مجید هاشم بیگی در گفت و گو با خبرنگار ایمنا در خصوص سطح و شرایط مسابقات همبستگی کشورهای اسلامی ریاض اظهار کرد: سطح مسابقات بسیار خوب بود و همه کشورها به مسابقات راه یافته بودند و تمامی بازیکنان حاضر در مسابقات مختلف قهرمان شدند. سطح بازی ها بسیار بالا بود و تقریباً همه بازی ها حکم فینال را داشتند.
وی افزود: میزبانی عربستان از نظر اسکان و غذا خوب بود اما فاصله اسکان بازیکنان تا زمین بازی بسیار زیاد بود. سالن مسابقه ما باز بود و در محیط باز گرم می کردیم، همچنین دمای هوا در ساعات مختلف روز مستقیماً قابل لمس بود و ما را آزار می داد.
نایب قهرمان مسابقات موی تای کشورهای اسلامی گفت: سطح آمادگی ام خوب بود، از عملکردم راضی بودم اما با توجه به زمان کم اردو و مصدومیتی که داشتم نتوانستم عملکردی را که در فینال انتظار داشتم اجرا کنم، عملکردم نسبتا خوب بود اما از خودم انتظار مدال طلا را داشتم. تمام تلاشم را کردم تا مدال طلا را به دست بیاورم اما نشد و در حین بازی با پیچ پلاتین دستم در رفت و عضله پای چپم که درجه دو بود پاره شد و هر دو آزارم می داد، همه این مسائل باعث شد در نهایت نتوانم مدال طلا را کسب کنم.
من از قضاوت راضی نبودم
وی تصریح کرد: از داوری این مسابقات راضی نیستم، معتقدم در دیدار فینال با من ناعادلانه برخورد شد، در فینال راند افتتاحیه را به من ندادند و زمانی که حریفم خطا کرد به او اخطار داده نشد و داور حتی اجازه نداد دکتر وارد رینگ شود تا بفهمد می توانم ادامه دهم یا نه. حریف من در فینال عراقی بود و با داور هم زبان بود. در بخش بانوان نیز زهرا اکبری از داور ضربه خورد و با اینکه می توانست طلا بگیرد، نگذاشتند این اتفاق بیفتد.
هاشم بیگی بیان کرد: تمام ورزشکاران دنیا به دنبال کسب مدال طلا و قهرمانی هستند که اگر رنگ این مدال به هر دلیلی تغییر کند باعث ناراحتی بازیکن می شود اما خدا را شکر می کنم و از خودم راضی هستم که مدال نقره را کسب کردم.
وی در خصوص خداحافظی از ورزش حرفه ای خود در پایان مسابقه فینال در مسابقات کشورهای اسلامی و کسب مدال نقره، خاطرنشان کرد: هیچ ورزشکاری دوست ندارد روزی از ورزش خود خداحافظی کند، اما زندگی حرفه ای بسیار سخت است و نمی توان فقط ورزش کرد، باید در طول روز کار کرد و عصرها ورزش کرد. در ورزش حرفه ای جایی برای کار نیست و برای کسب نتایج خوب باید فقط روی ورزش تمرکز کرد. حیف که در ایران فقط فوتبال به عنوان ورزش تعریف می شود و مسئولین برای ورزش های دیگر ارزشی قائل نیستند. در موی تای لیگی نداریم که در کنار تمرین بتواند برای ما درآمدزایی داشته باشد.
ملی پوش سابق موی تای کشورمان ادامه داد: ورزش در ایران جایگاه پایینی دارد و به همین دلیل ترجیح دادم از این پس به زندگی شخصی ام رسیدگی کنم و با خانواده ام وقت بگذارم. مادرم پیر است و من باید از خانواده ام مراقبت کنم. ورزش قهرمانی برای من موفقیتی جز مصدومیت و درد نداشت و فقط خاطره و مدال برایم باقی ماند اما نمی دانم تا کی این مدال ها برایم خاطره خوبی خواهد بود.
وی یادآور شد: برای خودم و مردم ایران تمرین و مسابقه می کردم تا با کسب مدال های زیبا بخشی از غم هایشان را جبران کنم. در تمام دنیا دو نوع نخبه داریم، نخبگان دانشگاهی و نخبگان ورزشی، اما در ایران وجود ندارد و مسئولان به فکر نخبگان نیستند و این باعث مهاجرت آنها می شود. اگر به ورزشکاری که زندگی خود را وقف ورزش می کند، قیمت، حقوق و مزایا داده شود، حرفه ای تر می شود و این باعث افزایش انگیزه بازیکنان می شود.
