دولت چین قصد دارد شناسه دیجیتالی را برای استفاده در اینترنت از اول ژوئیه راه اندازی کند. عملی که احراز هویت آنلاین را از شرکت های خصوصی به سازمان های دولتی منتقل می کند.
براساس اخبار تجاری ، سال گذشته بود که ایستگاه های پلیس در چین شروع به صدور کارت شناسایی ملی به افراد بالای پنج سال کردند. این کارت ها هنوز هم برای مسافرت ، پرداخت مالیات یا دسترسی به خدمات عمومی لازم است. حزب کمونیست اکنون در آستانه عبور از خطوط قرمز جدید قرار دارد. دولت چین قصد دارد شناسه دیجیتالی را برای استفاده در اینترنت از اول ژوئیه راه اندازی کند. عملی که احراز هویت آنلاین را از شرکت های خصوصی به سازمان های دولتی منتقل می کند.
این یک تغییر عظیم در کنترل حاکمیت داده ها است و نشان دهنده رویکرد اساساً متفاوت چین در مدیریت و نظارت بر زندگی دیجیتالی شهروندان آن است. این سیاست احتمالاً شیوه سودآوری شرکتهای اینترنتی را تغییر خواهد داد و حتی روند توسعه هوش مصنوعی در چین را تغییر خواهد داد.
روایتی جدید از پلیس Dichital در چین
طبق برنامه جدید ، مردم با تهیه اطلاعات شخصی ، از جمله اسکن چهره از طریق برنامه رسمی پلیس ، شناسه دیجیتالی دریافت می کنند. آنها می توانند از آن برای ثبت نام یا ورود به برنامه های دیگر و وب سایت ها استفاده کنند. نسخه آزمایشی این پروژه یک سال پیش مهم بود و تاکنون 5 میلیون نفر ثبت نام کرده اند. اگرچه این پروژه در حال حاضر داوطلبانه است ، اما به زودی ممکن است اجباری باشد.
مقامات و رسانه ها مردم را به ثبت نام و دیدن آن به عنوان گامی به سوی “امنیت اطلاعات” تشویق می کنند. هدف نهایی دسترسی به 1.5 میلیارد کاربر اینترنت در چین است. ارزش بازار شرکتهای بزرگ اینترنتی چین – از جمله Alibaba و Tencent – که خدمات این مشتری بزرگ را ارائه می دهد ، 1.5 تریلیون دلار تخمین زده می شود.
دولت چین در حال حاضر کنترل دقیقی بر وب دارد. “دیوار آتش بزرگ” هزاران وب سایت خارجی ، از جمله رسانه ها ، موتورهای جستجو و شبکه های اجتماعی را با کنترل زیرساخت های ارتباطات از راه دور مسدود می کند. اما این سیستم لایه بندی و پیچیده است. کاربران چینی قبل از ارسال نظرات ، بازی های آنلاین یا سفارش غذا باید روی پلت فرم مربوطه ثبت نام کنند.
به همین ترتیب ، دولت برخی از نظارت ها را بر روی شرکت ها گذاشته است. پلیس چین سال گذشته اعلام کرد که به دلیل شایعات 6000 نفر مجازات شده است. شرکت ها همچنین با اشتیاق کار می کنند. به عنوان مثال ، VIBO (یک شبکه X مشابه) از ترکیبی از فیلترهای کلمه کلیدی و ارتش سانسور برای کنترل 5 میلیون کاربر خود استفاده می کند.
جلیقه ضد گلوله برای کاربران فضای مجازی
شناسه دیجیتال نسخه پیشرفته تری از این ساختار است. شرکت ها در آینده اطلاعات بسیار کمتری در مورد کاربران خواهند داشت. کاربران می توانند سایت ها و برنامه هایی را تنها با نامه ها و ارقام ناشناس وارد کنند بدون اینکه اطلاعات شخصی را فاش کنند. اگرچه سیستم عامل ها هنوز هم می توانند کاربران را سانسور کنند یا مشکلات را گزارش دهند ، فقط پلیس به اطلاعات کامل هویت دسترسی خواهد داشت.
با توجه به تاریخ نظارت دولت چین ، ممکن است جای تعجب داشته باشد که چرا زودتر به چنین سیستمی نرسیده است. بسیاری از کشورها مانند انگلستان و استرالیا نیز سیستم های مشابهی دارند ، اما در این کشورها از چنین اهرمی برای دسترسی به خدمات دولتی استفاده می شود و پلیس وارد نمی شود. هند همچنین از ابتدای سال اجرای پروژه معروف “Adehar” را آغاز کرده است.
اما شاوال به همین دلیل است که چین اکنون در این مسیر قرار دارد؟ در کوتاه مدت ، این پروژه برای محافظت از مصرف کنندگان راه اندازی شده است. بسیاری از چینی ها به دلیل اطلاعات شخصی خود به اشخاص ثالث با تماس های تبلیغاتی و کلاهبرداری تلفنی روبرو هستند. از دست دادن سالانه این کلاهبرداری ها به میلیاردها یوان می رسد. یک خبرنگار رسانه ای دولتی در یک فیلم تبلیغاتی گفت: “به نظر می رسد که دولت جلیقه ضد گلوله ای را برای اطلاعات شخصی ما ارسال کرده است!”
