بلومبرگ نوشت: زمانی که توپ شلیک می شود، بخرید و هنگامی که در شیپور دمیده شد، بفروشید. این ضرب المثل قدیمی بازار سهام امروزه در خاورمیانه طنین انداز خاصی دارد. در شرایطی که آمریکا و ایران درگیر جنگ هستند، غول های نفتی به عراق همسایه رفته اند.
به گزارش «میهن تجارت»؛ ادامه میدهد: بارون ناتان روچیلد، بانکدار بریتانیایی قرن نوزدهمی که جنگهای ناپلئونی را تأمین مالی کرد، احتمالاً هرگز توصیههای سرمایهگذاری را که بسیاری به او نسبت میدهند، ارائه نکرد. اما امروزه بازتابی از فلسفه او را در اظهارات مدیران صنعت نفت می توان شنید.
مایک ویرث، رئیس شورون در یکی از جلسات اخیر صنعت نفت درباره علت مذاکره این شرکت با بغداد توضیح داد: ببینید بازدهی متناسب با ریسک است و می دانید که ما از ریسک نمی ترسیم.
تقریباً هیچ کس از حضار پس از شنیدن این حرف، ابرویی بالا نداد. بله، عراق مقصدی پرخطر است. به خصوص امروز که در همسایگی آن جنگ در جریان است. اما برای اولین بار در دههها، این کشور به غولهای نفتی بازدهی را ارائه میدهد که به دنبال آن هستند.
وقتی توپ ها متوقف شوند، بغداد احتمالاً یکی از برندگان بحران منطقه ای خواهد بود و میلیاردها دلار سرمایه از شرکت هایی مانند شورون، بی پی، کونوکو فیلیپس و حتی اکسون موبیل به کشور سرازیر می شود. شرکت فرانسوی توتال انرژی، غول صنعت نفت، اکنون یکی از سرمایه گذاران بزرگ در عراق است.
با قراردادهای جدیدی که عراق تاکنون امضا کرده و قراردادهایی که در حال مذاکره است، این کشور می تواند ظرفیت تولید نفت خود را تا سال 2030 به 5.5 میلیون بشکه در روز برساند.
قبل از جنگ، عراق حدود 4.5 میلیون بشکه نفت در روز تولید می کرد. بغداد مدتهاست که قصد دارد تولید خود را به 6 میلیون بشکه در روز افزایش دهد. رقمی که در صورت تحقق، عراق را پس از عربستان به دومین تولیدکننده بزرگ نفت در خاورمیانه تبدیل خواهد کرد.
عراق به دنبال افزایش تولید نفت است
بغداد در تلاش برای افزایش تولید، بار دیگر غول های نفتی را به این کشور جذب می کند.
علی الزیدی، نخست وزیر عراق در ماه های اخیر از افزایش ظرفیت تولید نفت این کشور به 8 میلیون بشکه در روز و حتی 10 میلیون بشکه در روز پس از سال 2035 صحبت کرده است.
با وجود هجوم سرمایه های کلان، دستیابی به این اهداف واقع بینانه نیست. با این حال، افزایش معقول 20 تا 30 درصدی در تولید نیز یک دستاورد بزرگ خواهد بود. به خصوص با توجه به جنگ کنونی آمریکا و ایران.
یک سوال اساسی در مورد عراق و سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) بی پاسخ مانده است: این سازمان چگونه با تمایل بغداد برای افزایش چشمگیر تولید نفت مقابله خواهد کرد؟
به نظر من، دو سناریو ممکن وجود دارد: یا اوپک چشم خود را بر تولید مازاد عراق خواهد بست، همانطور که در گذشته با برخی دیگر از اعضا از جمله الجزایر و امارات متحده عربی انجام داده است. یا عراق به سادگی تصمیمات این سازمان را نادیده گرفته و در نهایت آن را ترک خواهد کرد.
اگر تنگه هرمز به عنوان یک منطقه جنگی باقی بماند، عراق ممکن است با موانعی روبرو شود. اما این کشور گزینه هایی برای دور زدن تنگه هرمز دارد.
