بی بی سی: در نگاه اول، ارتباط زیادی بین سیاست و دنیای جودوی حرفه ای وجود ندارد، به جز میل شدید به زمین زدن حریف.
اما این موضوع باعث نشده که تدی راینر قهرمان پرافتخار سنگین وزن جودوی جهان در فرانسه آمادگی خود را برای میهن تجارتات ریاست جمهوری فروردین ماه آینده اعلام کند.
تدی راینر 37 ساله که در گوادلوپ، یک قلمرو فرادریایی فرانسه به دنیا آمده است، سابقه ای در تصدی مناصب دولتی ندارد، از سوی یک حزب حمایت نمی شود و هنوز برنامه میهن تجارتاتی روشنی ارائه نکرده است. آنچه تاکنون از کمپین او دیده شده شعاری با عنوان «فرانسه ای که دوستش داریم»، موضع گیری در شبکه های اجتماعی و بازدید میهن تجارتاتی از بیمارستانی در منطقه سن سن دنی در شمال پاریس است.
با این حال، هر تحلیلگری که شانس خود را کاملاً رد کند، قمار خطرناکی را انجام می دهد.
راینر یکی از محبوبترین چهرههای فرانسه است و مرتباً در میان افرادی قرار میگیرد که بیش از هر کس دیگری «ارزشهای» این کشور را تجسم میدهند.
راینر قبلا بارها توانایی خود را در رسیدن به موفقیت نشان داده است. از پنج مدال طلای المپیک و 11 عنوان قهرمانی جهان تا یک فعالیت موفق در دنیای تجارت.
بیش از 28 میلیون نفر پیام میهن تجارتاتی او را در اینستاگرام و کانال X دیده اند. این ویدئو که به شیوه کامل ریاست جمهوری در مقابل قفسه های کتاب و پرچم فرانسه ضبط شده است.
در نظرسنجی IFOP که فقط 24 ساعت بعد انجام شد، 22 درصد از پاسخ دهندگان گفتند که “احتمالا” به او رای می دهند.
در کشورهای دیگر بازیگران و چهره های تلویزیونی به مقام ریاست جمهوری رسیده اند. جورج وه، رئیس جمهور سابق لیبریا یک فوتبالیست حرفه ای سابق بود.
پس چرا جودوکار نمی تواند وارد کاخ الیزه شود؟
گیوم تابار، تحلیلگر روزنامه فیگارو می گوید: «هرکسی فکر می کند که نداشتن جایی در حلقه سنتی سیاستمداران، تدی راینر را از رسیدن به کاخ الیزه باز می دارد، سخت در اشتباه است.
وی در عین حال می افزاید: اما خود راینر اگر فکر می کند که بیرون از این دایره برای موفقیت کافی است، اشتباه می کند.
در حال حاضر، تقریباً تمام صحنه سیاسی فرانسه تصمیم گرفته اند که نامزدی راینر را جدی بگیرند یا حداقل وانمود کنند که آن را جدی می گیرند. بخشی از این احتیاط به دلیل محبوبیت بالای اوست. محبوبیتی که باعث می شود منتقدان به راحتی جاه طلبی های سیاسی او را به سخره بگیرند.
اما دلیل دیگر این است که سیاست فرانسه، به جز اردوگاه های چپ افراطی و راست افراطی در حال قدرت گرفتن، این روزها با نوعی سردرگمی عمیق مواجه است.
میانهروها در سردرگمی و سردرگمی به سر میبرند و هیچ نامزدی هنوز نتوانسته است شور و شوقی را که مارین لوپن، رهبر راست افراطی یا ژان لوک ملانشون در اردوگاه چپ افراطی در میان حامیان خود ایجاد کردهاند، القا کند. در حال حاضر بسیاری پیش بینی می کنند که این دو رقیب در دور نهایی میهن تجارتات ریاست جمهوری اردیبهشت ماه به مصاف یکدیگر بروند.
بنابراین وقتی چهره محبوبی مثل راینر وارد رقابت می شود و خود را «نه چپ و نه راست» معرفی می کند، از «یکپارچگی کشور» و «بازگرداندن پول به جیب مردم» صحبت می کند و در عین حال از «نژادپرست ها» به اندازه «اراذل و اوباش که مردم را از حضور در خیابان می ترسانند» انتقاد می کند، سیاستمداران باید به او توجه کنند.
کاملاً ممکن و حتی محتمل است که کمپین راینر پس از یک دوره کوتاه هیجان از بین برود و قهرمان جودو در نهایت به یک چهره حاشیه در رقابت تبدیل شود. اما سناریوی دیگری وجود دارد: این که این اتفاق نمی افتد.
در آن صورت، معادلات میهن تجارتات قبل از رای گیری باید به سرعت بازنگری شود و این معتدل ها نیستند که از این وضعیت خشنود خواهند شد.
راینر تاکنون نشان داده است که قوانین چنین نامزدهای ناگهانی را خارج از ساختارهای سیاسی معمول می داند. اولین و مهمترین این قوانین، رساندن این پیام است: “نگران نباش، من سیاستمدار نیستم!”
در فضای سیاسی امروز فرانسه، هر کسی که بویی از «ساختار حاکم» یا «نظام سیاسی مستقر» داشته باشد، به طور خودکار در چشم بسیاری از رأی دهندگان امتیاز از دست می دهد. به همین دلیل، کاندیداها ترجیح میدهند تاکید کنند که تنها به دو دلیل وارد سیاست شدهاند: اول اینکه برخلاف آن سیاستمداران حرفهای که از واقعیتهای جامعه در پاریس دور هستند، زندگی واقعی را تجربه کردهاند. و ثانیاً برای بسیاری از مشکلات کشور راه حلی یافته اند، راه حل هایی که از چشم همین عوامل محدودکننده پنهان مانده و در بوروکراسی گرفتار شده است.
