به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، صبح بعد از بیدار شدن از خواب، طبق معمول به فضای مجازی سر می زنم، صفحه جواد قرایی باز می شود، گفت اولین بار است که می خواهد به راهپیمایی 22 بهمن بیاید نوشته امسال متفاوت است. پس از آن پیام هایی از واکنش های مردم گذاشت که بسیاری از آنها نوشتند که شبیه او هستند، یکی گفت شاید اولین سال بعد از دوران مدرسه بود که تصمیم گرفت به راهپیمایی بیاید. انگار قرارداد نانوشته ای بین مردم بسته شده است.
یک ساعت قبل از مراسم که می رویم از شیشه ماشین بیرون را نگاه می کنم و خیابان هم همین را نشان می دهد. شهر زودتر از همیشه بیدار شد. ماشین ها در ترافیک گیر کرده اند، اما هیچکس حوصله ندارد. یک ساعت قبل از شروع رسمی راهپیمایی، آنقدر شلوغ می شود که متوجه می شویم جلو رفتن با ماشین فایده ای ندارد. تصمیم می گیریم برگردیم و با مترو مسیر را ادامه دهیم.
در ورودی ایستگاه کمی معطل می شویم. جمعیت متراکم است. پله برقی ها مدام مردم را پایین می آورند. داخل واگن جایی برای نشستن نیست. دستگیره را می گیرم و در میان جمعیت می ایستم. چهره ها متفاوت است، اما یک تصمیم مشترک در ظاهر وجود دارد.
چرا دروغ است، من هرگز در این وقت روز راهپیمایی نرفته ام. هر سال یکی از کسانی بودم که دیر شروع می کردم و وقتی ازدحام جمعیت به اوج می رسید وارد میدان می شدم. اما امسال متفاوت است.
امسال فرق می کند چون عده ای فکر می کردند عاشقان انقلاب کم شده اند. آنها فکر می کردند که شور و شوق فروکش کرده است، به همین دلیل بسیاری از مردم زود آمدند. آمده اند خلاف این را ثابت کنند. آنها آمده اند تا نشان دهند که این جامعه هنوز پابرجاست. آمده اند تا چشم بد غریبه را از بین ببرند. این که بگویم این خانه هنوز صاحب دارد.
وقتی از مترو خارج می شوم و وارد خیابان سپه می شوم، صداها بلندتر می شود، پرچم ها باز می شوند. در آنجا کودکانی را می بینم که با چهره های سرخ از سرما و هیجان پرچم ملی را در دست گرفته اند. چشمانشان از شادی جشن انقلاب برق می زند. آنها پرچم را مشتاقانه به اهتزاز در می آورند. از شادی جشن انقلاب.
در میان آن همه جمعیت، احساس می کنم امسال یک حضور معمولی نیست. یک پاسخ است؛ پاسخی آرام اما جسورانه. و من که همیشه دیر رسیدم، این بار از ابتدای راه ایستاده ام. در میان افرادی که آمدند بگویند هنوز آنجا هستند.
این خبر در حال تکمیل است…
منبع : به گزارش میهن تجارت
