۳۳ کیلومتر گل، در مسیر بهار تازه

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، کسانی که در ایران شاهد سقوط بهمن سال ۵۷ بوده اند کم نیستند، اما نسلی که در سال های بعد به دنیا آمده اند، تنها می توانند به دیده ها و شنیده های دیگران یا اسناد و روایت های باقی مانده برای درک لحظات سرنوشت ساز رجوع کنند. آن روزها. در آن زمان روزنامه ها و مطبوعات داخلی و خارجی یکی از بهترین اسناد موجود برای سفر به روزهای پرشور بهمن 57 و گام نهادن در کنار مردمی است که یکی از بزرگترین انقلاب های تاریخ را رقم زدند. سفر با روایات، سفری تاریخی با ترکیبی از واژه هاست که امروز ما را به دوازدهم بهمن 57 می برد.

از دو روز پیش فرودگاه تهران افتتاح شده و موج فرار آمریکایی ها از ایران به اوج خود رسیده است. کمیته استقبال از امام خمینی (ره) که چندی پیش تشکیل شد، برنامه های خود را در روز ورود امام خمینی (ره) به ایران اعلام کرده است و مردم مشغول تدارک روز استقبال هستند و سرانجام در 12 بهمن 57 بعد از ظهر سالهای تبعید، امام از وطن می رود و ماندگارترین تیتر تاریخ روزنامه نگاری ایران شکل می گیرد، تیتر اطلاعات دو کلمه است: «امام آمد».

روایت های بازگشت امام خمینی (ره) به ایران و سخنرانی تاریخی ایشان در بهشت ​​زهرا (س) محور اصلی دو روزنامه کیهان و اطلاعات است.

من مشت به دهان این دولت می زنم

عکس اصلی کاهان به لحظه خروج امام خمینی از هواپیما اختصاص دارد و در کنار آن جملات مهم دیگری از ایشان در سخنرانی دوازدهم بهمن درج شده است: «تا زنده ایم نمی کنیم. بگذار وجود ما به ذائقه آمریکا برود.”، “آقای ژنرال، جناب سرلشکر، شما نمی خواهید مستقل باشید؟ می خواهید خدمتگزار باشید؟”، “ما می خواهیم کشور یک نظام خلق شده توسط ملت، «از رده های نظامی که به مردم پیوستند تشکر می کنیم»، دولت و مجلس را بر اساس رای مردم تشکیل می دهم، «ما مخالف سینما، تلویزیون و رادیو نیستیم»، مخالف هستیم. فحشا” “وحدت کلمه رمز پیروزی است، آن را از دست نده”

«من مشت به دهان این دولت می زنم» جمله کلیدی امام خمینی در سخنرانی بهشت ​​زهرا است که تیتر یک دوازدهم بهمن کهان شد. امام در بخشی از این سخنرانی تاریخی که عنوان کاهان نیز به آن اشاره دارد، فرمودند: «پنجاه سال است که در خفقان بودیم، مطبوعات نداشتیم، رادیو درستی نداشتیم، نداشتیم. تلویزیون مناسب نداشتند، نه خطیب می توانست صحبت کند، نه اهل منبر، نه امام جماعت می توانستند آزادانه به کار خود ادامه دهند، نه هیچ یک از اقشار ملت نتوانستند به کار خود ادامه دهند و در زمان او همان خفگی در راه بالاتر مانده و مانده است و الان هم نصف او که مانده نصف این خفقان هم مانده است ما ما میگوییم خود آن شخص، دولت آن شخص، مجلس آن شخص، همه اینها غیرقانونی است و اگر به این کار ادامه دهند، اینها مقصر هستند و آنها باید محاکمه شوند و ما آنها را محاکمه خواهیم کرد.»

وی خطاب به شاپور بختیار، نخست وزیر وقت، قاطعانه اعلام کرد: من دولت تعیین می کنم! من مشت به دهان این دولت می زنم! من دولت را تعیین می کنم! من با حمایت این ملت دولتی تعیین می کنم! من چون ملت من را قبول دارند… این آقا خودش را هم قبول ندارد! رفقا او را قبول ندارند، ملت او را قبول ندارند، ارتش هم قبول ندارند. فقط آمريكا از اين حمايت كرده و فرستاده، به ارتش دستور داده كه از اين حمايت كند. انگلیس هم از این حمایت کرد و گفت باید از این حمایت کنید. آدمی که نه ملت قبولش دارد و نه هیچ یک از اقشار ملت، هر چه می گویید، او را قبول ندارند، بله، یک عده بدجنس را دارند که به خیابان می آورند! از خودشان است که این بدجنس ها فریاد می زنند و این حرف ها را می زنند. ولی این ملت است، این ملت است… می گوید در یک کشور دو دولت نمی شود! خب، این واضح است؛ یک کشور دو دولت ندارد ولی دولت غیرقانونی باید برود. شما غیر قانونی هستید! حکومتی که ما می گوییم حکومتی است که متکی به آرای ملت است. متکی به حکم خداست. یا باید خدا را انکار کنی یا ملت! این آدم باید سر جای خودش بنشیند! یا اینکه گروهی از بدخواهان را مجبور به کشتار این ملت به دستور آمریکا و دیگران کنند».

کیهان در گزارش های خود از بازگشت امام به وطن با عنوان 33 کیلومتری گل در راه بهار نو می نویسد: «از مهرآباد تا بهشت ​​زهرا شاخه های سرخ و سفید گل در دست مردم بود، کیلومتر کیلومتر. به کیلومتر این صف طویل بهار سیاسی ایران بود تا قبرستان شهدا تا دوران تاریخ معاصر… و سه ردیف در تمام این 33 کیلومتر دستان دو طرف راه امام را قفل کرده بود، انسانی. زنجیری که حلقه مشت و انگشتان، پیام وحدت و نوید آن بود.

