کسی که نمیخواهد قهرمان شود، لزوماً میدان را ترک نمیکند، بلکه سکوت، بی ادعا و مسئولیتپذیر میکند. در این مرحله، پزشکان نه به فکر استعفا هستند و نه به نشان دادن قدرت فردی.»
روزبه کردونی در این اطلاعیه نوشت: 1. ادعای استعفای مسعود مزیکیان، حتی پیش از آنکه مستلزم تکذیب رسمی باشد، از نظر درونی با منطق شخصیت سیاسی و رفتار عملی وی ناسازگار است. پزشکان از ابتدا نشان داده اند که نه به دنبال قهرمان سازی هستند و نه سیاست را عرصه ای برای نمایش های فردی می دانند.
2. مهمترین ویژگی او این است که در لحظه تضاد بین مصلحت شخصی، مصلحت قدرت و مصلحت مردم، خود را محور تصمیم گیری قرار نمی دهد. بنابراین، نسبت دادن کناره گیری، فرار از مسئولیت یا معامله سیاسی به وضعیت ملی کشور، با برجسته ترین وجه شخصیت او سازگار نیست.
در جنگ هم همین منطق دیده شد. پزشکان با زبانی هیجانزده و قهرمانانه صحبت نکردند، ترسی نداشتند، میدان را ترک نکردند و سعی نکردند خود را در مرکز روایت پیروزی یا مقاومت قرار دهند. وی در میان فشارها، تهدیدها، جنگ روانی و تشویش عمومی، نقش خود را در تداوم اداره کشور، حفظ آرامش اجتماعی، حمایت از مردم و جلوگیری از اختلافات داخلی تعریف کرد. این دقیقاً همان مدلی است که از یک سیاستمدار غیر نمایشی و مسئولیت پذیر انتظار می رود: حضور بدون هیاهو، ایستادن بدون لاف زدن و تصمیم گیری با در نظر گرفتن مردم.
3. حتی امروز کشور همچنان در فضای ملتهب پس از جنگ است. پس از گذشت چهل روز از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، جامعه بیش از هر زمان دیگری به ثبات، اعتماد، انسجام و تداوم مدیریت نیاز دارد. اگر پزشکان اهل ترک میدان بودند، می توانستند در روزهای سخت جنگ عقب نشینی کنند. اما دقیقاً در آن روزها نشان داد که در سخت ترین لحظات مسئولیت را درک می کند.
4. بنابراین این ادعا بیش از آنکه یک خبر باشد، نوعی توهم تحلیلی درباره شخصیت پزشکان و وضعیت کشور است. کسی که نمی خواهد قهرمان شود، لزوماً میدان را ترک نمی کند. بلکه ساکت، بی ادعا و مسئول می ماند. در این مرحله، پزشکان نه به استعفا فکر می کنند و نه به نشان دادن قدرت فردی. مشکل اصلی او همانطور که بارها نشان داده این است که کشور را با کمترین آسیب به مردم و بیشترین انسجام ملی از بحران عبور دهد و ایران و ایرانی به او اعتماد کنند.
