فارین افرز نوشت: متیو دس، نویسنده آمریکایی در تحلیلی انتقادی به بررسی آینده سیاست خارجی آمریکا پرداخت و از دموکرات ها خواست تا به جای اکتفا به رویارویی ساده با اقدامات خارج از چارچوب دولت دونالد ترامپ، از بازگشت احتمالی خود به کنترل کنگره برای ایجاد تغییر اساسی در جهت گیری های واشنگتن استفاده کنند.
دس در مقاله‌ای در مجله «فارین افرز» با عنوان «دموکرات‌ها نباید فرصت خود را برای شروع انقلاب در سیاست خارجی هدر دهند»، استدلال می‌کند که جنگ‌های جاری، فساد سیاسی و افزایش هزینه‌های زندگی مهم‌ترین چالش‌های آمریکایی‌ها هستند و این موضوعات جدا از یکدیگر نیستند، بلکه ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند.
نویسنده که معاون اجرایی مرکز سیاست بین‌الملل و مشاور سابق سیاست خارجی سناتور آمریکایی برنی سندرز است، بر این باور است که فوری‌ترین تهدیدها برای امنیت و رفاه ایالات متحده دیگر لزوماً از خارج از کشور سرچشمه نمی‌گیرد، بلکه تا حد زیادی به قطبی شدن فضای داخلی، اختلال در کارکرد نهادهای دولتی و همچنین استفاده گسترده از نیروی نظامی و همچنین استفاده فزاینده از نیروی نظامی مرتبط است. توسط قوه مجریه بدون مجوز مشخص؛ مسائلی که با تردید در مورد تضاد منافع و انباشت ثروت شخصی همراه است.
بررسی گسترده تر سیاست ها
در این زمینه، دس از دموکرات‌ها می‌خواهد که پایان دادن به جنگ با ایران را اولویت فوری خود قرار دهند و از اختیارات کنگره به‌ویژه اختیارات کنترل مخارج دولت برای جلوگیری از تأمین بودجه بیشتر برای عملیات‌های نظامی استفاده کنند.
این نویسنده احتمال مانع تراشی در تصویب برنامه های مالی وزارت جنگ را رد نمی کند و حتی پیشنهاد می کند که دموکرات ها تهدید کنند که اگر قانون بودجه منع تامین مالی جنگ را در بر نگیرد، دولت فدرال را تعطیل خواهند کرد.
او معتقد است که مخالفت با تأمین مالی جنگی که از حمایت گسترده افکار عمومی برخوردار نیست، باید فراتر از ملاحظات سیاسی سنتی باشد. ملاحظاتی که بر اساس آن ممکن است مخالفان جنگ متهم به عدم حمایت از نیروهای مسلح شوند.
دس تشدید تنش‌های نظامی را صرفاً متوجه دولت ترامپ نمی‌داند، بلکه خواستار بازنگری گسترده‌تر در سیاست‌های دولت‌های متوالی آمریکا، اعم از دموکرات و جمهوری‌خواه است.
او به طور خاص به حمایت بی قید و شرط دولت جو بایدن از اسرائیل در طول جنگ غزه اشاره می کند و از خودداری واشنگتن از تحمیل عواقب علیه نقض مستند حقوق بشر و قوانین بین المللی توسط اسرائیل انتقاد می کند.
این نویسنده همچنین حملات ایالات متحده به قایق های مواد مخدر در دریای کارائیب را به رویکرد امنیتی دیرینه مبتنی بر گسترش مفهوم “جنگ با مواد مخدر” و استفاده از برچسب تروریسم برای توجیه اقدامات خارق العاده از جمله قتل های فراقانونی مرتبط می کند.
مبارزه با فساد
دس در محور دیگری از مقاله خود، مبارزه با فساد را در مرکز هرگونه بازنگری جدی در سیاست خارجی آمریکا قرار داده و معتقد است که دولت ترامپ نمونه های متعددی از موضوعاتی را ارائه کرده است که باید مورد بررسی قرار گیرند.
این موارد از دریافت هدایای خارجی و تضاد منافع مربوط به اعضای خانواده تا قراردادهای اعطا شده به حامیان سیاسی و متحدان در بخش فناوری را شامل می شود. همچنین شبهات مربوط به سوء استفاده از اختیارات عفو ریاست جمهوری نیز باید بررسی شود.
او همچنین خواستار تحقیق درباره موسوم به «شورای صلح» غزه و منافع مرتبط با فرستادگان دیپلماتیک آمریکا، استیو ویتکاف و جرد کوشنر شده است.
برای نشان دادن ابعاد نگرانی افکار عمومی در مورد فساد، دس به نظرسنجی های اخیر در آمریکا اشاره می کند که بر اساس برخی از آنها، از هر 10 آمریکایی حدود 9 نفر معتقدند که فساد در دولت گسترده است.
این ماده تاکید می کند که مبارزه با فساد لزوماً مستلزم تصویب قوانین جدید نیست، بلکه بیش از هر چیز مستلزم اجرای قوانین موجود است. علاوه بر آن، سیستم تامین مالی تبلیغات میهن تجارتاتی باید اصلاح شود. سیستمی که به گفته نویسنده، اجازه نفوذ بیش از حد منابع مالی شرکت ها و کمک کنندگان بزرگ بر تصمیمات سیاسی را می دهد.
دس در این راستا درخواست رسیدگی به پیامدهای حکم دیوان عالی آمریکا در پرونده «همشهریان متحد» در سال 2010 و بازسازی ساختار کمیسیون فدرال میهن تجارتات و تخصیص منابع لازم به آن را داشته تا این نهاد بتواند بر تامین مالی کمپین های میهن تجارتاتی نظارت کرده و تخلفات احتمالی را بررسی کند.
توسعه یک پروژه سیاسی و سیاست خارجی جایگزین
در زمینه اقتصادی، دس بر لزوم پیوند مستقیم سیاست خارجی با مشکلات روزمره زندگی آمریکایی تأکید می کند. از افزایش قیمت سوخت و مواد غذایی تا پیامدهای جنگ با ایران، آینده مشاغل در سایه گسترش استفاده از هوش مصنوعی و نفوذ روزافزون شرکت های بزرگ فناوری.
وی به مداخله ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی در ارائه خدمات اینترنت ماهواره ای استارلینک در اوکراین اشاره می کند و آن را نمونه ای از توانایی بازیگران فناوری در بخش خصوصی برای تأثیرگذاری بر تصمیمات با ابعاد ژئوپلیتیک و امنیتی می داند.
در پایان، نویسنده به این نتیجه می‌رسد که دموکرات‌ها باید از رویکرد نظارتی صرف فراتر رفته و سیاست‌های دولت ترامپ را مورد انتقاد قرار دهند و برای توسعه یک پروژه سیاسی و سیاست خارجی جایگزین تلاش کنند. پروژه ای که به جنگ ها پایان می دهد، مسئولین زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات، مبارزه با فساد و بهبود شرایط اقتصادی شهروندان را بازخواست می کند.
اگرچه او اذعان می کند که این تلاش ها لزوماً به تصویب قوانین جدید در دو سال آینده منجر نمی شود، اما معتقد است که چنین اقداماتی می تواند پایه های یک برنامه سیاسی را تشکیل دهد که رهبری آینده حزب دموکرات آن را دنبال خواهد کرد و به ایجاد اجماع جدید در آمریکا در مورد سیاست خارجی باثبات تر کمک می کند.
