کوچه ای در تهران (خیابان شریعتی، بالاتر از خیابان شهید مطهری) به نام «مجتبی مینوی» و کتابخانه ای به نام این فرهنگی فقید میراث او را در خود جای داده است. مجموعه کتابخانه شامل کتاب هایی به زبان های فارسی، عربی، اردو، انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، روسی و … می باشد.
این کتابخانه همچنین دارای نسخ خطی و عکس هایی در زمینه های ایران شناسی، اسلام شناسی، تاریخ، ادبیات و جغرافیا می باشد. در بسیاری از موارد دست نوشته های مینوی نیز در حاشیه کتاب ها ثبت می شود که بر ارزش و اهمیت کتاب ها می افزاید.
کتابخانه «استاد مینوی» در اصل متعلق به مجتبی مینوی – نویسنده و دانشمند معاصر – بود که در 5 دی ماه 1355 آن را به مردم ایران هدیه کرد. ابتدا این کتابها به مالکیت بنیاد شاهنامه فردوسی درآمد و سپس با ادغام این بنیاد در مؤسسه تحقیقات فرهنگی و پژوهشکده مطالعات فرهنگی و پژوهشی فعلی و پژوهشکده علوم و تحقیقات فرهنگی و پژوهشی و پژوهشکده پژوهشکده علوم و معارف کنونی، کتابخانه استاد مینوی. یکی از زیرمجموعه های مؤسسه مذکور و در سال 1362 به طور رسمی بازگشایی شد و مورد استقبال محققان و پژوهشگران قرار گرفت. این کتابخانه در حال حاضر به عنوان واحدی از مدیریت کتابخانه پژوهشکده اداره می شود.
محمد دهقانی – نویسنده، منتقد ادبی و عضو هیأت امنای این کتابخانه – که در سال های اخیر به یادداشت های مجتبی مینوی پرداخته است، از عدم حمایت مسئولان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی از این کتابخانه انتقاد کرد و گفت: هیئت امنا اختیارات زیادی ندارد.
دهقانی گفت: با بارندگی دیشب به دلیل مسدود بودن ناودان آب وارد ساختمان شد. متاسفانه نظارت فنی و فیزیکی بر ساختمان اعمال نمی شود. ما اینجا هیئت امنا هستیم اما وظیفه ما نظارت بر ساختمان نیست. متأسفانه چون ساختمان مجاور وی تخریب شده و بخشی از این بنا نیز تخریب شده بود، هیچ فردی از پژوهشگاه علوم انسانی برای نظارت نیامد.
وی افزود: این کتاب ها که الان خیس شده و بچه ها با سشوار و بادبزن آن ها را خشک می کنند، همگی نفیس هستند و هیچکس قابل تعویض نیست.
وی تصریح کرد: بخشی از اینها نامه های خود پروفسور مینوی است که آسیب دیده است، اینها اسناد است، متأسفانه هیچکس دلسوز نیست و نظارت و کنترلی وجود ندارد.
دهقانی گفت: اینها ثروت ملی و ثروت فرهنگی است که در حال نابودی است. در زمان جنگ مدام نگران بودم چون به این منطقه حمله کردند. شیشه های زمان جنگ شکسته است و همین الان پنجره را با پلاستیک پوشانده ایم. حتی برای تعویض این لیوان هم نیامدند. این به دلیل بی تدبیری آقایانی است که هیچ نظارتی ندارند.
