نگاهی به هم انداختیم و به آخرین دیدار جام جهانی، بازی شماره 104، فینال این مسابقات بین آرژانتین و اسپانیا رسیدیم که از ساعت 22:30 امشب در ورزشگاه مت لایف نیویورک برگزار می شود. اسپانیا و آرژانتین دو تیمی هستند که با پشت سر گذاشتن پیچ و خم های فراوان به دیدار فینال رسیده اند و حالا برای فتح جهان به مصاف هم می روند. این بازی شاید تقابل عاطفه و منطق، شور و عقلانیت، شعر و نظام باشد… باید چند ساعت دیگر منتظر بمانیم و ببینیم اشعار دلچسب مسی و دوستانش پیروز می شود یا یامال و محاسبات شرکایش؟!
آرژانتین در یک نگاه
آرژانتین نه تنها با کیفیت فنی، بلکه با ترکیبی از شعر، خشونت و شخصیت برنده به فینال رسید. آنها پس از غلبه بر الجزایر، اتریش و اردن در مرحله گروهی، در مرحله حذفی کیپ ورد، مصر، سوئیس و انگلیس را در روندی احساسی و پر فراز و نشیب شکست دادند. تیم لیونل اسکالونی در سال های اخیر آموخته است که همیشه لازم نیست زیباترین تیم در زمین باشد. گاهی اوقات کافی است تصمیم درست را در لحظه مناسب بگیرید. ستون اصلی آلبی سلسته همچنان لیونل مسی است. بازیکنی که دیگر نقشش فقط خلق موقعیت و گلزنی نیست. مسی امروز بیشتر شبیه رهبر ارکستر است. او ریتم بازی را تغییر می دهد، به بالا بردن سطح بازیکنان اطرافش کمک می کند و حتی زمانی که در طول مسابقه غیر فعال به نظر می رسد، می تواند در یک لحظه سرنوشت بازی را تغییر دهد.
اما آرژانتین فقط مسی نیست. این تیم از نسل قابل توجهی بهره می برد. بازیکنانی که سال ها با هم بازی کرده اند و همدیگر را به خوبی می شناسند. آرژانتین در خط میانی توانایی مبارزه و کنترل دارد و در حمله بازیکنانی دارد که می توانند از کوچکترین اشتباه دفاعی استفاده کنند. قدرت بزرگ آرژانتین انعطاف پذیری است. این تیم می تواند مالکیت توپ را به حریف بدهد و منتظر لحظه مناسب باشد. او می تواند پرس کند و در عین حال بازی را به فاز هیجان و احساسات برساند. با این حال، شاید بزرگترین خطر برای آنها همین وابستگی به لحظات درخشان مسی باشد. و در مقابل تیمی مثل اسپانیا که اصولاً موقعیت های کمی به رقبا می دهد.
اسپانیا در یک نگاه
اسپانیا با همان فلسفه ای که سال هاست فوتبال این کشور را تعریف می کند به فینال رسیده است. تحمیل یک بازی مالکانه به حریف. البته یک جهش تاکتیکی در تیم دلفونته دیده می شود. اسپانیای فعلی دیگر آن تیمی نیست که تنها با پاس های بی پایان حریف را خسته کند. نسخه فعلی ماتادورها سرعت، نفوذ و تنوع بیشتری دارد. نقطه قوت اصلی اسپانیا در ساختار تیمی است. فاصله بین خطوط کم است، توپ به سرعت به گردش در می آید و بازیکنان در هر لحظه نقش خود را می دانند.
این تیم کمتر به یک ستاره وابسته است. اگرچه بازیگران خلاقی دارد، اما مزیت اصلی آن ناشی از هماهنگی جمعی است. اسپانیا در میانه میدان می تواند سرنوشت فینال را رقم بزند. توانایی حفظ توپ و دور نگه داشتن هافبک های حریف از مسابقه مهم ترین سلاح این تیم خواهد بود. اگر اسپانیا بتواند سرعت بازی را کنترل کند، آرژانتین مجبور می شود بیشتر از آنچه دوست دارد دفاع کند. در مقابل، ضعف احتمالی اسپانیا همان چیزی است که همیشه در مورد تیم های صاحب توپ صحبت می شود. وقتی حریف اجازه بازی را نمی دهد و فضاها بسته می شود، یافتن راهی برای نفوذ دشوارتر می شود. در مقابل تیم باتجربه و سرسختی مانند آرژانتین ممکن است این ریسک بیشتر هم باشد، زیرا تیم حریف در ضدحملات خطرناک است و ستاره های خلاقی دارد که می توانند از کوچکترین موقعیت ها استفاده کنند.
پس از تساوی مقابل کیپ ورد، اسپانیا در مرحله گروهی از عربستان و اروگوئه گذشت و در مرحله حذفی اتریش، پرتغال، بلژیک و فرانسه را شکست داد. همانطور که می بینید آنها از مسیر سخت تری نسبت به آرژانتین بیرون آمدند و کار بزرگ آنها برتری مقابل فرانسه بود. جالب اینجاست که کیپ ورد تنها تیمی است که به اسپانیا نباخت و گلی هم از این تیم نخورد. تیم دلافونته در کل تورنمنت فقط یک گل دریافت کرده است و این یعنی باز کردن دروازه آنها حتی برای مسی و دوستانش کار بسیار سختی است!
