دلیل اصلی از دست دادن خودروسازان ، سیاست های دستوری ، به ویژه در زمینه قیمت گذاری است که سالهاست که وجود دارد و با وجود انتقاد از این رویه مضر ، سیاست گذاران هنوز هم بر اجرای آن تأکید می کنند.
قیمت گذاری گرامر در عمل باعث تعادل لازم بین قیمت تمام شده و هزینه تولید محصولات تولیدی خودرو شده است. این نه تنها سود را از چرخه تولید خودرو برطرف می کند ، بلکه باعث ضرر زیادی نیز می شود. این همان چیزی است که اکنون در آمار فعالان صنعت از بدهی و ضررهای انباشته آنها می بینیم.
پس از پایان جنگ شش روزه ، ایران -اسرائیل نیز در نتیجه این سیاستگذاران ، که ضررهای زیادی را به ثبت رسانده است ، نتوانسته است به وضعیت عادی خود بازگردد. در حقیقت ، تأخیر ایجاد شده در قیمت گذاری ، عرضه خودرو را قفل کرده و بازار را به سمت انجماد سوق داده است. به گونه ای که معامله گران خرید و فروش بازار را در انتظار و عدم اطمینان متوقف کرده اند.
مسئله دیگری که با اعلام از دست دادن خودروسازان همراه است. سؤال این است که با توجه به رشد ضرر و زیان خودروسازان ، مزیت اتومبیل در ایران چیست و از طرف دیگر تولید محصولاتی که کیفیت حلقه گمشده آنها است؟ و اینکه چرا سیاستگذاران برای جبران خسارات انباشته خودروسازان اقدامات موثری انجام نمی دهند و ضررها را به سود تبدیل نمی کنند ، و سؤال این است که از دست دادن خودروسازان ، که نتیجه غفلت سیاست گذاران است ، قرار است توسط مصرف کنندگان جبران شود؟
بنابراین ، خواسته های فعالان صنعت خودرو و بخش هایی از کشور ، رفع آسیب های انباشته شده به خودروسازان و اختلال در زنجیره تأمین است که به دلیل ساختار قیمت گذاری است. تقاضا که سالها توسط فعالان بخش خصوصی بارها شنیده می شود ، اما هنوز به صحنه نرسیده است. تجویز بعدی برای اینکه خودروسازان از وضعیت عدم اطمینان و ضرر خارج شوند ، خصوصی سازی درست و واقعی است که اکنون به نصف اجرا شده است ، به این معنی که تعیین قیمت با مالکیت منتقل نشده است و نگرانی هایی را ایجاد کرده است که انتقال سهام مشهودتر است و نمی توان آن را اصلاح کرد. موضوعی که ما در آغاز سال جدید دیدیم ، اگرچه خودروسازان انتظار تصحیح قیمت را داشتند ، اما سیاست گذاران تقاضا را رد کردند و در نتیجه تنش های فروش خودرو متوقف شد و خودروسازان آنها به اصلاح قیمت ادامه دادند.
