یکی از اعضای اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در متنی کوتاه به تحلیل گزینه های ایران و آمریکا و تاثیرات آنها پرداخت.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، دنیس سیترونویچ، یکی از اعضای اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در صفحه توئیتر خود نوشت:
تقاطع راهبردی: بین جنگ و توافقی با پیامدهای گسترده برای خاورمیانه
الف) همزمان با تکمیل استقرار نیروهای آمریکایی در خلیج فارس، چندین واقعیت کلیدی در مورد روابط ایالات متحده و ایران به طور فزاینده ای روشن می شود.
ب) اولاً، چشم انداز دستیابی به توافق هنوز ضعیف است. تا زمانی که واشنگتن بر شرایط فعلی خود پافشاری می کند، تهران بعید است آنچه را «امتیازات تحمیلی در مرز تسلیم» می داند بپذیرد.
ج) در چنین شرایطی، به نظر می رسد ایران به جای موافقت با خواسته هایی که از نظر او اساساً تحقیرآمیز است، مایل است خطر تشدید تنش – حتی احتمال حمله نظامی – را بپذیرد.
د) در عین حال، آشکارتر می شود که «حمله نمادین» گزینه واقع بینانه ای برای دولت آمریکا نیست. حتی اگر هدف اعلام شده پرهیز از یک جنگ گسترده در منطقه باشد، حجم استقرار نیرو و تاکید بر وارد کردن ضربه ای معنادار، امکان اقدام محدود و مهار شده را به شدت کاهش می دهد.
ه) مشکل اصلی ابهام استراتژیک است. هنوز مشخص نیست که هدف نهایی دولت ایالات متحده چیست، یک مسیر خروج قابل اعتماد چگونه خواهد بود و آیا واقعاً می توان روند تشدید را کنترل کرد.
و) با توجه به اینکه ایران چگونه تقابل کنونی را تفسیر می کند، این عدم اطمینان به ویژه خطرناک است. تهران با آموختن از بحرانهای قبلی – بهویژه جنگ کوتاه اما شدید «12 روزه» و ناآرامیهای داخلی پس از آن – به نظر میرسد که این دور از رویارویی با هدف تضعیف پایههای خود دولت است. در چنین چارچوبی، این تعارض نه به عنوان بازدارنده، بلکه به عنوان یک تهدید وجودی تلقی می شود. تهدیدی که نیازمند مبارزه برای بقا است.
ز) در پس زمینه، تلاش های دیپلماتیک فشرده ای در جریان است. بازیگران از قطر تا ترکیه در تلاش برای جلوگیری یا حداقل مهار تشدید تنش هستند. با این حال، فراتر از بی اعتمادی عمیق دوجانبه بین واشنگتن و تهران، شکاف اساسی در برداشت های استراتژیک وجود دارد. دولت آمریکا ظاهرا تصور می کرد که فشار اقتصادی و انزوای سیاسی ایران در نهایت این کشور را مجبور به دادن امتیازات بی سابقه خواهد کرد. اما در تهران این رویارویی به طور گسترده تلاشی برای تضعیف ارزش های اصلی انقلاب اسلامی تلقی می شود.
ح) در نتیجه دو مسیر اصلی باقی می ماند. اولین راه، توافق هستهای محدود و مرحلهای است: اعمال محدودیت بر ذخایر اورانیوم غنیشده، بازگشت بازرسان بینالمللی، توقف تشدید تنشهای نظامی، و در مقابل، امکان کاهش تحریمها.
مسیر دوم یک کارزار نظامی گسترده است که اهداف نهایی آن مشخص نیست و کنترل پویایی تشدید تنش بسیار دشوار خواهد بود.
ط) میهن تجارت بین این دو مسیر نه تنها روابط آمریکا و ایران را شکل می دهد، بلکه تعادل استراتژیک خاورمیانه را برای سال ها بازتعریف می کند.
