از صحنه‌ محاکمه نمادین جنایات دشمن تا درخشش ملی‌پوشان در فینال بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶

چهار روز از جنگ 12 روزه گذشته بود که تلفن نادعلی براتی زنگ خورد. هواپیماهای دشمن از آسمان اصفهان عبور می کردند و شبکه های ایتا در پخش خبر حمله به مراکز مختلف با هم رقابت می کردند، اما برای نادعلی براتی به نقطه ای از اصفهان نگاه می کرد. پسرش محمد آنجاست که حدس می‌زد: «وقتی دیدم افراد مختلف می‌روند، می‌دانم برای پسرم اتفاقی افتاده است».

هنوز کسی نگفت چه بلایی سر محمد آمده، اما نادعلی فهمیده بود. شاید سالها فرماندهی به او یاد داده بود که اتفاقی افتاده است. فقط باید صبر کرد

از او می پرسم که چه چیزی از محمد پیدا شده است، پاسخ آنقدر کوتاه است که نمی توانم آن را آماده کنم: «یک انگشتر، یک دسته کلید و مقداری ریش». همین است.”

متن کامل این روایت از اینجا خواندن