با این حال ، منتقدین نگران این هستند که این سیستم به ابزاری جدید برای نظارت گسترده تبدیل شود. به عنوان مثال ، پلیس می تواند لیست کاملی از وب سایت ها و برنامه های مورد استفاده در هر شخص را ارائه دهد. اکنون ممکن است بتواند این اطلاعات را با چند تماس تلفنی دریافت کند ، اما سیستم جدید این روند را آسان تر می کند. داده های این شناسه ها ممکن است در آینده به یک سیستم نظارت آنلاین آنلاین متصل شوند. وقتی این طرح برای اولین بار سال گذشته اعلام شد ، واکنش های منفی زیادی رخ داد. لائو دونگیان ، استاد دانشگاه تاسینگوا ، چنین اهرمی را در وییبو “ترفند” خواند. اما پست وی حذف شد و حساب وی به طور موقت به حالت تعلیق درآمد.
آرامش قبل از طوفان
در طولانی مدت ، شناسه دیجیتال بخشی از دیدگاه جاه طلبانه تری است که در آن دولت کنترل متمرکز تری بر جریان عظیم داده هایی که اقتصاد تولید می کند ، اعمال می کند. یکی از انگیزه ها ملاحظات امنیت ملی است. در چنین شرایطی ، داده های شخصی ممکن است در دسترس افرادی مانند جاسوس یا سوءاستفاده در کمپین های اطلاعاتی نادرست و حملات سایبری قرار گیرد. همچنین ، استفاده از چنین ابزاری می تواند برای آموزش مدل های هوش مصنوعی برای درک بهتر جمعیت چین استفاده شود. علاوه بر این ، بعد اقتصادی توسل به چنین سیستمی نیز بسیار مهم است.
به گفته اقتصاددان ، برنامه ریزان دولت چین داده ها را یکی از عوامل تولید به عنوان نیروی کار ، سرمایه و زمین می دانند. آنها نمی خواهند که داده ها توسط شرکت ها انحصار شوند ، اما می خواهند این امکان را فراهم کنند تا بتوانند استفاده و تجارت گسترده را انجام دهند. دولت های محلی مبادلات مبادله داده را راه اندازی کرده اند تا به آن اجازه دهد بین سازمان های دولتی ، شرکت های دولتی و بخش خصوصی خریداری و فروش کند.
در شنژن ، شرکت ها می توانند داده های برق را از کاربران شبکه ملی خریداری کنند. همچنین یک بازار داده ملی تحت طراحی وجود دارد. در ماه ژوئن ، شورای امور خارجه چین مقررات جدیدی را برای جلوگیری از انحصار داده ها در وزارتخانه ها و موسسات مختلف تصویب کرد. این رویکرد تأثیر زیادی در سود حاصل از تعداد زیادی از داده های تولید شده در چین و چه مؤسسه ای برای بهره مندی از آن خواهد داشت.
از دیدگاه نظری ، شناسه دیجیتال به منافع شرکتهای اینترنتی بخش خصوصی آسیب می رساند ، اگرچه هنوز بازار سهام پاسخ نداده است. این آرامش ظاهری نباید قدرت دولت را تضعیف کند. در سالهای اخیر ، دولت شرکتهای انحصاری داده های بزرگ را سرکوب کرده است. در سال 4 ، گروه ANT وابسته به علی بابا مجبور شد داده های اعتباری کاربران را با بانک مرکزی چین به اشتراک بگذارد. در همان سال ، دیدی با سهم سهام خود در بورس اوراق بهادار نیویورک ، با وجود نگرانی های امنیتی ، سرپرستان را عصبانی کرد. در سال 2 ، به دلیل جمع آوری اطلاعات غیرقانونی میلیون ها کاربر ، 2 میلیارد دلار (1.5 میلیارد دلار) جریمه شد و مجبور شد از بازار سهام خارج شود.
تمرکز جریان داده ممکن است به توسعه سریعتر پروژه های اطلاعاتی مصنوعی در چین کمک کند. شرکت های چینی از خرید تراشه های هوش مصنوعی ساخته شده ایالات متحده – که بسیار قدرتمند هستند ، محروم شده اند. اما آنها می توانند با تغذیه الگوریتم ها با داده های با کیفیت بیشتر ، یک مزیت رقابتی داشته باشند. این همان نسخه ای است که سرمایه گذار تایوانی لی کای فو روی آن متمرکز شده است.
یکی از مناطقی که تاکنون در پیشرفت چین نقش داشته است ، فناوری تشخیص چهره است. از آنجا که میلیون ها دوربین نظارت در سراسر شهرهای چین نصب شده اند. با وجود این خوش بینی فن آوری ، دولت چین سابقه خوبی در مدیریت آن ندارد. مقامات غالباً کم درآمد هستند و به دنبال راه هایی برای کسب درآمد بیشتر از جمله فروش اطلاعات ارزشمند هستند. همچنین استانداردهای امنیتی داده های پایین نیز وجود دارد. در سال 4 ، یک هکر با نفوذ به پلیس شانگهای توانست اطلاعات شخصی یک میلیارد نفر را بدست آورد. چنین رسوایی برخی از شهروندان را نسبت به پروژه هایی مانند دیجیتال شناسه بدبین کرده است. خوشبختانه ، شرکت های فناوری همیشه مراقب هستند: گزارش های مربوط به سرقت به سرعت سانسور شد.
