می فهمیم که باشگاه ها به اصطلاح می خواهند از حق خود دفاع کنند و شکی نیست، اما دوستان گاهی شمشیرهایشان را نشان می دهند که انگار هر فصل قهرمان آسیا می شوند و امسال هم راهی مسابقات قاره ای شده اند تا از همان افتخار تکراری دفاع کنند!
به نظر می رسد تیم فوتبال ایران به این نتیجه رسیده است که لیگ بیست و پنجم نیمه تمام به پایان برسد. نه تمایلی برای برگزاری 8 هفته باقی مانده وجود دارد، نه توانایی مالی زیادی وجود دارد و نه حتی چشم اندازی که قطعا بتوانیم لیگ را در تاریخ مشخصی از سر بگیریم. در نتیجه همان طور که از روز اول حدس می زد، مسابقات این فصل ناقص می ماند اما چیزی که نمی توان از آن گذشت، معرفی نمایندگان ایران در مسابقات آسیایی فصل آینده است. با وجود تلاش های متعدد فدراسیون برای گرفتن فرصت های بیشتر از AFC، در نهایت کنفدراسیون فوتبال آسیا با درخواست ایران موافقت نکرد و قرار شد اسامی نمایندگان آسیا تا دهم خردادماه اعلام شود.
به این ترتیب، بار دیگر به ابتدای خط بازگشتیم. جایی که برای مشخص شدن نام نمایندگان آسیا دعوا می شود. تصمیم فدراسیون تکیه بر جدول فعلی است. به این ترتیب استقلال سهمیه مستقیم لیگ الیت، تراکتور به پلی آف و سپاهان راهی لیگ قهرمانان (سطح دوم) می شوند. طبیعی است که این تصمیم مخالفان و معترضان زیادی خواهد داشت. سایر تیم های بالای جدول می توانند ادعا کنند که در صورت ادامه مسابقات می توانستند خود را ارتقا دهند و سهمیه کسب کنند. اعتراض امثال پرسپولیس و گلگهر و چادرملو از این نظر اصلا بیراهه و بی ربط نیست. در عین حال اگر مدل دیگری برای تعیین سه تیم برتر در نظر گرفته شود، باز هم حریفان خودش را خواهد داشت، اما حقیقت این است که چنین دعوای مبتذل و پوچ به نظر می رسد.
می فهمیم که باشگاه ها به اصطلاح می خواهند از حق خود دفاع کنند و شکی نیست، اما دوستان گاهی شمشیرهایشان را نشان می دهند که انگار هر فصل قهرمان آسیا می شوند و امسال هم راهی مسابقات قاره ای شده اند تا از همان افتخار تکراری دفاع کنند! به خدا رفقا رها کنید. هر چه تیم های ما در آسیا کمتر حضور داشته باشند، ناکامی ها کمتر می شود. با تاسف می توان گفت که وضعیت فوتبال باشگاهی ایران به گونه ای شده است که اکنون هر رقابت بین المللی فقط به معنای شکست های دردناک تر و ناکامی های بیشتر است.
استقلال پارسال در لیگ آسیا یک بازنده بزرگ بود. آنها بدترین شکست تاریخ 80 ساله خود را در مرحله گروهی این رقابت ها تجربه کردند. باخت باورنکردنی 7-1 مقابل الوصل امارات. آنها در مرحله اول حذفی مقابل الحسین اردن شکست خوردند و از دور مسابقات کنار رفتند. سپاهان دو سال است که در مراحل ابتدایی این لیگ دست و پنجه نرم می کند و خیلی زود حذف می شود. توجه داشته باشید که صحبت از لیگ برتر نیست، بلکه این حذف ها به همراه ضربه های مغزی مربوط به لیگ دوم است. جایی که 24 تیم اول آسیا اساسا حضور ندارند! تراکتور که یکی از بهترین تیم های تاریخ خود را در اختیار داشت، سال گذشته پس از معافیت از رویارویی با تیم های عربستانی در مرحله گروهی لیگ برتر، در اولین دیدار حذفی با شکست سه گل مقابل شباب الاهلی امارات حذف شد. پرسپولیس که در دهه اخیر بهترین تیم فوتبال باشگاهی ایران بوده در آخرین تجربه آسیایی خود ثانیه شماری می کرد تا بازی با الهلال زودتر تمام شود و گل های کمتری به ثمر برسد!
فوتبال که چند دهه از آخرین قهرمانی کشوری و باشگاهی اش در آسیا می گذرد، اساساً نباید اینقدر سهمیه غیرممکن را شکست دهد. اما نکته اینجاست که چنین سهمیه ای می تواند پوششی برای انواع سوء مدیریت ها و شکست ها باشد. به عنوان مثال علی تاجرنیا، رئیس هیات مدیره استقلال اخیرا با لحنی طلبکار گفت: اگر دوستان ناراحت نباشند، سهمیه ایران در لیگ برتر هستیم. بله، خوب؛ این سهمیه به درد کسی نمی خورد، در پرونده پر از ناکامی های تیم مدیریت استقلال به عنوان یک دستاورد خواهد بود. از داشتن یک تیم گران قیمت و غیرمنطقی در 16 رشته غیرفوتبالی تا تحمل بدترین باخت تاریخ باشگاه مقابل گران ترین تیم تاریخ فوتبال ایران، فاجعه کلارنس سیدورف و البته مواجهه با شکایت صدها هزار دلاری از مربی و یک بازیکن خارجی ناشناس که حتی به ایران نیامد، اما در عوض با یک پیشنهاد سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، با یک پیشنهاد پیش از قرارداد به ایران می فرستند. می تواند به نان و کره آنها برسد. بله آقای طاغرنیا. سهمیه آسیایی – به خصوص در این ایالت – افراد کمی را خوشحال می کند، اما بهانه خوبی به نظر می رسد که شما آن را فاکتور بگیرید، دوباره پست کنید و خدمت درخشان خود را ادامه دهید!
