فروپاشی اقتصادی افغانستان؛ سازمان ملل: ۹ خانوار از هر ۱۰ خانوار افغان مجبور به حذف وعده‌های غذایی، فروش دارایی‌ها یا زندگی با قرض برای بقا هستند

سازمان ملل می گوید که شهروندان افغانستان در کشورشان در شرایط اقتصادی بسیار نامساعدی به سر می برند و اقتصاد کشور عملاً در حال سقوط است.

بر اساس گزارش برنامه انکشاف ملل متحد که روز چهارشنبه 20 نوامبر منتشر شد، از هر 10 خانوار افغان، 9 خانوار برای زنده ماندن مجبور به قطع وعده های غذایی، فروش دارایی و یا با بدهی زندگی می شوند.

این برنامه هشدار داده است که افغانستان در آستانه بدترین بحران این کشور از زمان بازگشت طالبان به قدرت است.

در حال حاضر، نزدیک به یک نفر از هر 10 افغانی خارج از کشور مجبور به بازگشت به کشور خود شده است و تا سال 2023، بیش از 4.5 میلیون افغان عمدتاً از ایران و پاکستان به کشور خود بازگشته اند. اتفاقی که جمعیت این کشور را 10 درصد افزایش داده است.

علاوه بر این، زلزله، سیل و خشکسالی در این کشور 8000 خانه را تخریب کرده و خدمات عمومی را «بیش از ظرفیت خود» تحت فشار قرار داده است.

سازمان ملل متحد اعلام کرده است که بررسی بیش از 48000 خانوار افغان نشان داده است که زلزله، سیل و گرسنگی باعث شده است که بیش از نیمی از افغان‌هایی که به این کشور بازگشته‌اند از مراقبت‌های پزشکی برای خرید مواد غذایی صرف نظر کنند و 45 درصد برای تامین آب به چشمه‌های باز یا چاه‌های بدون حفاظ وابسته هستند.

بر اساس این آمار، نزدیک به 90 درصد خانواده های افغانی که از خارج از کشور باز می گردند، بدهکار بوده و بین 373 تا 900 دلار بدهی دارند که پنج برابر میانگین درآمد ماهانه 100 دلار در این کشور است.

بر اساس اعلام برنامه انکشافی سازمان ملل متحد، در مناطقی از افغانستان که تعداد زیادی از عودت کنندگان افغان زندگی می کنند، یک معلم به 70 تا 100 دانش آموز آموزش می دهد، 30 درصد کودکان کار می کنند و بیکاری عودت کنندگان به 95 درصد می رسد.

با اینکه متوسط ​​درآمد ماهانه هر کارگر 6623 افغانی (99.76 دالر) است، اما میزان کرایه در این کشور سه برابر شده است.

پس از وقوع زمین لرزه مرگبار در شرق افغانستان، دولت طالبان درخواست کمک های بشردوستانه بین المللی کرده و به طور رسمی به اخراج شهروندان افغان توسط پاکستان اعتراض کرده و گفته است که از برخورد با آنها “عمیقا نگران” است.

بر اساس گزارش ها، زنان در میانه این بحران بیشترین بار را به دوش می کشند. در حال حاضر با سخت گیری طالبان، مشارکت زنان در نیروی کار افغانستان به 6 درصد کاهش یافته است که یکی از پایین ترین آمارها در جهان است.

از سوی دیگر، محدودیت‌های مربوط به تردد آزاد زنان، دسترسی زنان سرپرست خانوار را به شغل، آموزش یا مراقبت‌های بهداشتی تقریباً غیرممکن کرده است.

کانی ویگناراجا، دستیار دبیرکل سازمان ملل، گفت: «در برخی استان ها، از هر چهار خانوار یک خانواده به زنان به عنوان نان آور اصلی متکی است، بنابراین وقتی زنان از کار کردن جلوگیری می کنند، خانواده ها، جوامع و کشورها متضرر می شوند.

زنان سرپرست خانوار، که تا 26 درصد از خانواده های عودت کننده را در برخی مناطق تشکیل می دهند، با بیشترین خطر ناامنی غذایی و جابجایی ثانویه روبرو هستند.

آخرین گزارش ها از افغانستان نیز حاکی از آن است که طالبان زنان بیمار و همچنین زنان کادر پزشکی را که صورت خود را به طور کامل با برقع نمی پوشانند، از ورود به بیمارستان های دولتی در غرب افغانستان منع کرده است.

این محدودیت پوشش جدید از 5 نوامبر در شهر هرات، سومین شهر بزرگ کشور اجرا شده است. هنوز مشخص نیست که آیا این محدودیت در سراسر کشور تمدید خواهد شد یا خیر.

از زمان به قدرت رسیدن در سال 2021، این گروه تا حد زیادی زنان را از زندگی عمومی محروم کرده و حق کار یا تحصیل آنها را به شدت محدود کرده است.