محمود گبرلو نویسنده، روزنامه‌نگار، مجری و عضو انجمن منتقدان و روزنامه‌نگاران سینما پس از انتشار تصویری از خود در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت و خالی‌بودن سالن سینما درباره این جشنواره گفت: موضوع مقاومت در جامعه ایران بسیار حساس است و طبیعتاً وقتی جشنواره‌ای با این عنوان برگزار می‌شود باید بتواند پاسخگوی توان و قدرت عرصه سینما، نیازهای سینما، طبیعت و نیازهای سینما باشد. خصومت ها به صورت حرفه ای و حرفه ای. هنرمندانه به تصویر کشیدن.
به گزارش ایسنا، وی با بیان اینکه جشنواره ها معمولا بستری برای گردهمایی و تبادل نظر و تبادل نظر فیلمسازان است، تصریح کرد: متاسفانه در جشنواره فیلم مقاومت شاهد چنین اتفاقی نبودیم و این موضوع معضلی جدی است که قابل نقد است. تصویری از وضعیت جشنواره را در فضای مجازی منتشر کردم که نشان از عدم استقبال فیلمسازان و تماشاگران داشت، اما دوستان طاقت این انتقادها را نداشتند و با تحریف متن و تصویر منتشر شده در صفحه شخصی من، مطالبی را بازنشر کردند که با واقعیت همخوانی نداشت.
گابرلو با تاکید بر اینکه نگاه کلی مثبتی به جنبش مقاومت دارد، ادامه داد: مقاومت بخشی از اعتقاد و اندیشه من است، اما اگر قرار است از این جریان دفاع کنیم باید به عنوان یک منتقد و کارشناس شرایط را از نزدیک ببینیم و درباره آن اظهار نظر کنیم. وقتی در یکی از برنامه های جشنواره با تعداد محدودی مواجه می شویم که حتی فیلمسازان جدی در میان آنها نیستند و سالن تقریباً خالی است، اما از طرفی چند صد فیلمساز جوان در برنامه های مربوط به فیلم کوتاه حضور می یابند، این سوال برایمان پیش می آید که چرا جشنواره مقاومت نتوانسته چنین فضایی را برای حضور جوانان و سینماگران با سلیقه های مختلف فراهم کند؟
وی با اشاره به اهمیت روایت صحیح و اصولی مقاومت برای نسل آینده گفت: ایران امروز نقش مهمی در جریان مقاومت در منطقه دارد و اگر نتواند روایت درستی از این موضوع ارائه کند و فیلمسازان داخلی و بین المللی را به خود جذب کند، طبیعتا دیگران روایت های خود را ارائه می دهند و ممکن است آثار تحریف شده ای از واقعیت های این جریان شکل بگیرد.
اعتبار جشنواره مدیون مدیریت حرفه ای آن است
وی در پاسخ به این سوال که با وجود حضور بخش های مرتبط با مقاومت در جشنواره هایی مانند سینماحقیقت، جشنواره فیلم کوتاه تهران و جشنواره فیلم فجر، برگزاری جشنواره مستقلی با عنوان مقاومت چه ضرورتی دارد، توضیح داد: اعتبار و جایگاه هر جشنواره به مدیریت و برنامه ریزی حرفه ای آن بستگی دارد. ممکن است یک جشنواره به یک نمایش تبلیغاتی و تبلیغاتی تبدیل شود، اما از طرفی جشنواره ای با حضور چهار یا پنج نفر از متخصصان و متخصصان می تواند به یک رویداد معتبر در سطح جهانی تبدیل شود.
گابرلو افزود: برگزاری جشنواره را در هر شرایطی به نفع جامعه می دانم. چرا که چنین رویدادهایی امکان ایجاد فضاها و پاتوق های فکری را فراهم می کند که افراد فرصت و فرصتی برای گردهمایی به صورت طبیعی ندارند. جشنواره می تواند شرایطی را ایجاد کند که افراد با دیدگاه های مختلف در کنار هم بنشینند، صحبت کنند و تبادل نظر کنند.
وی با اشاره به حمایت های مالی جشنواره مقاومت بیان کرد: این جشنواره وابسته به سازمان ها و نهادهایی است که منابع مالی قابل توجهی دارند و طبیعتا باید اعتبارات مناسبی برای برگزاری آن تخصیص داده شود. جشنواره اگر مدیریت قابل اعتماد و حرفه ای داشت می توانست از این حمایت مالی و فکری برای ایجاد یک جریان جدی در سینمای مقاومت استفاده کند و زمینه تولید آثاری را فراهم کند که روایت درستی از مقاومت مردم ایران ارائه دهد.
این نویسنده ادامه داد: وقتی چنین بستری فراهم نشود، دیگران و بیگانگان روایت های تحریف شده خود را ارائه می دهند و آثاری ساخته می شود که با واقعیت ها همخوانی ندارد. به نظر من یکی از ضعف های جدی جشنواره این بود که به موضوع آثار سینمای مقاومت با مخاطب توجه کافی نداشت.
فیلم های مقاومت نباید بایگانی شوند
گابرلو با اشاره به اینکه در سال های گذشته آثاری در حوزه مقاومت تولید شده که نتوانسته با مخاطب ارتباط برقرار کند، گفت: باید بتوانیم گره های کور این عرصه را باز کنیم تا مخاطب بتواند با آثار ارتباط برقرار کند. اینکه فیلمی ساخته شود و در نهایت به آرشیو سپرده شود یا صرفاً به عنوان بخشی از آمار یک مجموعه اداری و سازمانی مورد استفاده قرار گیرد، نقطه ضعف یک جریان فرهنگی است که مدعی برخورداری از اندیشه، تفکر و حمایت مالی است.
