زنگ خطر اعتماد/ دانش آموزان به جای خانواده با همسالان مشورت می‌کنند – میهن تجارت

طبق اخبار تجاری ، روزنامه میهن نوشت:
در سالهای اخیر ، یکی از نگران کننده ترین آمار در مورد وضعیت روحی و اجتماعی دانشجویان در کشور به یک سؤال ساده پاسخ داده شده است: “اگر مشکلی دارید با چه کسی مشورت می کنید؟”
پاسخی که 5 ٪ دانش آموزان از این سؤال پرسیده اند تکان دهنده است: نه والدین ، ​​هیچ مشاور مدرسه و معلم یا مدیر. در عوض ، “دوستان و همسالان”. این بدان معنی است که دو سوم نوجوانان امروز ، در سخت ترین لحظه های زندگی خود ، خانواده و مدرسه را از حلقه اعتماد به نفس و مشاوره خارج کرده اند.
این گزاره نه یک شماره خشک و خالی است و نه یک هشدار روانی است. در عوض ، در لایه های عمیق تر ، این نشان دهنده فروپاشی یکی از ستون های اصلی سلامت روان و سلامت روان در نسل نوجوانان است: “حس امنیت در رابطه با بزرگسالان”. وقتی خانه و مدرسه دیگر دانش آموز نیستند ، ما باید منتظر دوستی خام ، همسالان ، شبکه های اجتماعی یا حتی غریبه های مجازی باشیم. و اینجاست که خطر شروع می شود. نوجوان در نقطه بحرانی زندگی خود باید گفتگو باشد. نیاز به شنیدن ، راهنمایی و دریافت بازخورد دارید.
اما اگر این نیاز در خانواده یا مدرسه پاسخ داده نشود ، به طور طبیعی به دوستان یا گروه های آنها تمایل خواهد داشت. گروهی که گرچه همدلی است ، اما نه آموزش دیده و نه همیشه قصد و توانایی کافی برای راهنمایی دارند. در این شرایط ، دانش آموز ممکن است به یک دوستی علیه موضوعی مانند خشونت خانگی ، بحران هویت ، اضطراب دانشگاهی یا حتی فکر خودکشی پناه ببرد ، که در یک سردرگمی مشابه نیز درگیر است. چنین تعامل به جای حل مسئله ، گاهی اوقات آن را پیچیده تر و خطرناک تر می کند.
یکی از مهمترین فضاهای پرشور در این زمینه ، مدارس ویژه کشور است. مدارس شناخته شده توسط عناوینی مانند “با استعداد” ، “نمونه” یا “مارک های غیردولتی”. دانش آموزان در این مدارس معمولاً با فشار مضاعف بر رقابت ، موفقیت در آزمون ورودی ، امتحانات پی در پی ، مسابقات داخل مدرسه و انتظارات زیاد از خانواده ، همکلاسی ها و فضای مدرسه روبرو هستند. دانشجویی که از یک بحران ذهنی یا فرسودگی ذهنی در چنین محیطی رنج می برد ، اغلب تنها است. سکوت در مورد آمار افسردگی ، ترک تحصیل یا خودکشی در این مدارس نتیجه عدم گزارش شفاف و عدم وجود یک سیستم نظارتی مستقل است.
واقعیت میدانی نشان می دهد که بخش مهمی از استرس روانی نوجوانان ناشی از ضعف خانواده است ، اما از ساختار آموزشی ناکارآمد در این مدارس خاص. این فضاها ، گرچه به ظاهر “استعداد برتر” شناخته شده است ، اما گاهی اوقات باعث فرسایش ذهنی نسل نوجوان می شود. در گزارشی که توسط وزارت آموزش و پرورش در سال 2 منتشر شده است ، بروز رفتارهای پرخاشگر در بین پسران اول دبیرستان 1.2 ٪ است و عصبانیت زیاد در بین دختران در همان زمان 4.9 ٪ تخمین زده می شود. سؤال این است: اگر این نوجوانان قادر به صحبت و تخلیه خانه یا مدرسه بودند ، آیا آنها همچنان به چنین مرزهای بحرانی می رسیدند؟
دلیل حذف خانواده از دایره مشاوره چند وجهی است. برخی از خانواده ها دارای استبداد آموزشی هستند و نوجوان از یک تیز یا سرزنش می ترسد ، برخی دیگر چنان درگیر مشکلات اقتصادی و کاری هستند که هیچ شنوایی برای فرزند خود ندارند و برخی به اشتباه “مشاوره” را با “گفتگو” جایگزین کرده اند.
در چنین محیطی ، نوجوان ترجیح می دهد به جای والدین با دوستی همسالان خود مشورت کند. با این حال ، ممکن است این دوست صلاحیت شنیدن چنین مشکلی را نداشته باشد. اگرچه روابط با همسالان می تواند فرصتی برای رشد اجتماعی باشد ، اگر این روابط بدون نظارت ، پشتیبانی و آموزش شکل بگیرد ، اما می تواند پایه و اساس رفتارهای پرخطر باشد.
سیستم آموزش ایران سالهاست که سلامت روان را به حاشیه رانده و تمرکز اصلی خود را بر روی آزمایش ، رقابت و رتبه بندی متمرکز می کند. بسیاری از دانش آموزان صریحاً گفته اند که اگر مشکلی داشته باشند ، حتی جرات ندارند آن را در مدرسه بگویند. این زنگ خطر برای یک سیستم آموزشی است که قرار بود نقش مربی را بازی کند ، نه مربیان درس.
ما در برابر نسلی ایستاده ایم که بیشتر از همیشه باشد و درگیر بحران ، هوپر و بی اعتمادی باشد. اگر مدرسه و خانواده همچنان نقش خود را به عنوان یک حامی ذهنی و عاطفی نوجوان فراموش کنند ، باید منتظر عواقب گسترده تری باشیم. خشونت ، خودآزاری ، افسردگی ، نارسایی دانشگاهی ، فرار از خانه و در نهایت جامعه ای که نه شنیده می شود و نه درک می شود.

منبع: میهن