به گزارش عصر ایران به نقل از پایگاه اینترنتی «ویژوال کاپیتالیست»، کشورهای پیشرفته اروپایی تمایل دارند ساعات کاری کمتری داشته باشند، در حالی که بسیاری از کشورهای آسیایی، خلیج فارس و آفریقایی هفته های کاری طولانی تری را ثبت می کنند.
این تجسم بیش از 150 کشور را بر اساس تعداد ساعات کاری معمول در هفته در سال 2025 رتبه بندی می کند.
در حالی که میانگین جهانی کار در هفته حدود 38.7 ساعت است، شکاف بین کشورهایی که بیشترین میزان کار را دارند و کمترین کار را انجام می دهند تقریبا 30 ساعت است.
داده های این تصویر از World Population Review گرفته شده است. این گزارش برآوردهای ملی میانگین ساعات کار هفتگی در بخش های رسمی و غیررسمی کار را گردآوری می کند.
بوتان بالاترین ساعات کاری را در جهان دارد
در سال 2025، بوتان سختکوشترین کشور جهان خواهد بود و کارمندان و کارگران آن به طور متوسط 54.5 ساعت در هفته کار میکنند. بسیاری دیگر از اقتصادهای آسیایی نیز در صدر قرار دارند، از جمله امارات متحده عربی (48.4 ساعت)، پاکستان (47.5 ساعت) و هند (45.8 ساعت).
هفتههای کاری طولانیتر در این مناطق اغلب منعکسکننده صنایع کار فشرده، مشاغل پاره وقت کمتر و شبکههای ایمنی اجتماعی کوچکتر هستند – عواملی که باعث افزایش ساعات کار برای کارمندان و کارگران خوداشتغال میشوند.
هفته های کاری کوتاه اروپا منعکس کننده اقتصادهای توسعه یافته است
در سمت دیگر طیف، اروپای غربی و شمالی برخی از کوتاه ترین هفته های کاری را در تاریخ ثبت کرده اند. هلند (26.8 ساعت)، نروژ (27.1 ساعت) و دانمارک (28.8 ساعت) همگی کمتر از 30 ساعت در هفته کار می کنند.
این کشورها از بهره وری قوی، اتوماسیون بالا و حمایت های سخاوتمندانه از نیروی کار بهره مند هستند. متوسط ساعات کاری کوتاهتر اغلب با استانداردهای زندگی بالاتر و تعادل بهتر بین کار و زندگی مرتبط است. تنها استثنا در این زمینه کشور یمن است که طبق آمار کمترین ساعت کاری را در جهان دارد و در عین حال یکی از فقیرترین کشورهای جهان به شمار می رود.
ایالات متحده در رده متوسط قرار دارد
ایالات متحده به طور متوسط حدود 36.1 ساعت در هفته کار می کند که کمتر از میانگین جهانی است، اما بالاتر از سایر کشورهای توسعه یافته بزرگ مانند کانادا (32.3 ساعت)، بریتانیا (31 ساعت) و فرانسه (30.8 ساعت) است.
در مقابل، بازارهای نوظهور – به ویژه در آفریقا – برخی از بالاترین ساعات کار هفتگی را نشان می دهند، مانند سودان (50.8 ساعت) و لسوتو (50.2 ساعت)، که در آن ضرورت اقتصادی باعث افزایش روزهای کاری می شود.