بغداد اکنون مقادیر محدودی نفت خام را از طریق یک خط لوله جایگزین صادر می کند که از شمال عراق و از طریق ترکیه به دریای مدیترانه می گذرد. جایی که می توان نفت را در تانکرها بارگیری کرد.
پایان جنگ داخلی سوریه امکان دیگری را نیز برای عراق پیشبینی میکند: ساخت یک خط لوله کوتاهتر به سمت غرب، که به دریای مدیترانه نیز ختم میشود.
صنعت نفت ده ها سال است که منتظر فرصت سرمایه گذاری در عراق بوده است. اولین فرصت در سال 2003 فراهم شد. زمانی که آمریکا به رهبری جورج دبلیو بوش به عراق حمله کرد و به سرعت صدام حسین را سرنگون کرد.
صدام که در سال 1979 به قدرت رسید، منابع عظیم زمین شناسی و ذخایر نفتی عراق را تا حد زیادی از دسترس شرکت های خارجی دور نگه داشته بود.
اما غول های نفتی هرگز نتوانستند آنچه را که از بغداد انتظار داشتند و آنچه بوش و معاونش دیک چنی وعده داده بودند، بدست آورند.
شرکتهای نفتی بهجای قراردادهایی که میخواستند، قراردادهای خدماتی به نام «قراردادهای مشارکت در تولید» گرفتند.
قراردادهای مشارکت در تولید به شرکت ها این امکان را می دهد که از افزایش قیمت نفت استفاده کنند و ذخایر نفت را در ترازنامه خود ثبت کنند. اما قراردادهای خدماتی تنها به ازای هر بشکه نفت مبلغ ثابت و اندکی به شرکت ها پرداخت می کرد و امکان ثبت ذخایر نفتی را برای آنها فراهم نمی کرد.
با این حال، بسیاری از شرکت های بزرگ نفتی قراردادهایی را در عراق امضا کردند، اما چند سال بعد پس از اینکه متوجه شدند بازگشت سرمایه متناسب با خطرات موجود نیست، کشور را ترک کردند.
عراق اکنون قراردادهای جدیدی را پیشنهاد می کند که از نظر قراردادهای مشارکت در تولید بیشتر شبیه به قراردادهای خدماتی است. این قراردادها به شرکت ها اجازه می دهد از افزایش قیمت نفت بهره مند شوند و ذخایر نفت را ثبت کنند.
مایک ویرث هفته گذشته در مجمع اطلاعات انرژی لندن گفت: “شرایط مالی قراردادها در عراق جذاب تر شده است. امروز توجیه اقتصادی این سرمایه گذاری ها بهتر است.”
سه سال پیش، شرکت فرانسوی توتال انرژی اولین غول نفتی بود که با شرایط قراردادی بهتر وارد عراق شد. این شرکت متعهد شد طی چندین سال 27 میلیارد دلار در میادین نفت و گاز این کشور سرمایه گذاری کند.
پاتریک پویانه مدیرعامل توتال انرژی با وجود جنگ از تصمیم خود پشیمان نیست. وی در همین نشست صنعت نفت گفت: خاورمیانه همچنان ارزان ترین نفت جهان را دارد.
شرکت BP نیز سال گذشته در همین راستا قدم برداشت و قرارداد دیگری را امضا کرد. این شرکت چند ماه پیش کونوکو فیلیپس را نیز وارد این پروژه کرد.
اما مهم ترین ورودی جدید مربوط به شورون است. این شرکت قرارداد اولیه ای را با بغداد بر سر دارایی هایی که قبلاً متعلق به شرکت نفت روسیه لوک اویل بود، امضا کرده است. قرار است قرارداد نهایی در سال 2027 منعقد شود.
صنعت نفت ماهیت چرخشی دارد. کمبودها همیشه پس از مدتی جای خود را به مازاد عرضه می دهند.
عراق در حال حاضر به دلیل پیامدهای جنگ ایران و آمریکا بسیار کمتر از حداکثر ظرفیت تولید خود نفت استخراج می کند.
اما جهان باید در آینده نه چندان دور انتظار عرضه نفت خام بیشتری از بغداد داشته باشد.






