بعدی- در لامرد، استان فارس در جنوب ایران، با اصابت موشک های آزمایش نشده به مدرسه، زمین های ورزشی و محله های مجاور، تهدید جنگ به واقعیت تبدیل شد.
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از میدل ایست آیاین حمله تنها 6 ساعت پس از دو حمله به مدرسه شجره طیبه میناب در 8 فوریه در بیش از 400 کیلومتری استان هرمزگان رخ داد که در آن 120 کودک، 24 کارمند، هفت والدین، یک راننده اتوبوس مدرسه و یک داروساز کشته شدند.
قرار بود چهار موشک از یک سیستم تسلیحاتی جدید، موشک ضربه دقیق لاکهید مارتین (PrSM) که قبلاً هرگز دیده یا مستقر نشده بود، در این شهر 30000 نفری آزمایش شوند.
در ساعت 5:11 بعد از ظهر (1:41 بعد از ظهر به وقت گرینویچ)، موشک ها به یک منطقه مسکونی با ردیفی از خانه ها در کنار برخی از مغازه های محله اصابت کردند.
رونیا فکوری 12 ساله در حال تمرین والیبال بود که اولین انفجار ساختمان مدرسه را لرزاند.
او یادآور شد: «ما در حال تمرین بودیم که اولین ضربه را شنیدیم. با عجله به سمت در رفتیم.»
سپس موشک دیگری اصابت کرد و دختران و مربیانشان را در تاریکی فرو برد، زیرا دود و گرما سالن بدنسازی را پر کرده بود. شدت انفجار باعث بسته شدن درها شد.
رحیما شهابی مربی والیبال دختران به «چشم میانه ایست» گفت: چیزی ندیدیم؛ فقط صدای جیغ بچه ها شنیده می شد.
همزمان با اصابت موشک به مدرسه و ورزشگاه، یک مسابقه فوتبال در بیرون در جریان بود.
مهدیار 11 ساله در حال بازی با دوستانش از جمله ایلیا خاتمی و عبدالمصور رحمانی 12 ساله بود که ترکش در منطقه منفجر شد.
به گفته مهدیار، او و یکی از دوستانش به سمت سایبان دویدند. جایی که محمود نجفی مربی فوتبالشان فریاد زد: زود بیا اینجا، آنجا خطرناک است.
سپس ایلیا و مربیاش به سمت ساختمان شتافتند تا در را برای دختران و زنانی که در داخل آن گیر کرده بودند باز کنند. درست در همین لحظه موشک چهارم اصابت کرد و سالن بدنسازی را تکان داد.
محمد خاتمی، پدر ایلیا، با اشاره به گوشه فروریخته ورزشگاه گفت: «موشک چهارم اینجا اصابت کرد. شدت انفجار به پشت سر ایلیا برخورد کرد.»
بازگشت خاتمی به صحنه از نظر عاطفی دشوار بود، اگرچه او با دانستن اینکه پسرش در حالی که برای کمک به کسانی که در داخل گیر افتاده بودند جان خود را از دست داده است، آرامش پیدا کرد. مربی او نیز کشته شد.
استخوان های شکسته
موسی موسوی، نماینده مجلس و جراح محلی، از جمله پزشکانی بود که کودکان مجروح را در بیمارستان محل عمل کرد.
موسوی حمله آمریکا به لامرد را جنایت عمدی علیه کودکان توصیف کرد و به بیانیه تبریک خود که چند روز پس از این فاجعه توسط فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) منتشر شد، اشاره کرد.
سنتکام در بیانیهای در رسانههای اجتماعی گفت: «در یک اقدام تاریخی، برای اولین بار، موشکهای دوربرد دقیق (PrSM) در نبردهای حماسی عملیات خشم مورد استفاده قرار گرفتند و قابلیت حمله عمیق بینظیر را ارائه کردند.
موسوی گفت که در تمام سالهایی که جراح در درگیریهای متوالی از جمله جنگ ایران و عراق در سالهای 1980 تا 1988 بوده است، هرگز با سلاحهایی مانند آنچه در این حمله استفاده شده بود، برخورد نکرده است.
وی گفت: این گلوله ها مانند گلوله هایی هستند که از تفنگ شلیک می شود.