وی در ادامه درباره محدود بودن تولیدات جدید در حوزه مقاومت و حضور بخش قابل توجهی از آثار قدیمی در جشنواره امسال اظهار کرد: معتقدم مسئولان برگزاری باید از قبل شرایط را پیش بینی و ارزیابی می کردند. اگر محصول مناسبی نداشتند نیازی به صرف هزینه های برگزاری جشنواره نبود. آنها حتی می توانند جشنواره را برای مدتی متوقف کنند. به خصوص که هنوز در شرایطی هستیم که با تهدید و هجمه خصمانه دشمن مواجه هستیم و شاید جریان فرهنگی نتواند در چنین فضایی به صورت گسترده فعالیت کند.
این روزنامه نگار افزود: جشنواره می تواند به سال آینده موکول شود که شرایط آرام تر باشد و تولیدات مناسب تری برای نمایش وجود داشته باشد. حتی به جای برگزاری جشنواره می توانستند روی تولید آثار باکیفیت تمرکز کنند.
نهادهای حمایتی به جای برگزاری رویدادهای پرهزینه بر تولید تمرکز کنند
گابرلو با اشاره به نقش نهادهای حامی جنبش مقاومت در تولید آثار سینمایی گفت: به نظر من تشکل های حامی این جریان به جای اقدامات پراکنده و برگزاری رویدادهای تبلیغاتی در کنار هم قرار بگیرند و برای تولید آثار سینمایی سرمایه گذاری کنند، نتایج موثرتری خواهند گرفت.
وی افزود: اگر صرفاً هدف ایجاد فضایی برای نمایش نشاط و پویایی جامعه ایرانی در برابر تهدیدات دشمن باشد، می توان با برگزاری برنامه های متنوع فرهنگی و حتی کنسرت نشان داد که جامعه ایرانی با وجود تهدیدات به زندگی روزمره خود ادامه می دهد. اما وظیفه اصلی متولیان سینمای مقاومت در درجه اول تولید آثار درخشان و قدرتمند است.
این نویسنده با تاکید بر ضرورت ایجاد بسترهای فکری و حرفه ای برای فیلمسازان تصریح کرد: باید پاتوق ها و فضاهایی برای تجمع فیلمسازان حرفه ای ایجاد شود. حتی هنرمندانی که آثار درخشانی در عرصه مقاومت ساخته اند نیز می توانند در چنین فضایی در کنار هم قرار گیرند و با توجه به همبستگی ایجاد شده در بین مردم ایران در برابر هجمه های دشمن، برای تولید آثار بزرگ سینمایی به وحدت و همفکری دست یابند.
تفکر فیلمسازی با آموزش و آموزش ایجاد نمی شود
این منتقد سینمایی در بخشی دیگر از سخنان خود به تعدد جشنواره های موضوعی و موازی در کشور از جمله جشنواره مقاومت و عمار اشاره کرد و گفت: متأسفانه برخی جریان ها به جای ایجاد وحدت در بین هنرمندان و سینماگران با دیدگاه ها و سلایق متفاوت سعی می کنند همه چیز را از صفر و جدا از هم خلق کنند. این رویکرد صحیح نیست.
گابرلو ادامه داد: فیلمسازی تنها از طریق آموزش و پرورش به دست نمی آید. ما می‌توانیم ابزارها و مهارت‌های فیلمسازی را آموزش دهیم، اما تفکر چیزی نیست که بتوان به مردم آموزش داد. این فکر باید از درون فیلمساز سرچشمه بگیرد.
وی با بیان اینکه در کشور فیلمسازان زیادی هستند که نسبت به مقاومت و هجمه های اخیر دشمن احساس مسئولیت و دلسوزی می کنند، گفت: باید یک نفر یا گروهی باشد که بتواند این هنرمندان را دور هم جمع کند و بدون تنگ نظری و ایجاد محدودیت های فکری فضای آزاد اندیشی را برای آنها فراهم کند تا بتوانند بحث کنند، نظریه بدهند و از این ها برای فیلمسازی ایده بگیرند.
این منتقد سینمایی با اشاره به تجربه سینمای دفاع مقدس تصریح کرد: فضایی در حوزه دفاع مقدس ایجاد شد که امروز شاهد تولید فیلم هایی با ژانرها، تیپ ها و داستان های مختلف هستیم. اگر همین فضا برای سینمای مقاومت ایجاد شود و فیلمسازان از محدودیت های فکری و فضای بسته رها شوند، می توان به موفقیت این حرکت امیدوار بود.
انحصار در انتخاب فیلمساز به سینمای مقاومت آسیب می زند
گابرلو در پایان با انتقاد از آنچه کوته فکری در برخی جریانات فرهنگی کشور می داند، گفت: متاسفانه جریانی در کشور شکل گرفته که فقط قشر محدودی را می شناسد و از ظرفیت هنرمندان دیگر مانند صدا و سیما استفاده نمی کند. در حال حاضر در تلویزیون شاهد فیلم ها و سریال هایی هستیم که حتی گاهی آثار از نظر تکنیک سینمایی در سطح حرفه ای نیستند اما مورد توجه کارگردانان تلویزیون قرار می گیرند اما سایر فیلمسازان حرفه ای کنار گذاشته می شوند.
وی افزود: ممکن است همه هنرمندان از نظر علاقه، فکر یا عقیدتی صددرصد با دیدگاه برگزارکنندگان همسو نباشند اما این موضوع نباید بهانه ای برای کنار گذاشتن آنها باشد. به نظر می رسد این نوع نگاه به برخی رویدادها از جمله جشنواره مقاومت و روایت فردا نیز سرایت کرده است. در حالی که سینمای مقاومت برای رشد و تاثیرگذاری بیش از هر چیز نیازمند همدلی، مشارکت و استفاده از ظرفیت همه فیلمسازان است.
