آینده خلیج فارس در یک دوره تاریخی قرار دارد: بین ادامه سوخت های فسیلی و تبدیل شدن به یک رهبر جهانی در انرژی پاک. این منطقه که قلب انرژی جهان است ، با چالش های جدی آب و هوایی روبرو است. علیرغم تعهدات جاه طلبانه برای دستیابی به انتشار خالص صفر ، سرعت عمل برای دستیابی به این اهداف کلیدی است.
ممکن است سال 2 دور به نظر برسد ، اما حقیقت این است که تصمیمات حیاتی برای رسیدن به آینده ای پایدار امروز باید اتخاذ شود. کشورهای عضو GCC (GCC) در قلب یک دو راه تاریخی قرار دارند: از یک طرف ، وابستگی عمیق به نفت و گاز ، که موتور اقتصاد است و از طرف دیگر ، فشار جهانی برای کاهش انتشار کربن و حرکت به سمت انرژی پاک است. این کشورها علی رغم اهداف بلندپروازانه خود برای دستیابی به انتشار خالص صفر ، هنوز در اجرای عملی خود به چالش کشیده شده اند. سوال اصلی این است: خلیج فارس چه چیزی را انتخاب می کند؟
پارادوکس خلیج فارس: بین جاه طلبی و واقعیت
خلیج فارس همان قدرت انرژی بزرگ جهان و یکی از آسیب پذیرترین مناطق در برابر تغییرات آب و هوایی است. ایالت های همکاری عضو – از جمله امارات متحده عربی ، عربستان سعودی ، کویت ، عمان ، قطر و بحرین – برنامه های طولانی مدت را برای انرژی پاک و کربن سازی اعلام کرده اند. با این حال ، وابستگی به سوخت های فسیلی ادامه دارد و انتشار گازهای گلخانه ای به میزان قابل توجهی کاهش نیافته است.
- دمای تابستان در بخش هایی از این کشورها بارها به رکورد 2 درجه سانتیگراد رسیده است.
- شش کشور از نظر انتشار کربن از ده کشور برتر جهان هستند.
- با این حال ، مساحت کل انتشار گازهای گلخانه ای جهانی منطقه تنها 2 ٪ است. عددی که هم مسئولیت و هم ظرفیت رهبری را در جهت انتقال انرژی نشان می دهد.
سه سناریو برای آینده خلیج فارس
- انتقال آهسته (۱۵ به ۳۰٪ دستاورد)
حرکت و پراکنده همچنان به نفت و گاز بستگی دارد و در دستیابی به اهداف اقلیمی ناکام است. این مسیر به معنای از دست دادن فرصت های صادرات و افزایش فشار آب و هوایی است. - میانگین انتقال (۵۰ به ۶۰٪ دستاورد)
پیشرفت نسبی با گسترش انرژی های تجدید پذیر و کاهش تدریجی انتشار گازهای گلخانه ای. کشورها رقابتی هستند ، اما بیشتر از روند جهانی راضی هستند. - انتقال تحول (۸۵٪ یا بیشتر دستاورد)
جاه طلب ترین مسیری که در آن انتشار گازهای خالص صفر به محور توسعه ملی تبدیل می شود. سرمایه گذاری سنگین در هیدروژن سبز ، انرژی خورشیدی ، اقتصاد چرخشی و جذب کربن باعث می شود خلیج فارس به عنوان رهبر جهانی فناوری انرژی پاک باشد.
اهمیت عدالت اجتماعی در انتقال
انتقال انرژی نه تنها به فناوری بستگی دارد. انسانها در مرکز این تحول قرار دارند. ارتقاء مهارت های نیروی کار ، آموزش فنی و ایجاد فرصت های شغلی در بخش های جدید مانند انرژی پاک و خدمات محیطی ضروری است. در غیر این صورت ، حتی جاه طلب ترین سناریوها در معرض خطر خواهند بود.
وضعیت فعلی پروژه های انرژی پاک
تا اول ژوئن ، کشورهای عضو شورای همکاری بیش از 5 پروژه انرژی تجدید پذیر را راه اندازی کرده اند:
- 4.3 گیگابایت نصب شده
- 2.3 گیگابایت در دست ساخت
با این حال ، این ارقام تنها 2 ٪ از هدف 2GW سال را پوشش می دهد. دستیابی به این هدف می تواند از سالانه حدود 5 میلیون تن CO₂ جلوگیری کند ، تقریباً 2 ٪ از انتشار پیش بینی شده سال در منطقه.
همکاری های منطقه ای و بین المللی ؛ کلید موفقیت
انتقال موفق فقط از طریق یکپارچگی منطقه ای امکان پذیر است:
- ایجاد یک شورای اجرای خالص برنامه صفر برای هماهنگی و نظارت.
- راه اندازی بازار کربن منطقه ای.
- سرمایه گذاری مشترک در تحقیق و توسعه.
در سراسر جهان ، همکاری با صندوق های اقلیمی ، تأمین کنندگان فناوری و موسسات سازنده سیاست می توانند سرمایه و دانش لازم را برای تسریع در مسیر خالص صفر فراهم کنند. حضور قدرتمند در جلسات بین المللی مانند COP می تواند به تشکیل قوانین جهانی به نفع منطقه کمک کند.
به گفته LSE ، خلیج فارس در آستانه یک انتخاب تاریخی قرار دارد. یا با تأخیر در عمل می تواند وضعیت اقتصادی و زیست محیطی خود را تضعیف کند ، یا با حرکت جسورانه به سمت انرژی پاک ، به یک رهبر انتقال انرژی جهانی تبدیل شود. تصمیمات امروز نه تنها آینده اقتصادی منطقه را تعیین می کند بلکه کیفیت زندگی نسل های آینده را نیز رقم خواهد زد.
تاریخ به وعده ها نگاه نمی کند. آنچه در یادآوری باقی مانده است ، عملکرد واقعی و میراث برای آینده است. سوال اصلی باقی مانده است: کدام سناریو میراث خلیج فارس را تعریف می کند؟