او با تاکید بر “ضریب نفوذ بالای آنها” گفت که ترکش ها نه تنها به بدن قربانیان نفوذ می کند، بلکه تمام اندام ها را نیز پاره می کند – گاهی اوقات داخل اندام ها منفجر می شود یا بیماران را فلج می کند.
براثر این انفجار یک دختر 15 ساله نابینا شد. دیگری که به فصاحت شهرت داشت، از این حمله جان سالم به در برد، اما دیگر نمی تواند صحبت کند. سومین نفر از ناحیه شکم صدمات فاجعهباری را متحمل شدند، در حالی که نفر دیگر پس از شکستن ترکش بدنش و نشستن در ستون فقراتش فلج و در بیمارستان بستری شد.
مانند گلولههای پروانهای که توسط ارتش اسرائیل علیه فلسطینیها استفاده میشود، این گلولهها نه تنها برای کشتن، بلکه برای ایجاد جراحات عظیم و تغییر دهنده زندگی طراحی شدهاند. چند پسری که فوتبال بازی میکردند از ناحیه پا آسیب دیدند، به طوری که ماهیچهها و استخوانهای آنها “کاملاً پودر شد” و نه تنها توانایی بازی، بلکه توانایی راه رفتن را نیز در عرض چند ثانیه از آنها گرفت.
در حملات به لامرد 21 نفر از جمله 6 کودک کشته و بیش از 150 نفر زخمی شدند.
مدرسه تنها چند ساعت پس از پایان کلاس ها و به دلیل شروع جنگ در ماه مبارک رمضان، کمتر از یک ساعت مانده به افطار، آسیب زیادی دید. اگر موشکها زودتر اصابت میکرد، تعداد کشتهشدگان میتوانست بسیار بیشتر باشد.
چهار کودک در حمله به مدرسه کشته شدند: حلما احمدی زاده 10 ساله و الهام زائری 11 ساله، همبازیان رونیا در زمین والیبال. و ایلیا خاتمی و عبدالمصور رحمانی هر دو 12 ساله از همبازیان مهدیار در زمین فوتبال.
دختر 16 ساله ای به نام زهرا غلامی نیز در نقطه دیگری از شهر بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.
کوچکترین قربانی آوینا بازیگر دو ساله بود که هنگام بازی در حیاط خانه اش مورد اصابت ترکش قرار گرفت. موسوی در حالی که پستانک هنوز در دهانش بود او را سه ساعت عمل کرد. او بعداً بر اثر جراحات وارده فوت کرد.
مادر یکی از قربانیان گفت: دخترم که پرستار بود در حیاط خانه اش مشغول نماز و تلاوت قرآن بود و از کشتار کودکان در میناب ناراحت شد که ترکش موشک PrSM به او اصابت کرد و او را به شهادت رساند. او گفت که ماهها پس از حمله، “پودر پرتقال” همچنان در خانه مانده بود، “هرچقدر هم که سعی کردیم آن را بشوییم.”
خود سلاح
در 31 مارس، سنتکام رسما هرگونه دخالت در این حمله را تکذیب کرد و این حادثه را به شلیک ناقص موشک کروز ایرانی هویزا نسبت داد. وی بعدا اعلام کرد که ارتش آمریکا تا شعاع 48 کیلومتری به لامرد اصابت نکرده است.
با این حال، چند هفته قبل از آن، در 4 مارس، سنتکام بیانیه ای را منتشر کرد و از استقرار همان موشک، تنها چهار روز پس از حمله، تمجید کرد.
در این بیانیه همچنین به نقل از دریاسالار برد کوپر، رئیس سنتکام آمده است: “من به مردان و زنان یونیفورم پوش ما که از نوآوری برای ایجاد مشکل برای دشمن استفاده می کنند، بسیار افتخار می کنم.”
ایالات متحده نیز ایران را مسئول حملات به مدرسه میناب دانست، اما بعداً اعلام کرد که تحقیقات خود را در مورد این حمله آغاز کرده است.
هفتهها بعد، دولت ترامپ اعلام کرد: «چندین رسانه اخیراً ادعاهایی مبنی بر حمله نیروهای آمریکایی به یک سالن ورزشی و منطقه مسکونی در شهر لامرد ایران در 28 فوریه منتشر کردند. فرماندهی مرکزی آمریکا پس از بررسی گزارشها، دروغ بودن این ادعاها را تأیید کرد.»
