مهروز ساعی – امیر قلعه‌نویی؛ عجب شباهتی!

آینده– ورزش ایران ماه ها و یکی دو سال عجیبی را سپری کرده و به نظر می رسد چنین معجزه ای ادامه داشته باشد. در این دوره با توجه به اتفاقات خرد و کلان که در جامعه رخ داد، مرزبندی های خاصی صورت گرفت و گویی با استفاده از حربه های «خودی ها»، «خودی ها» سعی در پالایش خواسته های روسای فدراسیون یا گروه های بالاتر تصمیم گیری شد. نمونه اش تیم ملی فوتبال ایران است که پس از سال ها به دست یک مربی ایرانی به نام امیر قلعه نویی سپرده شد. مردی که بیش از یک دهه است آخرین موفقیت های خود را در فوتبال ایران ثبت می کند و در 3 سالی که از سرمربیگری تیم ملی می گذرد نتوانسته رضایت جامعه فوتبال را جلب کند. در این بین امیر به عنوان مربی داخلی نیمکت تیم ملی را «ایرانی» کرد. یحیی گل محمدی از نظر فنی شایستگی های بیشتری نسبت به او داشت (با توجه به قهرمانی های اخیرش در لیگ برتر ایران) و از نظر کاریزمایی و شخصیت بین المللی، علی دایی با اختلاف بالاتر از او قرار داشت. با این وجود حضور یحیی و دایی در لیست سیاه آن روزهایی که صحبت از ایرانی شدن بود، فرصت را به قلعهنویی داد.

مهروز و برادرش در مسیر خودسازی

اینطور نیست که فوتبال به تنهایی اسیر درونی سازی شده باشد. پالایش صورت گرفته و گذر آرام از شایسته سالاری یا حداقل پرهیز از گزینه های صحیح به سایر فدراسیون ها سرایت کرده است. به گزارش به گزارش میهن تجارت، در این بخش می‌توان از فدراسیون تکواندو به سرپرستی هادی سای بازدید کرد که پس از درخشش و موفقیت تیم ملی تکواندو بانوان ایران در المپیک، از مینو مداح سرمربی سرشناس بانوان گذشت و عرصه را بر او تنگ کرد تا در نهایت شانس مربیگری مهروز خواهرش در تیم ملی را پیدا کند. عجیب است که اینجا هم به بهانه تهذیب، مینو مداح که گویا وارد راه شده و می توانست لذت چیدن میوه از دانه های کاشته شده را بیش از پیش بگیرد، به راحتی پشت سر گذاشته شد تا گزینه های بعدی که لزوما بهترین نبودند، امور فنی را در دست بگیرند. همانطور که انتظار می رفت، در چنین شرایطی و در مقایسه کلی با فوتبال، تکواندوی بانوان نیز گامی در جهت عادی شدن برداشته است; حداقل این موضوعی است که می توان از نتایج اخیر این تیم در رقابت های جهانی برداشت.

شباهت های مهروز و قلانوی

واضح است که برای مقایسه فرد یا رشته های ورزشی به اظهارات و داده های مختلفی نیاز است. همچنین روشن است که به طور کلی نمی توان چنین مواردی را صرفاً با هم مقایسه کرد; این در حالی است که دقیقا 6 ماه از تغییرات تکواندوی بانوان می گذرد، حرکات مهروز ساعی در واکنش به ناکامی تیم ملی تکواندوی بانوان ایران شباهتی به رفتار امیر قلعه نویی در توجیه نتایج بد و ناکامی ندارد. مهروز اخیراً در رفتاری مشابه امیر شروع به فرافکنی و بهانه تراشی کرده و گفته است که تیمش هیأت ندارد، خودش مدتهاست هدایت این تیم را برعهده نگرفته است (در حالی که سال هاست به عنوان مربی شخصی مبینا نعمت زاده فعالیت می کند) و جنگ 12 روزه اجازه نداد برنامه هایش در تیم ملی عملی شود. مشابه توجیهات قلنویی که در همان روزهای اول وقت کمش برای بازسازی و انتقال افکارش به تیم ملی انجام داد و یا اینکه مشکلات مانع برنامه ریزی مورد نظرش شد.

عجیبتر از این، ساعی در واکنش به ناکامی تیم ملی بانوان نیز گفت که کره ای ها فقط یک برنز گرفتند و کاری نکردند; مشابه شکست تیم ملی فوتبال ایران مقابل روسیه که قلعه نویی آن را به شکست سنگین تیم ملی کره مقابل برزیل ربط داد. اساساً همانطور که قلعهنویی به جای پذیرش انتقاد و کمک به رفع کاستی ها، حمله به منتقدان و سرزنش دیگران را برگزید، مهروز ساعی نیز از همان ابتدا درس خود را به خوبی آموخت؛ همه مقصرند جز سرمربی!