فشار وارده بر گلوگاه اقتصادی آنها، آمریکا و متحدانش را به خفقان نزدیک کرده است. به گزارش فارین افرز، جغرافیا و مقاومت ایران نه تنها ماشین جنگی آمریکا را زمین گیر کرده است، بلکه آمریکا و متحدانش را نیز با فشار فلج کننده اقتصادی مواجه کرده است و به نوشته نیویورک تایمز، نیمی از مردم آمریکا بر اثر عواقب این جنگ چنان فقیر شده اند که حتی توان خرید مایحتاج زندگی و…