میدل ایست آی یکی از اولین رسانه های خارجی بود که پس از حمله به لامرد رفت و هیچ هدف نظامی آشکاری را در مکان های مورد حمله ندید.
شاهدان متعدد و مشاهدات خود میدل ایست آی نشان داد که هیچ پایگاه سپاه یا پایگاه نظامی دیگری در این منطقه وجود ندارد.
تلفات نظامی در میان کشته شدگان و مجروحان که همگی غیرنظامی بودند گزارش نشده است.
ایالات متحده توانایی حمله خود را “جراحی” توصیف کرده است. با این حال، در لامرد، تأثیر حملات بر زیرساخت های غیرنظامی از جمله مدرسه و خانه های اطراف آن متمرکز شده است.
PrSM که در سال 2023 وارد میدان شد، برای جایگزینی سیستم موشکی تاکتیکی ارتش طراحی شد، تا حدی به دلیل اندازه فشرده تر آن. این موشک بردی مشابه دارد، تقریباً 300 تا 500 کیلومتر، اگرچه ایالات متحده در حال توسعه انواعی است که می تواند بیش از 1000 کیلومتر باشد.
ایالات متحده ذخایر موشکهای PrSM خود را در هفتههای ابتدایی جنگ تمام کرد و اکنون در حال سرمایهگذاری هنگفتی برای توسعه تولید این سامانه است.
هر موشک حدود 180000 پرتابه تنگستن را حمل می کند که برای پراکندگی با سرعت بالا در هنگام انفجار طراحی شده است. در چهار موشک، حدود 720000 پرتابه تنگستن در دو محله پراکنده شد، زیرا کلاهکها درست بالای اهداف خود منفجر شدند.
برای کل جمعیت لامرد، این میانگین به 24 گلوله برای هر نفر می رسد.
“یک بازیکن فوتبال”
تحقیقات نیویورک تایمز با استناد به کارشناسان تسلیحاتی نشان داد که الگوی ترکش و انفجار هوا با موشک PrSM بیشتر از موشک هویزا سازگار است.
این برخوردها باعث ایجاد سوراخ هایی در تقاطع های بتنی، سوراخ هایی در دیوارها و آسیب به کل بلوک ها با ترکش شد.
سیستمهای تسلیحاتی مانند PrSM به گونهای طراحی شدهاند که ضربات با شدت بالا را وارد کرده و باعث آسیب گسترده در مناطق هدف بزرگ شوند.
مکان هایی که بیشترین آسیب را متحمل شدند شامل یک انبار در محوطه مدرسه، یک کلاس درس، سالن بدنسازی مدرسه، یک آرایشگاه و یک آژانس مسافرتی در مقابل یک ساختمان مسکونی متلاشی شده بود. الگوی انهدام با سازه های سطح زمینی که تحت حملات هوایی قرار داشتند مطابقت داشت و هیچ دهانه زمینی معمولاً با حملات موشکی معمولی مرتبط نبود.
خودروهای منطقه پر از ترکش، پیچ خورده و سوخته بود. یک خودروی سوخته در شهر به نمایش گذاشته شده است. در نزدیکی آژانس مسافرتی و آرایشگاه آسیب دیده، یک کامیون خراب هنوز در خیابان خوابیده است، که نشانه دیگری از وسعت ویرانی آن روز است.
در لامرد، علیرغم شوک و درد عمیق فاجعه، به نظر میرسد ساکنان با عزم جمعی پاسخ دادهاند و پس از آن برای حمایت متقابل گرد هم آمدهاند.
یکی از پرستاران گفت: «همه داوطلب میشدند و میپرسیدند، برای کمک به دیگران چه کنیم؟» و او توضیح داد که چگونه مردم برای کمک به نظافت بیمارستان، صف کشیدن برای اهدای خون و حمایت از مجروحان آمده اند.
وی گفت: این وحدتی که مردم ایران دارند در هیچ جای دیگری وجود ندارد.
رونیا و مهدیار از بازگشت به ورزش مورد علاقه خود دست برنداشتند و هر کدام برای بازگشت به میادین والیبال و فوتبال ابراز تمایل کردند.
وقتی از مهدیار پرسیدند در آینده چه آرزویی دارید، ساده و مشتاقانه پاسخ داد: یک فوتبالیست.
