حسن لطفی در اعتماد نوشت: انگار نشانه هایی بود که می خواستند شعر سیدعلی صالحی را در ذهنمان تکرار کنند (حال همه ما خوب است، اما باور نکنید!) دنبال مخالفت نیستم. دلم می خواهد تمام جشنواره های فیلم، داستان، موسیقی و… بی نقص برگزار شود. در این صورت فرقی نمی کند که اسم وزیر ارشاد چیست و سکان سیاست و فرهنگ کشور را کدام جناح و مرام به دست خواهد گرفت. زیرا با چنین نتیجه ای معلوم است که وضعیت هنر، مردم و ایران عزیز خوب است. در حالی که اگر خوب نباشد با خنده مصنوعی و ریا نمی توان آن را خوب نشان داد. از این بدتر نمیشه کرد چون خود ما معتقدیم که هر چیزی سر جای خودش است.
در اختتامیه چهلمین جشنواره فیلم فجر نشانه هایی وجود داشت که معتقدم درک آنها می تواند به درک شرایط واقعی سینمای ایران کمک کند. تشویق شدید جواد عزتی از سوی تماشاگران سالن نشان می دهد که خواه ناخواه، سینما برای تماشاگران عادی (حتی دعوت شده به فینال چهل و دوم) حول محور ستاره هایش می چرخد. ستاره هایی که نبودشان در سینما و مراسم اختتامیه از چشمان بسیاری دور نماند. برجسته ترین هنرمندانی که در ردیف اول جشنواره نشسته بودند (تا جایی که من دیدم) مجید تعظمی و احمد نجفی بودند.
نفر اول که خودش کاندیدای موسیقی متن بود هم برنده شد. شکی نیست که مجید نظامی معلمی محترم، خالق بهترین موسیقی متن ایران است. اما وقتی یکی از شرکت کنندگان در یک جشنواره رقابتی در راس می نشیند و ارزش بیشتری می بیند، چه دلیلی می تواند داشته باشد؟ آیا جایگاه محمود کلاری از این هنرمند کمتر است؟
ایا.. جشنواره چهل و دوم نشانه های بسیار دیگری نیز دارد که برخی از آنها ناشی از بی اعتمادی هنرمندان و مخاطبان است و به نتایجی می رسد که به نفع سینمای ایران نیست. اگرچه خود این بی اعتمادی نیز نشانه مهمی است. علائم را باید جدی گرفت. این به نفع همه است.
