یکی از دلایل اصلی تراز جهانی جنوبی با روسیه ، موقعیت مسکو در زمینه دفاع و انرژی است. روسیه بزرگترین تأمین کننده سلاح برای هند ، الجزایر و ویتنام است. علاوه بر این ، در تعدادی از کشورهای آفریقایی ، به ویژه در ساحل ، روسیه جایگزین فرانسه و ایالات متحده به عنوان ضمانت امنیت می شود.
به گزارش Business News ، هنگامی که غرب پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ، تحریم های سنگینی را به مسکو تحمیل کرد ، تقریباً همه کشورهای جهان جنوبی از تحمیل محدودیت خودداری کردند. تلاش های دولت بایدن برای جذب مشارکت آمریکای لاتین ، آفریقا و آسیا برای همکاری با بلوک غربی علیه روسیه شکست خورد و تنها یک بازیگر منجر به خواسته های واشنگتن شد: سنگاپور.
با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید ، مسئله فشار بر روسیه در دستور کار قرار گرفت ، اما این بار ابزار ترجیحی وی تعرفه بود. ترامپ به تازگی هند را هدف قرار داده است و قصد دارد با تحمیل تعرفه 5 ٪ در واردات خود ، خرید نفت از مسکو را متوقف کند.
چرا جنوب جهان با واشنگتن صدا نمی کند؟
پس از فراز و نشیب های ترامپ برای برقراری صلح در اوکراین ، آخرین جلسات در آلاسکا و واشنگتن امیدهایی را افزایش داد. با این حال ، نتیجه نهایی هنوز در وضعیت عدم اطمینان است. لیندسی گراهام ، یک سناتور برجسته جمهوریخواه ، همچنان هزینه های سنگین تری را در برابر هر کشوری که از روسیه – مانند هند و برزیل – انرژی خریداری می کند – برای مجبور کردن ولادیمیر پوتین برای پایان دادن به جنگ ، تهدید می کند.
اما اگر واشنگتن فکر کند فشار تهاجمی می تواند جهان جنوبی را از روسیه جدا کند ، باید دوباره مورد بررسی قرار گیرد. این کشورها دلایل قانع کننده ای برای حفظ روابط با مسکو دارند و حتی از نقش روسیه به عنوان یک قدرت بزرگ در نظم جهانی استقبال می کنند.
پیچیدگی جنگ جنوبی -به -ukraine
درست است که بخش بزرگی از آفریقا ، آسیا و آمریکای لاتین حمله روسیه به اوکراین را محکوم کردند. اما بیشتر این کشورها نگران نقض حکومت اوکراین نبودند بلکه به فکر امنیت غذایی و تهدیدهای هسته ای روسیه بودند. این گروه از بازیگران علل جنگ را دیدند و تلاش ناتو برای گسترش نفوذ خود در مرزهای روسیه یکی از اصلی ترین عوامل در شروع رویارویی بود. علاوه بر این ، جنوب جهان به خوبی از استانداردهای دوگانه و وعده های غیر معمول غرب آگاه بود. برنامه صلح اندونزی برای اوکراین و گروهی از رهبران آفریقایی در سال 6 نشان داد که دنیای جنوبی به دنبال مسیری معتدل بین روایات روسی و غربی است. تعداد قابل توجهی از کشورها در جهان جنوبی از رأی دادن یا شرکت در قطعنامه های سازمان ملل خودداری کردند. در همین راستا ، بخش بزرگی از آسیای جنوبی ، تقریبا نیمی از کشورهای آفریقایی و حتی برخی از کشورهای جنوب شرقی آسیا در این گروه قرار داشتند.
چرا دنیای جنوبی به روسیه این میدان می دهد؟
یکی از دلایل اصلی صدای جنوبی جنوبی با روسیه ، موقعیت مسکو در زمینه دفاع و انرژی است. بسیاری از کشورهای جهان وارد کننده اصلی انرژی و سلاح هستند. روسیه بزرگترین تأمین کننده سلاح برای هند ، الجزایر و ویتنام است. علاوه بر این ، در تعدادی از کشورهای آفریقایی ، به ویژه در ساحل ، روسیه جایگزین فرانسه و ایالات متحده به عنوان ضمانت امنیت می شود. در زمینه انرژی و تجارت ، هند و Türkiye خریداران بزرگی از نفت روسیه هستند و برزیل برای کشاورزی گسترده خود به کود روسی متکی است. این همچنین در مورد مکزیک و کلمبیا صادق است. علاوه بر این ، روسیه بزرگترین بازیگر بین المللی در زمینه انرژی هسته ای است و در کشورهایی مانند بولیوی ، مصر ، هند ، ایران و تورکی پروژه هایی دارد. اما روابط دفاعی و اقتصادی فقط بخش کوچکی از داستان است. فراتر از آن ، محرک های ژئوپلیتیکی و تاریخی عمیق تری وجود دارد که باید در نظر گرفته شود.
