بعدی- اگرچه انسان ها روز و شب را به عنوان یک واحد 24 ساعته ثابت در تقویم خود ثبت کرده اند، اما واقعیت های فیزیکی نشان می دهد که سیاره زمین مانند یک چرخ در حال چرخش سرعت خود را از دست می دهد. تغییری که اگرچه در مقیاس زندگی بشر احساس نمی شود، اما سرنوشت سیاره ما را برای همیشه تغییر خواهد داد.
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از Ecotikias، احتمالاً اخیراً برخی از عناوین هیجان انگیز در مورد “روزهای زمین 25 ساعت می شود” را به صورت آنلاین دیده اید. اگرچه این خبر مبنای علمی درستی دارد، اما یک نکته کلیدی نادیده گرفته می شود: زمان وقوع این رویداد!
بله، دانشمندان انتظار دارند که چرخش زمین همچنان کندتر شود، اما این تغییر آنقدر تدریجی و ظریف خواهد بود که در زندگی روزمره، حتی برای چندین نسل، کاملاً نامحسوس خواهد بود. این ایده که روزها طولانی تر می شوند، حاصل تخیل نیست. بلکه نتیجه درگیری دائمی زمین و ماه است.
همان نیروهای گرانشی که باعث جزر و مد اقیانوس می شوند مانند یک ترمز کوچک بر روی جسم در حال چرخش سیاره عمل می کنند و در هر قرن فقط چند میلی ثانیه به طول روز اضافه می کنند.
روز و شب؛ واحدی که بر خلاف تصور ما ثابت نیست
بسیاری از ما در مدرسه یاد گرفته ایم که یک روز 24 ساعت است. زیرا همه برنامه های ما از ساعت کاری و مدرسه گرفته تا ساعت زنگ دار بر همین اساس تنظیم شده است. اما دانشمندان ناسا در مرکز «مکان فضایی» توضیح دادهاند که اگر سرعت چرخش زمین را نسبت به ستارههای دور به جای خورشید اندازهگیری کنیم، عدد کمی کوتاهتر بهدست میآید که به آن «روز Sidereal» میگویند.
این تفاوت به دلیل محاسبه اشتباه نیست، بلکه به دلیل حرکت همزمان زمین به دور خورشید است. در حالی که زمین به دور خود می چرخد، در مدار خورشید نیز به جلو حرکت می کند. بنابراین باید کمی بیشتر از 360 درجه بچرخد تا خورشید دوباره در همان نقطه قبلی در آسمان ظاهر شود. نکته مهمتر این است که حتی این شبانه روز خورشیدی 24 ساعته به طور کامل ثابت نیست. سرعت زمین به مقدار بسیار کم در نوسان است و در بازه های زمانی بسیار طولانی روند صعودی و افزایشی را طی می کند.
ماه؛ عامل اصلی ترمز سیاره ای
دلیل اصلی چرخش کند زمین همسایه نقره ای ما، ماه است. گرانش ماه باعث می شود که آب اقیانوس به سمت آن کشیده شود و برآمدگی هایی ایجاد کند که ما آنها را جزر و مد می شناسیم. اما این برآمدگی های جزر و مدی دقیقاً با موقعیت ماه در آسمان همخوانی ندارند. اصطکاک بین آب اقیانوس و بستر دریا نوعی “کشش” ایجاد می کند که انرژی چرخشی زمین را از بین می برد.
در توضیح رسمی ناسا درباره کسوف و چرخش زمین، این فرآیند به وضوح توضیح داده شده است. در واقعیت، زمین در حال از دست دادن سرعت است و ماه، از سوی دیگر، به آرامی از زمین دور می شود. برای درک بهتر این موضوع، تصور کنید که روی ویلچر اداری در حال چرخش هستید و به آرامی پای خود را روی زمین میکشید. صندلی به چرخش خود ادامه می دهد اما به تدریج سرعت خود را از دست می دهد.
دانشمندان چگونه این تغییرات میلی ثانیه ای را مشاهده می کنند؟
هیچ انسانی در طول عمر خود کاهش کسری از ثانیه را احساس نمی کند. پس چگونه محققان از وقوع آن مطمئن هستند؟ پاسخ در مقایسه ساعت های اتمی فوق دقیق با مشاهدات نجومی و سوابق تاریخی نهفته است. آنها با بررسی زمان خورشید گرفتگی های باستانی ثبت شده توسط تمدن های بابلی و چینی دریافته اند که موقعیت خورشید و ماه در گذشته با محاسبات امروزی (بدون در نظر گرفتن تغییر سرعت زمین) مطابقت ندارد.
امروزه سازمانهایی مانند خدمات سیستمهای مرجع و چرخش زمین بینالمللی (IERS) به طور مداوم اختلافات کوچک بین زمان ساعتهای اتمی و چرخش واقعی زمین را بررسی میکنند. به همین دلیل است که هر از گاهی یک “ثانیه کبیسه” به زمان جهانی اضافه می شود تا ساعت ها با حرکت واقعی سیاره هماهنگ باشند. موسسه ملی استاندارد و فناوری ایالات متحده (NIST) و رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده از جمله موسساتی هستند که این تغییرات را با دقت میکروسکوپی رصد می کنند.
چه زمانی روزهای زمینی 25 ساعت می شود؟
اینجاست که برخی رسانه ها در انتشار اخبار دچار اغراق می شوند. تاریخ خاصی برای این رویداد در تقویم وجود ندارد. بهترین تخمین های علمی، بر اساس داده های تیم تحقیقاتی دانشگاه تورنتو و ستاره شناسانی مانند نورمن موری، نشان می دهد که حدود 200 میلیون سال طول می کشد تا زمین به 25 ساعت روز برسد.
بنابراین، اگرچه روز 25 ساعته در “خط زمانی” آینده زمین است، اما آنقدر دور است که هیچ تاثیری بر تمدن بشری، زندگی فعلی ما، یا حتی ساختار تقویمها آنطور که میشناسیم نخواهد داشت. در واقع، تا آن زمان نقشه قاره ها و حتی گونه های حیات روی زمین ممکن است کاملاً تغییر کرده باشد.
عوامل دیگری که بر طول روز تأثیر می گذارد
اگرچه جزر و مد ماه عامل اصلی بلندمدت است، نیروهای دیگر نیز می توانند طول روز را به مقدار کمی تغییر دهند. حرکت توده های بزرگ روی زمین، مانند ذوب شدن یخ های قطبی به دلیل تغییرات آب و هوایی یا جابجایی مقادیر زیادی آب زیرزمینی، می تواند توزیع جرم سیاره را تغییر دهد و چرخش را کند یا تسریع کند.
حتی پروژه های عظیم مهندسی انسانی، مانند سدهای بزرگ، در تئوری می توانند اثرات میکروسکوپی بر چرخش زمین داشته باشند. این واقعیت به ما یادآوری میکند که زمین یک کره صلب با دقت بالا نیست، بلکه یک سیاره پویا است که طول روز آن تحت تأثیر عوامل بسیاری از اعماق اقیانوسها تا دوردستهای فضا است.
در نهایت، اگرچه فعلاً باید به همان 24 ساعت در روز بمانیم، علم به ما می گوید که زمان عنصری سیال در دستان فیزیک است و سیاره ما همیشه در حال تغییر است، حتی اگر این تغییر یک چشم به هم زدن در طول عمر طولانی کیهان باشد.
