آینده اروبا جمال، خبرنگار بخش بین المللی الجزیره
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از الجزیره، خروج ناگهانی بمب افکن های B-1 آمریکایی از پایگاه رویال فارفورد بریتانیا، پس از یک حادثه امنیتی و نگرانی در مورد حملات احتمالی، یک سکوی عملیاتی مهم آمریکایی در نزدیکی اروپا را از دسترس خارج کرده است. اما برخی معتقدند که این تحول توانایی واشنگتن برای حمله به ایران را از بین نخواهد برد، بلکه عملیات طولانی و گسترده هوایی را دشوارتر و پرهزینه تر خواهد کرد.
هفته گذشته، یک ربات خنثی کننده بمب بریتانیایی در اطراف تاسیسات مستقر شد و 85 خانه تخلیه شدند، زیرا نگرانی ها در مورد حمله احتمالی به پایگاه فارفورد افزایش یافت. اگرچه این حادثه در نهایت منجر به این شد که هیچ اتهامی علیه مظنونان تشکیل نشود و پنج نفر و سپس یک مظنون دوتابعیتی آزاد شدند، واشنگتن چند روز بعد تصمیم گرفت حدود 12 بمب افکن B-1 مستقر در فارفورد را به پایگاه های خود بازگرداند.
فرفورد؛ پلت فرم مناسب برای حملات سریع
اهمیت فارفورد برای ارتش آمریکا به حضور چند بمب افکن محدود نمی شد. این پایگاه به واشنگتن اجازه داد تا بمب افکن های سنگین خود را در فاصله نسبتاً مناسبی از خاورمیانه مستقر کند.
دانیه صفر، مدیر اجرایی مجمع بین المللی خلیج فارس معتقد است که آمریکا با خروج بمب افکن ها سکوی پرتاب مناسب را از دست داده است. از این منظر، فیرفورد بیشتر یک مزیت عملیاتی بود که به واشنگتن اجازه می داد ظرفیت بمباران خود را سریعتر افزایش دهد.
کریستف بورگس، تحلیلگر موسسه رویال خدمات یونایتد نیز گفت که بمب افکن های مستقر در فارفورد رسما برای حملات دفاعی در اختیار ایالات متحده قرار گرفته اند و احتمالاً لیست محدودی از اهداف را در اختیار خواهند داشت. خروج آنها می تواند توانایی آمریکا برای افزایش تعداد پروازهای رزمی علیه ایران را کاهش دهد.
چرا B-1 مهم است؟
یکی از مهم ترین پیامدهای عقب نشینی فارفورد کاهش دسترسی آمریکا به ظرفیت حمل مهمات بسیار سنگین است. آرون داوسون، محقق موسسه هوا و فضای فریمن در کینگز کالج لندن، تفاوت بین بمب افکن رادارگریز B-1 و B-2 را در ظرفیت بالای حمل مهمات آن می بیند. طبق توضیحات وی، B-1 می تواند حداقل 34 تن مهمات حمل کند.
با خروج B-1 از فارفورد، ایالات متحده ممکن است مجبور شود بیشتر به پروازهای طولانی مدت از خاک کشور یا پایگاه های دورتر تکیه کند. چنین وضعیتی زمان پرواز، خستگی خدمه و نیاز به سوخت گیری هوایی را افزایش می دهد و در نتیجه عملیات طولانی مدت را پیچیده می کند.
چرا آمریکا آنها را با وجود هزینه عملیاتی خارج کرد؟
تحلیلگران بر این باورند که تصمیم واشنگتن احتمالاً نتیجه ارزیابی مجدد این تهدید بوده است. داوسون می‌گوید انتشار ناگهانی بمب‌ها می‌تواند نشان‌دهنده شناسایی تهدید خاصی علیه خود هواپیماها، خدمه یا تأسیسات فارفورد باشد. دیوید داش روش، یکی از مقامات سابق پنتاگون و استاد موسسه اشک مارشال نیز معتقد است که حادثه امنیتی اخیر آسیب پذیری هواپیماهای آمریکایی را آشکار کرد.
به گفته وی، بمب ها در فضای باز و در فاصله نسبتاً نزدیک از مناطقی که برای عموم قابل مشاهده بود، قرار داشتند. شرایطی که می تواند آنها را در برابر حملات پهپادی یا خمپاره ای آسیب پذیر کند. از این منظر، واشنگتن ممکن است ترجیح داده بخشی از نیروی هوایی خود را به طور موقت از منطقه ای که امنیت آن مورد تردید است خارج کند تا این تجهیزات برای عملیات احتمالی آینده حفظ شود.
جایگزین فارفورد کجاست؟
پس از ترک فارفورد، ایالات متحده دو گزینه اصلی برای استقرار مجدد بمب افکن های خود دارد: پایگاه دیگو گارسیا در اقیانوس هند یا پایگاه های نظامی آمریکا در کشورهای خلیج فارس. دیگو گارسیا از نظر امنیتی فاصله بیشتری با ایران دارد و به همین دلیل در برابر حملات احتمالی کمتر آسیب پذیر است. این پایگاه همچنین زیرساخت های لازم برای پشتیبانی از عملیات هوایی گسترده آمریکا را دارد.
اما مسافت بیشتر به معنای زمان پرواز بیشتر و افزایش نیاز به سوخت گیری هوایی است. از سوی دیگر، استقرار بمب افکن ها در کشورهای خلیج فارس زمان رسیدن به اهداف را کاهش می دهد و امکان تولید سریعتر پروازهای رزمی را فراهم می کند. اما چنین اقدامی مستلزم توافقات امنیتی پیچیده تری است، زیرا کشورهای منطقه نمی خواهند مستقیماً به عنوان شرکت کننده در عملیات آمریکا علیه ایران شناخته شوند. به همین دلیل، فارفورد به نوعی نقطه میانی بین امنیت و مجاورت عملیاتی در نظر گرفته می شد. گزینه ای که در حال حاضر در ایالات متحده موجود نیست.
با این حال، تعدادی از کارشناسان معتقدند خروج بمب افکن های فارفورد به معنای پایان یا حتی قطع توانایی آمریکا برای حمله به ایران نیست. البته جنگنده های ناو هواپیمابر از نظر ظرفیت حمل مهمات نمی توانند به طور مستقیم جایگزین B-1 شوند.
