زبان دوم حیات کشف شد

یک مطالعه جدید در دانشگاه نورث وسترن زبان دوم زندگی را نشان می دهد، یک کد هندسی که نحوه تفکر ژنوم ما را شکل می دهد.

زبان جدیدی در درون ما پیدا شده است، زبانی که با حروف DNA نوشته نمی شود، بلکه به شکل آن حک شده است.

برای چندین دهه، دانشمندان بر این باور بودند که جوهر زندگی فقط در چهار پایه شیمیایی نوشته شده است: A، C، T و G. این دو با هم کد ژنتیکی را می‌سازند، «متن» بیولوژیکی که ما را تعریف می‌کند.

اما تحقیقات جدید دانشگاه نورث وسترن نشان می دهد که داستان فراتر از اینها است. زبان دوم بر پایه هندسه و نه شیمی.

این مطالعه که توسط مهندس زیست پزشکی وادیم بکمن انجام شد، نشان می دهد که ساختار فیزیکی سه بعدی DNA دارای یک “کد هندسی” است. سیستمی که به سلول ها امکان محاسبه، به خاطر سپردن و انطباق را می دهد.

بکمن می‌گوید، به جای مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های از پیش تعیین‌شده بر اساس مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های ژنتیکی ثابت، ما انسان‌ها سیستم‌های محاسباتی زنده و تنفس می‌کنیم که میلیون‌ها سال است که در پیچیدگی و قدرت تکامل یافته‌اند.

بکمن، استاد دانشکده مهندسی مک کورمیک دانشگاه نورث وسترن، این کشف را کشف «طرح‌نامه‌ای» توصیف می‌کند که به ژنوم‌ها اجازه می‌دهد مانند ریزپردازنده‌های زنده رفتار کنند.

هندسه حافظه را می نویسد

در داخل هر سلول، DNA به “حوزه های بسته بندی” در مقیاس نانو تا می شود که گره های حافظه فیزیکی را ایجاد می کند، واحدهایی که می توانند فعالیت ژنتیکی را ذخیره و تثبیت کنند.

این ساختارها تصادفی نیستند. در طی میلیون‌ها سال، به نظر می‌رسد طبیعت شکل ژنوم را بهینه کرده است تا آن را در ذخیره‌سازی و دسترسی به اطلاعات کارآمدتر کند.

این معماری هندسی حتی ممکن است توضیح دهد که چگونه موجودات پیچیده نه با اختراع ژن‌های جدید، بلکه با بازآرایی روش‌های استفاده از ژن‌های موجود به سرعت تکامل یافته‌اند.

داستان هایی که سلول ها می توانند بگویند

این کشف طرز فکر دانشمندان را در مورد تکامل و بیماری تغییر می دهد. با پیر شدن سلول ها، “زبان” هندسی آنها ممکن است دقت خود را از دست بدهد و منجر به بیماری هایی مانند سرطان یا تخریب عصبی شود.

به جای پازلی از کلمات ژنتیکی، کد هندسی به سلول ها اجازه می دهد تا بافت های پیچیده ای مانند مغز یا پوست بسازند. اما با افزایش سن، این زبان وفاداری خود را از دست می دهد.

درک این کد پنهان می تواند راه های جدیدی را برای تعمیر یا بازنویسی حافظه های سلولی فعال کند.