به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، بازی نقش مثبتی در رشد عاطفی کودک و نیاز به تعامل، یادگیری، تلاش برای تعالی و ابراز احساسات و عواطف، ترس ها و تردیدها دارد. برون گرایی باعث رشد کودک می شود، همچنین بازی باعث تسریع رشد اجتماعی کودکان و شکوفایی استعدادهای نهفته و بروز خلاقیت، همکاری، همدلی و مشارکت و ارتباط کودک با محیط بیرون می شود.
بازی باعث همذات پنداری با بزرگسالان می شود و به کودک کمک می کند تا شکست و پیروزی را به صورت واقعی تجربه کند، به دلیل حرکت در برخی از اشکال آن، بازی در رشد جسمانی کودک موثر است و باعث هماهنگی بدن می شود. اعضا و جوارح و تقویت کننده حواس. کودک و توانایی فکری و جسمی او می توانند علاوه بر لذت بردن از بازی های رایگان و خلاقانه در خانه بیشتر از بازی های مهدکودک و مدرسه بهره ببرند و فعالیت های خلاقانه به رشد مهارت های حرکتی ظریف کودک کمک می کند. هماهنگی بین چشم و دست بهبود می یابد.
این بازی فقط یک سرگرمی ساده نیست
فهیمه اردشیری، روانشناس و مشاور کودک وی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت، با اشاره به اهمیت بازی در دوران کودکی اظهار می کند: بازی یکی از جنبه های ضروری دوران کودکی است که بسیار فراتر از یک سرگرمی ساده به عنوان ابزاری قدرتمند در شکل دادن به زندگی کودکان، تاثیرگذار بر سلامتی است. برای روان آنها کار می کند و به سلامت کلی آنها کمک می کند.
وی می افزاید: بازی فقط یک سرگرمی ساده نیست، بلکه یک بلوک اساسی برای رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان است. از طریق بازی، کودکان یاد میگیرند که مسیریابی کنند و دنیای اطراف خود را درک کنند.
این روانشناس و مشاور کودک می گوید: بازی باعث رشد مهارت های ضروری و ایجاد انعطاف و همچنین افزایش خلاقیت، تخیل و توانایی حل مسئله می شود. گرفتن یک فرد کامل کمک می کند بازی ساختاریافته و بدون ساختار هر دو نقش مهمی در رشد کودک دارند. بازی های ساختاریافته، مانند ورزش، به کودکان کمک می کند تا کار گروهی، نظم و انضباط و تفکر استراتژیک را توسعه دهند. از سوی دیگر، بازی بدون ساختار، خلاقیت، ابراز وجود و توانایی سازگاری کودک با موقعیت های مختلف را تقویت می کند.
وی با اشاره به تاثیرات مهم بازی در زندگی کودک خاطرنشان می کند: توجه به بازی در زندگی کودک از اهمیت ویژه ای برخوردار است و با هدف افزایش آگاهی والدین، مربیان و سیاست گذاران نسبت به نقش محوری بازی برای تقویت و رشد سالم کودک نیاز به برنامه ریزی هدفمند وجود دارد. بازی باید در اولویت قرار گیرد و در زندگی روزمره کودکان چه در خانه و چه در محیط های آموزشی ادغام شود.
اردشیری با بیان اینکه کم بازی می تواند آثار مخربی در زندگی کودک داشته باشد، تصریح می کند: کم بازی در زندگی کودک می تواند اثرات مخربی بر سلامت جسمی، شناختی و عاطفی او بگذارد، محرومیت از بازی ممکن است منجر به افزایش استرس، اضطراب و استرس شود. چالش ها و مسائل. علاوه بر این، فقدان بازی می تواند مانع رشد مهارت های حرکتی ضروری، توانایی های حل مسئله و خلاقیت شود. برای والدین و مراقبان بسیار مهم است که اهمیت بازی را درک کنند و به طور فعال فرصت هایی را برای کودکان خود فراهم کنند تا در اشکال مختلف بازی شرکت کنند. انجام دادن
وی با اشاره به اصول صحیح بازی بیان می کند: بازی در حالی که یک فعالیت طبیعی و خودجوش است، اصول خاصی وجود دارد که می تواند اثربخشی آن را در ارتقای رشد کودکان افزایش دهد، بنابراین باید اجازه دهیم کودکان در فعالیت های بازی خود پیشرو باشند و تقویت استقلال و مهارت های تصمیم گیری.
این روانشناس و مشاور کودک و نوجوان با توجه به فرصت های متنوع بازی می افزاید: مربیان و والدین باید تجربیات متنوعی از بازی از جمله بازی در فضای باز، بازی تخیلی و بازی تعاملی را برای تحریک جنبه های مختلف رشد ارائه دهند. اجازه دادن به کودکان برای شرکت در بازی با همسالان باعث ارتقای مهارت های اجتماعی، همدلی و همکاری می شود، بنابراین بازی بخشی حیاتی از دوران کودکی است که به طور قابل توجهی بر سلامت روان و رفاه کلی کودکان تأثیر می گذارد.
بازی یک درمان نیست، بلکه بخشی از روند رشد کودک است
میترا نور، روانکاو و روان درمانگر تحلیلی وی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت با اشاره به اهمیت بازی کودکان و تاثیر آن بر سلامت روان و خلاقیت آنها اظهار می کند: زمانی که کودک سرگرم بازی های رایانه ای و فضای مجازی باشد تحرک و ارتباط او کمتر و کمتر می شود. گریزان این اتفاق می افتد، به همین دلیل، کودک تا حدودی بی حوصله و افسرده می شود.
