به گزارش میهن تجارت، سوت آغاز رقابت های جام جهانی 2026 از 21 خردادماه به صدا درآمده است و تنها چند بازی تا پایان دور اول مرحله گروهی باقی مانده است. جام جهانی 2026 برای اولین بار با حضور 48 تیم و به میزبانی سه کشور برگزار شد و همین موضوع باعث شد تا این دوره از رقابت های جهانی با دوره های قبل متفاوت باشد. اگرچه به نظر می رسید فوتبالدوستان قرار است جام جهانی 2026 را با علاقه خاصی دنبال کنند اما سبک میزبانی آمریکا در این دوره از مسابقات بیش از فوتبال حواشی را برجسته کرده است.
جام جهانی 2026 قرار بود جشن جهانی فوتبال باشد. مسابقاتی که برای اولین بار با حضور 48 تیم و به میزبانی سه کشور برگزار می شود. اما آنچه تاکنون بیش از گل ها و مسابقات دیده شده، حواشی است که بیشتر آن به خاطر عملکرد آمریکا، یکی از میزبانان اصلی این دوره است. کشوری که سال ها خود را مدافع آزادی، حقوق بشر، استانداردهای بین المللی و جدایی سیاست از ورزش معرفی کرده بود.
هنوز چهار سال از جام جهانی قطر نگذشته است. مسابقاتی که قبل از شروع مورد شدیدترین حملات رسانه های غربی قرار گرفت. از ممنوعیت مشروبات الکلی و بازوبندهای رنگین کمانی گرفته تا قوانین مبتنی بر فرهنگ اسلامی و شرقی، تقریباً هر تصمیمی از سوی دولت قطر با موجی از انتقادات و تردیدها در مورد «صلاحیت میزبانی» همراه بوده است. رسانه های غربی مدام این سوال را تکرار می کردند که آیا کشوری با این قوانین شایسته میزبانی بزرگترین رویداد فوتبال جهان است؟
اما پایان مسابقه پاسخ روشنی به این خلاقیت ها داد. علیرغم همه حملات، قطر یکی از منظم ترین و کم حاشیه ترین دوره های جام جهانی را برگزار کرد. هم فرهنگ و اعتقادات خود را حفظ کرد و هم امنیت و کیفیت برگزاری مسابقات را تضمین کرد.
حالا نوبت آمریکاست. همان کشوری که قرار بود الگوی مدیریت و میزبانی باشد، اما آنچه تاکنون دیده شده، بیشتر شبیه به یک آشفتگی است تا استانداردهای یک کشور «جهان اول».
از تاخیر و ممانعت در صدور روادید برای برخی از اعضای کاروان ها گرفته تا ایجاد محدودیت برای هواداران کشورهای آفریقایی مانند ساحل عاج و سنگال، عدم صدور روادید برای بخشی از تیم و مسئولان ایرانی تا عمر آرتان داور سومالیایی، مشکلات امنیتی جدی اردوهای تیم های ملی، سوالات جدی در مورد کیفیت اردوهای تیم های ملی و حتی سوال های مطرح شده در مورد کیفیت اردوی تیم های ملی و حتی مشکلات تیم های انگلیسی را مطرح کرده است. میزبانی ایالات متحده؛ سوالاتی که اگر در کشوری مانند قطر اتفاق می افتاد، احتمالا هفته ها تیتر اول رسانه های غربی می شد.
موضوع معاینه بدنی بازیکنان نیز به یکی از حواشی این دوره تبدیل شده است. تصاویر بازرسی بدنی بازیکنان بلژیک در فرودگاه سیاتل از جمله کوین دی بروین واکنش های گسترده ای را در فضای مجازی به همراه داشت؛ اتفاقی که برای اعضای تیم های ازبکستان، سنگال و عراق افتاد نیز تکرار شد. اما این بار خبری از موج انتقادات رسانه ای نیست که چهار سال پیش کوچکترین تصمیم قطر را نشانه «نقض آزادی» معرفی کردند.
اما شاید بحث برانگیزترین قسمت ماجرا تلاش برای گره زدن مستقیم مسائل سیاسی و ایدئولوژیک به مسابقات فوتبال باشد. کمیته محلی برگزاری مسابقات سیاتل اعلام کرد که مسابقه ایران و مصر همزمان با ماه افتخار و با عنوان مسابقه افتخار همجنس گرایان برگزار می شود. تصمیمی که با مخالفت صریح دو فدراسیون فوتبال ایران و مصر مواجه شد و آنها اعلام کردند که در هیچ یک از مراسم این برنامه شرکت نخواهند کرد.
سالها شعار فیفا دور نگه داشتن سیاست از فوتبال بود، اما حالا این سوال پیش میآید که اگر قرار است میزبان ارزشها و برنامههای سیاسی و فرهنگی خود را به مسابقات تحمیل کند، تفاوت این رویکرد با همان رفتارهایی که رسانههای غربی در جام جهانی قطر به شدت آن را محکوم کردند، چیست؟
در کنار همه این حواشی، قیمت بلیت ها نیز به یکی از انتقادات جدی تبدیل شده است. در حالی که بلیت های مرحله گروهی جام جهانی 2022 قطر بین 11 تا 220 دلار بود، بلیت های همان مرحله در جام جهانی 2026 به 100 تا 525 دلار رسیده است. افزایش قابل توجهی که دسترسی به بخش قابل توجهی از هواداران فوتبال را دشوارتر کرده است.
قرار بود جام جهانی میدان رقابت تیم ها باشد نه نمایش استانداردهای دوگانه. چهار سال پیش، قطر به دلیل پایبندی به قوانین و فرهنگ خود تحت نظارت قرار گرفت. امروز آمریکا با وجود دخالت آشکار سیاست در فوتبال، مشکلات متعدد میزبانی و حواشی امنیتی و اجرایی، از همین حجم انتقاد مصون مانده است. شاید زمان آن رسیده است که میزبانان جام جهانی را نه بر اساس وضعیت سیاسی کشورها، بلکه بر اساس عملکرد واقعی آنها قضاوت کنیم.
