مریم سلمانیان در گفت وگو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت گفت: برخی از کودکان آمادگی حضور در کلاس را ندارند. اگرچه یک ماه از آغاز سال تحصیلی می گذرد اما این موضوع به عوامل مختلفی بستگی دارد و تک بعدی نیست. هنگامی که اجتناب طولانی مدت وجود دارد، اضطراب تثبیت می شود. اما اجتناب با اضطراب متفاوت است و کودک نباید از فعالیت های عادی کناره گیری کند.
وی با بیان اینکه پرهیز اضطراب به همراه دارد، افزود: وقتی کودک دچار اضطراب می شود نباید او را مجبور به انجام کارهای روزمره مانند مدرسه رفتن کرد. کودک نیاز به حمایت دارد و قرار گرفتن در معرض تدریجی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
کارشناس روانشناسی بالینی و عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات روانپزشکی و روانشناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: خانواده باید به علائم کودک توجه کنند. استرس، کم خوابی، عدم تمایل به مدرسه رفتن، گوشه گیری و پرخاشگری از جمله این علائم هستند. همچنین اضطراب جدایی (ترس از جدایی از والدین یا مراقبان)، اضطراب اجتماعی (ترس از قضاوت شدن توسط همکلاسی ها یا ترس از صحبت در کلاس) و فوبیای محیطی (ترس از صدای بلند مدرسه، راهروهای تاریک یا محیط های شلوغ) عواملی هستند که باید بررسی شوند.
وی با بیان اینکه اضطراب عملکرد (ترس از شکست در امتحانات و ناتوانی در انجام تکالیف) و عوامل محیطی در مدرسه و سخت گیری معلم نیز باعث عدم تمایل کودک به مدرسه می شود، خاطرنشان کرد: علائم جسمی نیز در عدم تمایل دانش آموز نقش دارد؛ بنابراین باید به این نکته توجه کرد که در صورت عدم تمایل به تحصیل، علائم جسمی نیز در کودک نقش دارد. درد شکم، سردرد و حالت تهوع، معمولاً صبح ها قبل از رفتن به مدرسه. همچنین علائم رفتاری و عاطفی مانند گریه، اصرار بر ماندن در خانه، گوشه نشینی و تحریک پذیری زیاد، ترس و بی قراری از دیگر علائم است.
این روانشناس و مشاور خانواده تصریح کرد: نقش والدین در این زمینه کمک کننده و موثر است. رعایت برنامه منظم، گوش دادن فعال بدون قضاوت و عدم استفاده از تنبیه برای امتناع از مدرسه باید رعایت شود. مدرسه علاوه بر نقش والدین باید برای تشویق کودک به حضور در محیط آموزشی نیز اقداماتی انجام دهد و همکاری مشاور مدرسه برای ایجاد فضای امن برای کودک یکی از موارد مهم است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