عوامل ژئوپلیتیکی و تاریخی
جغرافیا نقش برجسته ای دارد. روسیه در شمال در منطقه اوراسیا واقع شده است و ظهور دولت مدرن روسیه نتیجه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی است. در نتیجه ، کشورهای جهان عملاً توسط جمهوری های شوروی سابق از روسیه جدا شده اند و دلیلی برای ترس از تانک های روسیه ندارند. این جدایی جغرافیایی همچنین به این معنی است که روسیه برخلاف چین هیچ اختلاف سرزمینی با جنوب ندارد.
در طول جنگ سرد ، بسیاری از رهبران جهان جنوبی از خرابکاری اتحاد جماهیر شوروی می ترسیدند ، اما اقدامات آنها به دلیل تلاش های ایدئولوژیک برای صادرات کمونیسم بود. با این حال ، شکست مارکسیسم-لنینیسم اعتبار آنها را از بین برد. امروز ، روسیه به جای تکیه بر لنین ، به پیتر بزرگ افتخار می کند. مسکو دیگر علاقه ای به صدور حاکمیت یا ناسیونالیسم روسیه ندارد و جاه طلبی های توسعه آن محدود به نزدیکی آن است. اگرچه مداخلات روسیه در آفریقا تا حدودی بر خلاف این روند است ، اما احتمالاً از احساسات ضد کلونی برای تأثیرگذاری استفاده می کند ، و حتی در فرانسه با شکست های مشابهی روبرو شده است.
مانور روسی
روسیه هنوز هم با یک زمین بزرگ ، زرادخانه هسته ای ، خودکشی در انرژی و دفاع و مداخله فراملی قدرت بسیار خوبی دارد. با این حال ، در میان سه قدرت اصلی ضعیف ترین وجود دارد: ایالات متحده و چین آشکارا قوی تر هستند. به عبارت دیگر ، روسیه به اندازه کافی قوی است تا واشنگتن و پکن را به هژمونی محدود کند ، اما برای تبدیل شدن به یک هژمونی جهانی کافی نیست. این وضعیت “نه خیلی قوی ، نه خیلی ضعیف” است که برای دنیای جنوبی مطلوب است. به طور کلی ، تقریباً همه کشورها در جهان جنوبی تعدد نظم جهانی را می خواهند. به عنوان مثال ، کشورهای عضو BRIX (هشت نفر از ده عضو جهان جنوبی) بر “یافتن راه حل های مشترک برای چالش های جهانی و تقویت جهان چند جانبه” تأکید کردند. چند نفره معتقد است که “می تواند فرصت های بیشتری را برای جهان های جنوبی فراهم کند تا شکوفا ، همکاری و جهانی سازی عادلانه تر شود.”
ساختار چند منظوره در برابر ترتیب دو قطبی
نظریه پردازان نئورئالیستی مانند والتز معتقدند که دنیای دو قطبی از نظم چند نفره پایدارتر است. اما برای کشورهایی که در حال رشد هستند ، سه قدرت بزرگ از دو قدرت بهتر است. ساختار دوقطبی کشورها را وادار می کند تا به یک بلوک بپیوندند یا خطر تبدیل شدن به یک نبرد پروکسی را خریداری کنند. در حالی که ساختار سه جانبه (G-3) چنین فشارهایی را کاهش می دهد و مانور بیشتری را برای قدرت های میانی امکان پذیر می کند. به همین دلیل ، بقا و حضور روسیه به عنوان سومین قدرت بزرگ برای اکثر کشورهای جنوب مطلوب است. Multiplayer فضای استراتژیک گسترده تری را برای آنها ایجاد کرده است و حتی می تواند این فرصت را برای برخی از کشورها فراهم کند تا در آینده به آینده قدرت بزرگ برسند.
سرانجام ، دیدگاه نسبتاً مثبت از جهان جنوبی به روسیه نیز با تلاش های مسکو تقویت می شود. پوتین با وجود تهدیدهای واشنگتن ، روابط خود را با ویتنام عمیق تر کرده است. بی دلیل نیست که رئیس جمهور اندونزی به جای شرکت در اجلاس گروه هفت به روسیه رفت. مسکو نشان داده است که نه تنها منزوی نیست ، بلکه هنوز ادعا می کند که یک قدرت بزرگ است و تا حد امکان در برابر سلطه آمریکا مقاومت می کند.