کیهان در اولین نسخه خود تیتر زد: «در شهرها مردم تلویزیون را شکستند و به خیابان انداختند». ماجرا از این قرار بود که دولت بختیار قول داده بود ورود امام به کشور را از رسانه ملی پخش کند، اما در حالی که دقایقی از پخش زنده می گذشت، به دلیل حمله نظامیان به رسانه ملی، این برنامه متوقف شد. این امر به قدری خشم مردم را برانگیخت که برخی از آنها تلویزیون را شکستند.

روایت خبرنگار اطلاعات از داخل هواپیمای امام

گزارشگر ویژه مشاهدات خود از داخل جت ایرفرانس 747 از پاریس به تهران را اینگونه روایت کرد: هواپیما در حال آماده شدن برای پرواز است. خزانه دار از مسافران تقاضا می شود در طول پرواز از سر دادن هرگونه شعار خودداری کنند. روزنامه نگاران خارجی همه از این سفر حرف می زنند، جدی یا شوخی روی سینه صلیب می کشند. قبل از اینکه امام به آنها پیغام بدهد که این سفر خطرناک است تعدادشان به 600 نفر می رسید اما بعد از این پیام تعدادشان به 150 نفر رسید!

خبرنگار روزنامه «تدات» همچنین به اقامه نماز جماعت در این پرواز اشاره می کند که «همه ایرانیان» در آن شرکت کردند و پس از آن به چند خبرنگار اجازه عکسبرداری داده شد.

نویسنده گزارش همچنین درباره آخرین دقایق پرواز این هواپیمای ویژه می نویسد: «به محض اینکه قصد فرود داشت، مشکلی پیش آمد زیرا دوباره بلند شد و بار دیگر به آسمان رفت. پس از حدس و گمان درباره احتمال عدم اجازه فرود و شاید پرواز مجدد به پاریس، وقتی هواپیما پس از دقایقی دوباره در فرودگاه مهرآباد ظاهر شد و به زمین نشست، «این بار مسافران ایرانی و خارجی هواپیما همگی الله اکبر گفتند».

خبرنگار روزنامه در وقایع نگاری خود از لحظه پیاده شدن آیت الله خمینی از هواپیما می نویسد که وی منتظر بود تا خبرنگاران پیاده شوند و سپس «۵۰ نفر از همراهان ایرانی از جمله آیت الله خمینی» وارد فرودگاه مهرآباد شدند.

داستان نیویورک تایمز در 12 فوریه

عبور خودروهای نظامی از میدان ونک: نیویورک تایمز گزارش داده است که خودروهای نظامی در اطراف شهر تردد می کنند. یکی از گزارش ها می گوید که او قطاری از خودروهای نظامی را دید که بیش از دو مایل از میدان ونک می گذشت و مملو از سربازان مسلح بود. 78 جیپ، 12 تانک رئیستعدادی تانک سبک عقرب و چندین آمبولانس نیز در میان این خودروها بود.

نوار مشکوک صدای شاه: نیویورک تایمز گزارش داد که یک کپی از نواری که ادعا می شود صدای شاه است به دست آورده است، اما هنوز صحت آن را تایید نکرده است. این نوار و ترجمه انگلیسی آن توسط بهمن شاله‌ور، یکی از اعضای جبهه ملی در اختیار تایمز و سی‌بی‌سی قرار گرفته است. سی‌بی‌اس گفت که سه کارشناس صدا تایید کردند که صدا واقعاً صدای کینگ است. در این نوار که قبل از خروج شاه از کشور ضبط شده است، او از سران ارتش می خواهد که «یک جنگ داخلی طولانی ایجاد کنند» تا شاه فرصت بازگشت به کشور و به دست آوردن قدرت را بدهد.

از زمان دریافت نوار تایمز، این روزنامه چندین بار برای احراز هویت صوت خود تلاش کرده است. دو دیپلمات ارشد در سفارت ایران در واشنگتن گفتند که این می تواند صدای شاه باشد، اما مطمئن نیستند. سازمان اطلاعات و امنیت آمریکا اعلام کرده است که از وجود این نوار که ادعا می شود یک هفته قبل از خروج شاه تهیه شده است، اطلاعی ندارد. چندین متخصص صدا از جمله اسکار طوسی، رئیس موسسه تشخیص صدا دانشگاه ایالتی میشیگان گفت که این صدا بدون شک با صدای پادشاه در نوارهای دیگر مطابقت دارد.

در این نوار سخنان شاه طوری شروع می شود که انگار این اولین بار نیست که در دوره من چنین وضعیتی پیش می آید. ما باید از تجربیات پدرم درس بگیریم. او می گوید پس از بازگشت لطف خداوند به قدرت، «نیروی انتظامی بزرگ تری جایگزین ساواک می شود». باید ارتش را از عناصر ناراضی پاک کرد و اشتباهات گذشته را تکرار نکرد.» او در این نوار می گوید: «به ملت نباید بیش از حد آزادی داد، زیرا آنها ظرفیت این موهبت بزرگ را ندارند. که به آنها داده ام.”

این تنها بخشی از روایات موجود از بازگشت تاریخی امام خمینی (ره) به میهن بود. بازگشتی که پس از 14 سال تبعید صورت گرفت و با استقبال پرشور مردم مواجه شد. افرادی که از دوازدهم تا بیست ثانیه بهمن با پشتوانه حضور امام، فصل جدیدی را در تاریخ ایران عزیز رقم زد.