کارشناس میراث فرهنگی ناملموس اداره کل میراث فرهنگی استان کرمانشاه از برنامه ریزی برای ثبت ملی مقامات صوتی باستانی «هوره» خبر داد.
به گزارش ایسنا، عزیز مصطفایی با اشاره به گذشت حدود یک دهه از ثبت ملی «هوره» و «مور» به عنوان دو صدای باستانی و محلی در کرمانشاه، اظهار کرد: در آن زمان این دو آوا به طور کلی در شهر کرمانشاه ثبت می شد. ثبت ملی آنها رسیدند، در حالی که آوایی مانند hore نزدیک به 50 موقعیت دارد.
وی افزود: بسیاری از مراجع حوره این توانایی را دارند که آنها را به صورت جداگانه به ثبت ملی برسانند و در این راستا رایزنی هایی با اداره ثبت میراث فرهنگی کشور انجام شده و آنها نیز موافقت و علاقه خود را برای این کار اعلام کرده اند.
کارشناس میراث فرهنگی ناملموس استان تصریح کرد: برای ثبت نام مسئولان هوره باید با کارشناسان، پیشکسوتان و بزرگان این حوزه در استان ارتباط برقرار کنیم که در این زمینه برنامه ریزی هایی انجام شده است.
وی با بیان اینکه حورا در اکثر مناطق استان و در میان اقوام مختلف مانند قلخانی، جاف، کلهر و… وجود دارد، گفت: به گفته بزرگان این منطقه قدمت حورا حدود 7000 سال است.
وی افزود: به اعتقاد من مرکز و مبدأ هورا در شهرستان دالاهو است اما در نقاط مختلف استان دیده می شود. مثلاً در منطقه اورامانات سیاه چمنه وجود دارد که سبک و سیاق آن شبیه به هوره است.
مصطفی تاکید کرد: گفته می شود که زرتشتیان گاتاهای خود را به صورت هوره می خواندند و یارسانان نیز سخنان خود را به این صورت می خواندند که همگی حکایت از قدمت این صدا دارد.
وی یادآور شد: صدای حورا اگرچه قدیمی است اما این صدای بدون موسیقی در جان مردم این خطه است و امروز حتی نسل جدید نیز با آن ارتباط برقرار می کند و در بین این نسل طرفدارانی دارد که نشان می دهد خوشبختانه این قدیمی صدا هنوز زنده است او توانسته جایگاه خود را در بین مردم حفظ کند.
کارشناس میراث فرهنگی ناملموس استان با بیان اینکه این آوای کهن محلی دارای اسطوره ها و بزرگانی چون علی نظر منوچهری و اولعزیز حیدری بوده است، گفت: در حال حاضر یکی از بزرگان این موسیقی کهن که «هور چر» نام دارد. استاد سید قلی است. او کشاورز معروفی است که در منطقه ماهیدشت زندگی می کند.
وی تاکید کرد: در سال های اخیر جشنواره ها و همایش های این آوای باستانی در منطقه اسلام آباد غرب به عنوان یکی از قطب های اصلی حوره برگزار می شود که جای تقدیر دارد و باید این گونه برنامه ها افزایش یابد چرا که اگر به حوره توجه نکنیم. ، این صدای باستانی قطعا از بین خواهد رفت. فراموش خواهد شد.
مصطفی در ادامه به کمرنگ شدن صدای «مور» در جامعه اشاره کرد و اظهار داشت: «مور» صدای بسیار حزن انگیزی است که معمولاً در آیین های عزاداری از گذشته های دور خوانده می شد، اما امروزه چندان به آن توجه نمی شود. در مجالس عزاداری و نسل جدید هم آن ارتباط را برقرار نمی کنند که زنگ خطری برای این صدای باستانی است.
وی افزود: ممکن است برای مراسمی مانند مراسم عزاداری محرم، مور را زنده نگه داریم.
کارشناس میراث فرهنگی ناملموس استان تاکید کرد: مور صدایی است که بیشترین غم در آن دیده می شود و فردی که آن را بر زبان می آورد غم شدیدی را تجربه کرده است و از طریق این صدا می تواند از صدای غم خود بکاهد و از شر آن خلاص شوید بگذار این دوران بگذرد
وی در پایان گفت: هور و مور از قدیمی ترین صداهای دنیا هستند و باید در حفظ آنها تلاش کنیم.
