تیم ملی فوتبال ایران در دومین دیدار مرحله گروهی جام جهانی توانست بلژیک یکی از تیم های اول فیفا را متوقف کند. شاگردان امیر قلعه نویی که روی کاغذ تصور می شد کار سختی مقابل بلژیک دارند با دفاعی فشرده توانستند روزنه ها را ببندند و در نهایت با یک امتیاز از این دیدار خارج شوند. تک امتیازی که امید ملی پوشان و امیر قلعه نویی را برای صعود به مرحله حذفی زنده نگه داشته است. البته این بخشی از ماجراست. چرا که ملی پوشان در این دیدار که پیش از این بازنده محسوب می شدند، روی یک حرکت تمرین شده توسط مهدی طارمی به گل رسیدند اما کمی بعد مشخص شد که صندلی مهدی طارمی در آفساید بوده و این گل زیبا و احتمالا سرنوشت ساز مردود اعلام شده است.
پای سهراب سپهری هم مطرح شد
دقیقا از زمان سوت پایان بازی تیم ملی مقابل بلژیک، مقایسه روی صندلی های مهدی طارمی و سهراب سپهری فضای مجازی را به خود اختصاص داده است. اگر موقعیت این دو عوض می شد، گل ایران مقابل بلژیک آفساید نبود. اگرچه اینگونه تشبیهات بیشتر بر اساس سلیقه کاربران مجازی و شوخی های آنها صورت می گیرد، اما ویروسی بودن آن اتفاقات این جلسه را تحت تاثیر قرار داده است. اما جدا از صندلی طارمی و سهراب سپهری، ملی پوشان در این دیدار و البته بازی قبلی دو چهره خاص داشتند که جای توجه بیشتری دارند: علیرضا بیرانوند و رامین رضاییان.
اولین دروازه بان ایرانی
علیرضا بیرانوند مرد اول تیم ملی در جدال با بلژیک بود; چادر حریف روی دروازه ایران در بیشتر زمان بازی فشار روحی زیادی به خط دروازه و دفاع ایران وارد کرده بود. با این وجود بیرانوند با تمرکزی مثال زدنی تمامی تهدیدات رقیب را دفع کرد و دروازه را بسته نگه داشت. او با این بازی خوب پاداش خود را گرفت و در پایان مسابقه به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. این اولین بار در تاریخ جام جهانی است که یک دروازه بان ایرانی بهترین بازیکن زمین می شود.
اما اهمیت کار بیرانوند از دریافت این جایزه هم بیشتر است. او چند فصل از روزهای ایده آل خود دور شده بود. حداقل در لیگ برتر ایران از واکنش های منحصر به فرد علی بیرو خبری نبود; نه سیویی که پلتفرم ها را خیره کند و نه تاثیر زیادی که بتوان آن را عامل برتری دانست. البته این بدان معنا نیست که بیرانوند دروازه بان بدی است و افت شدیدی داشته است. بلکه از استانداردهایی که ساخته بود فاصله گرفته بود. حتی در اولین بازی تیم ملی مقابل نیوزلند نیز خبری از بیرانوند شگفت انگیز در خط دروازه تیم ملی نبود. با این وجود در سال و ماه و روزهایی که گمان می رفت اسطوره این دروازه بان فوتبال ایران در آستانه فراموشی است، ناگهان بیرو با جادوی مثال زدنی از راه رسید و نشان داد بی دلیل نیست که نزدیک به یک دهه است که دروازه بان تیم ملی است.
رامین فراموش شدنی نیست
رامین رضاییان کاری مشابه کاری که علیرضا بیرانوند در دیدار اول مقابل بلژیک انجام داد انجام داد. نه اینکه آثارشان یکی باشد، اما هر دوی آنها شگفت انگیز نشان دادند. رامین مردی که به نظر می رسید دروازه های تیم ملی را بسته و سن و سالش حضورش در این تیم را توجیه نمی کند، در جدال با نیوزلند مانند «برخاسته از گور» مرد شماره یک تیم ملی ایران شد. او گل زد و گل زد تا نشان دهد با این تصویر نمی توان او را در فوتبال ایران یا تاثیر و تاثیرش در این تیم ملی را فراموش کرد. شاید این روزها حداقل قبل از بازی با مصر، صندلی مهدی طارمی بیشتر برای فضای مجازی پخش شده باشد. اما نباید فراموش کرد که این تیم چهره هایی دارد که می توانند حرفی برای گفتن داشته باشند.