رینر همه این پیام ها را در ویدئویی که دوشنبه گذشته در شبکه های اجتماعی منتشر کرد، با استفاده از ترفندهای معروف لفاظی سیاسی منتقل کرد. او گفت: «بعضی ها می گویند من احمقی هستم که به ریاست جمهوری فکر می کنم.
او گفت: «آنها می گویند من احمق هستم که برای ریاست جمهوری شرکت کردم. آیا من احمق هستم؟ اگر نپذیرفتن فرانسه در حال فرو رفتن در منجلاب بدهی احمقانه است، اگر احمقانه است که حاضر نباشیم پدران و مادرانی را تماشا کنیم که هر بار برای خرید هفتگی دندان روی جگر می گذارند و وقتی فرزندانشان در خیابان پا می گذارند از ترس می لرزند، بله. مرا احمق صدا کن.”
این یک شروع امیدوارکننده برای این قهرمان ورزشی در عرصه سخنرانی سیاسی بود و حداقل توانست نظر مخاطبان را به خود جلب کند.
اما اگر او واقعاً در تصمیم خود جدی است و راینر می گوید که هرگز کاری را نیمه کاره انجام نمی دهد. او هم با همین ذهنیت قهرمان المپیک شد، تازه کار اصلی از اینجا شروع می شود.
اما راینر دقیقا چه برنامه ای برای فرانسه دارد؟ اعضای تیم او چه کسانی خواهند بود؟ و او در مورد مهمترین مسائل سیاسی روز، از اصلاح حقوق بازنشستگی و سرمایه گذاری در آموزش گرفته تا هزینه های زندگی، بدهی های عمومی، افزایش پوپولیسم و جنگ روسیه در اوکراین، کجا ایستاده است؟
به طور خلاصه، او چگونه می خواهد محبوبیت غیرقابل انکار خود را به عنوان یک قهرمان ورزشی به حمایت سیاسی و آرای مردمی تبدیل کند؟
به طور کلی به نظر می رسد راینر در مسائل اقتصادی و مسائل مربوط به نظم و امنیت عمومی به جناح راست نزدیکتر است. اما به عنوان یک فرد سیاهپوست با پیشینه کارائیب، موضع بسیار قوی در برابر نژادپرستی دارد. همچنین وقتی از مخالفت با افراط گرایی صحبت می کند، منظورش مارین لوپن است.
به عبارتی سعی می کند خود را در میانه طیف سیاسی و در تقابل با جریان های تندرو معرفی کند.
مشکل این است که این بخش از طیف سیاسی فرانسه در حال حاضر بسیار شلوغ است و چهره های مهمی مانند ادوارد فیلیپ و گابریل اتل، هر دو نخست وزیر سابق، تاکنون نتوانسته اند حمایت گسترده رای دهندگان را به دست آورند و مواضع خود را تثبیت کنند.
در حال حاضر، حدود دوازده نامزد در محدوده میان راست میانه و چپ میانه وجود دارد. طیفی که از رافائل گلوکسمن، نامزد مورد حمایت حزب سوسیالیست تا برونو روتایو از حزب راستگرای جمهوریخواه را شامل میشود.
آخرین چهره ای که احتمالا به این رقابت می پیوندد کریستین لاگارد است که در فوریه آینده از ریاست بانک مرکزی اروپا کناره گیری می کند.
ورود یک مدعی دیگر به این رقابت ها می تواند آرای این طیف را بیشتر پراکنده کند و در نتیجه احتمال راهیابی ژان لوک ملانشون به دور دوم میهن تجارتات را افزایش دهد.
بنابراین جای تعجب نیست که ژان لوک ملانشون، رهبر حزب «فرانسه شکست ناپذیر» از تصمیم راینر برای ورود به رقابت های میهن تجارتاتی استقبال کرده است. ملانشون به خبرنگاران گفت: “ما این داستان را خوب می دانیم؛ “وقتی کسی می گوید نه چپ است و نه راست، معمولاً به این معنی است که چپ نمانده است.”
تنها سیاستمدار دیگری که به نظر می رسد واقعاً از حضور راینر در کاندیداتوری، به جای لبخندی ساختگی، خوشحال است، امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه است. او راینر را یک “قهرمان بزرگ” توصیف کرد و گفت که سیاست “در انحصار سیاستمداران حرفه ای نیست”.
این واکنش را می توان با روابط سرد رئیس جمهور با نخست وزیران سابق خود فیلیپ و آتال توضیح داد. هر دو اکنون تمام تلاش خود را می کنند تا از رئیس سابق نامحبوب خود فاصله بگیرند.
راینر گفت ستایش ماکرون را یک جام مسموم می داند. او به خبرنگاران گفت: من فرستاده رئیس جمهور نیستم، من یک مکرونیست نیستم.
سیاست و جودو ممکن است شباهت زیادی با هم نداشته باشند، اما راینر به زودی متوجه میشود که عرصه بیرحمانهتر این دو، جایی نیست که دو حریف پس از سلام متقابل روی تاتامی با یکدیگر روبرو شوند.
در ژاپنی “جودو” در واقع به معنای “راه ملایمت” یا “راه نرم” است.
اگر راینر نامزد جدی شود، به خوبی میداند که نه تنها زندگی شخصیاش، بلکه تمام دنیای او زیر و رو میشود.
در سیاست، شما از روی احترام به حریف خود تعظیم نمی کنید. شما یک ضربه سر نمادین به او می زنید.





