بعدی- اثر جدید مارک ونسلو با ترکیب عناصر کلاسیک فیلم‌های اتومبیل رانی و درام‌های قدیمی، فرمول شناخته شده سینمای اکشن لیام نیسون را در قالبی نوستالژیک و سرگرم‌کننده بازتولید می‌کند.
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از نیویورک تایمز، فیلم مانگوس اثری اکشن و پرحادثه است که در پس چهره خشن و صحنه های خشن خود، قلبی احساسی و درون مایه ای احساسی را پنهان می کند. داستانی بر اساس پیوندهای برادری میان سربازان قدیمی. اگرچه خط داستانی فیلم در نگاه اول کلیشه ای و تکراری به نظر می رسد، اما پختگی بازیگران و به خصوص حضور کاریزماتیک لیام نیسون مانع از خسته کننده شدن اثر می شود.
در طول سال‌ها، نیسون به تعداد زیادی از افسران مجری قانون، سربازان بازنشسته و تکاوران باتجربه ظاهر شد که گویی مستحق یک مستمری واقعی بازنشستگی نظامی است. تکرار این ویژگی های شخصیتی آشنا باعث می شود که مخاطب ناخودآگاه با قهرمان داستان همذات پنداری کند.
این فیلم اولین تجربه کارگردانی بلند سینمایی مارک ونسلو، بدلکار حرفه ای و همکار قدیمی نیسون است. پیشینه فنی ونسلو به وضوح در طراحی صحنه میدانی مشهود است. صحنه های اکشن و تعقیب و گریز با مهارت و ظرافت بالایی طراحی شده است تا کهولت سن برخی از بازیگران و محدودیت های جسمانی آنها به چشم نیاید. نیسون در این اثر نقش رایان فلانگان ملقب به نیش را بازی می کند. یک کاپیتان سابق نیروهای ویژه که پس از سه اعزام طاقت فرسا به افغانستان با اختلال استرس پس از سانحه دست و پنجه نرم می کند.
داستان با تصاویر عاشقانه ای از او و همسرش تارا (با بازی ماریسا تومی) در حال گذراندن تعطیلات در سواحل مکزیک آغاز می شود، اما در خط زمانی اصلی، آنها از هم جدا می شوند و فلانگان در حال فرار از کاروانی از ماشین های پلیس پشت فرمان یک فورد موستانگ شلبی سوپر اسنیک قدرتمند، متهم به قتل خونین در کنتاکی است.
روایت فیلم از طریق فلاش بک های کوتاه و فشرده، چگونگی دستیابی فنگ به این ماشین خاص، ریشه های تروما و شکل گیری اتهام قتل را بازگو می کند. در حالی که او فقط با دستیار صوتی هوشمند ماشین به سمت مرز مکزیک می رود، پوشش زنده هلیکوپتر CNN این فراری سراسر کشور را به یک رویداد ملی تبدیل می کند. در طول راه، توجه کهنه سربازان جنگ ویتنام به فرار او جلب می شود و آنها در راه های ابتکاری به او کمک می کنند تا از محاصره پلیس فرار کند.
“Mongoose” در واقع معادل نظامی اتحاد مجدد اعضای یک گروه قدیمی برای آخرین اجرای با هم است. این فیلم به دور از رئالیسم منطقی است، به خصوص در صحنه دیدار عاطفی بازماندگان گروهان ارتش؛ اما اگر مخاطب از این اغراق های هالیوودی چشم پوشی کند، از این سفر پرشتاب لذت خواهد برد.