وی می افزاید: هر چه محیط های ارتباطی با حضور افراد سالم بیشتر باشد، تأثیر بهتری در رشد کودکان دارد. والدینی که با خودشان و با هم خوب نیستند نمی توانند با بچه ها ارتباط برقرار کنند، به همین دلیل باید بچه ها را از طریق بازی های رایانه ای یا دنیای مجازی از بچه ها جدا کرد. خودشان را حذف می کنند.
این روانکاو و روان درمانگر تحلیلی ادامه می دهد: در حال حاضر برخی از والدین پیشنهاد می کنند در صورتی که کودک سالم است و نمی توان گفت نقصی دارد، برای فرزندمان روانشناس بگیریم تا در خانه با کودکمان کاردرمانی و بازی درمانی انجام دهد.
وی می افزاید: بازی درمان نیست، بلکه بخشی از روند رشد کودک است، وقتی از بازی به عنوان درمان استفاده می کنیم، شکل آن برای کودک متفاوت می شود، والدین آن را یکی از مهم ترین قسمت هایی می دانند که به رشد کودک کمک می کند. به عنوان یک درمان آنها به نظر می رسند و نمی توان انتظار زیادی از آن کودک داشت.
نوری با بیان اینکه کودک به بازی با والدین خود تمایل دارد، خاطرنشان کرد: کودکان باید با پدر خود بازی های سخت انجام دهند و مادر باید به کودک این اطمینان را بدهد که در کنار پدرش در امان است اما در این روند از بازی به به عنوان یک درمان، کودک نه با پدر و نه با مادرش بازی نمی کند.
وی با اشاره به راهکار حل مشکلات حوزه بازی کودکان، تصریح می کند: والدینی که با فرزند خود سازگاری ندارند و مدام او را تحت فشار قرار می دهند و کودک را با روش های خاص تربیت می کنند، لازم است ابتدا به خود مراجعه کنند. هر چه آگاهی آنها بیشتر شود و سلامت روان والدین بیشتر شود، روند رشد ذهنی، جنسی و سلامتی فرزندان تضمین می شود.
این روانکاو و روان درمانگر تحلیلی می گوید: هر چه کودکان بیشتر بازی کنند، دنیای فانتزی آنها به سمت سلامتی و سلامت رشد می کند. خیال بافی و خلاقیت آنها افزایش می یابد. بنابراین والدین باید بدانند که بازی برای کودکان بسیار مهم است.
بازی احساسات کودکان را تخلیه می کند
نرگس عطریان، کارشناس مطالعات فرهنگی و علوم رفتاری وی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت با اشاره به اینکه بازی باعث رهاسازی احساسات مثبت و منفی کودکان می شود، اظهار می کند: بازی یک فعالیت ذهنی و جسمی است که هدفمند اتفاق می افتد و همراه با لذت و علاقه به شرایطی است که کودک در آن قرار دارد. بازی ها جنبه های مختلف رشد کودکان را درک می کنند، بازی باعث رشد ذهنی، عاطفی، اخلاقی، جسمی و اجتماعی کودکان می شود.
وی می افزاید: وقتی کودک را در موقعیت بازی قرار می دهیم باید سه ضلع مثلث یعنی نوع بازی، اسباب بازی و همبازی کودکان را در نظر گرفت. و زمینه لذت را برای کودکان ایجاد می کند.
این کارشناس حوزه مطالعات فرهنگی و علوم رفتاری بیان می کند: همبازی یکی از شاخص های اساسی در بازی کودکان است و به معنای شریک و شریک بودن است. برابر بچه دیگر بودن در بازی است، در علوم روانشناسی سالم ترین افراد سازگارترین افراد هستند و میزان سازگاری کودکان در گروه و در بین همبازی هایشان قابل تشخیص است.
وی تاکید می کند: اصل تعادل در بازی و روند بازی باید رعایت شود، با توجه به اینکه اجتماعی شدن کودکان از سن چهار سالگی به بالا اتفاق می افتد، همین اجتماعی شدن باعث درمان بسیاری از اختلالات در کودکان می شود، والدین سعی کنند رعایت کنند. با این اصل کودکانی که مکمل رفتار فرزندان خود هستند باید با فرزندان خود بازی کنند.
عطریان با بیان اینکه شناخت واقعی ویژگی های کودک در جامعه صورت می گیرد، می گوید: میزان سازگاری کودک زمانی مشخص می شود که در یک گروه و در بازی با همبازی های خود قرار گیرد و با همبازی های خود ارتباط نزدیک داشته باشد. منجر به افزایش حس اعتماد به نفس کودک می شود و همبازی می تواند در شکل گیری اخلاق و شخصیت کودک و زندگی آینده او بسیار موثر باشد.
وی در ادامه با بیان اینکه باید بازی هایی که کودک به صورت متعادل و متعارف به آن نیاز دارد برای او در نظر گرفته شود، ادامه می دهد: لازم است والدین کودک را در مرکز بازی قرار دهند و گروهی بزرگتر از خودش او را به عنوان همبازی اجتماعی به دنیا معرفی کنید. در نظر داشته باشید که بازی با بزرگسالان باعث می شود که کودک در حین بازی با بزرگسالان احترام به والدین و بردباری و افزایش صبر را بیاموزد. شنیدن بیشتر داشتن
با توجه به این؛ بازی می تواند در رشد و شکوفایی کودک در تمام زمینه های اجتماعی، عاطفی، فکری و فردی موثر باشد، تخیل و خلاقیت عمیقاً در بازی ریشه دوانده و روحیه بازی به عنوان بخشی خلاقانه از وجود ما در طول زندگی باقی می ماند. همچنین بازی انعطاف پذیری و مهارت حل مسئله را تقویت می کند و ارتباطات و ویژگی های مشترکی بین فرآیند خلاقیت و بازی وجود دارد.
